ΜΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟΣ;

 

«Η Ελλάδα, ακόμα κι αν σχηματιζόταν φαντασιακά μια κυβέρνηση συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ κι Αναρχικών, δεν θα έπαυε να είναι μια χώρα μπάχαλο».

 

«Έλα μωρέ τον μαλάκα».  «Ποιός μαλάκας είναι λιγότερο ή περισσότερο μαλάκας από τον άλλο μαλάκα;». 

 

«Επανάσταση είναι η αλλαγή της καθημερινότητας».

 

«Σου είπαν ψέμματα πολλά, ψέμματα σήμερα σου λένε και ξανά.  Κι αύριο ψέμματα ξανά θα σου πούν.  Ψέμματα σου λένε οι εχθροί σου, μα κι οι φίλοι σου σου κρύβουν την αλήθεια.  Που πας με ψεύτικα όνειρα.  Καιρός να σταματήσεις, καιρός να τραγουδήσεις, καιρός να κλάψεις και να πονέσεις, καιρός να δείς».  Θα πρόσθετα και το: «Ψέμματα σου λέει κι ο εαυτός σου.»

 

(Οι τρεις πρώτες φράσεις είναι ανώνυμων φίλων, η τέταρτη δίχως την πρόσθεση, από τραγούδι του Μ. Θεοδωράκη)

Μπρος Γκρεμός και Πίσω Πρωτοβουλία

Υπάρχει ένα πρόβλημα αυτή τη στιγμή στην κοινωνική και πολιτική μας ζωή.  Σύντομα, σε λίγους ή περισσότερους, μήνες θα γίνουν εθνικές εκλογές.  Με βάση το ισχύον αντιδημοκρατικό εκλογικό σύστημα και το πολιτικό τοπίο όπως διαμορφώθηκε μετά τις ευρωεκλογές, είναι σχεδον βέβαιο, ότι από τις επερχόμενες εκλογές θα προκύψει μια κυβέρνηση μειοψηφίας στο εκλογικό σώμα, που θα αποτελείται από πολιτικά στελέχη ίδιας νοοτροπίας με αυτά που κυβερνούν τη χώρα εδώ και δεκαετίες.  Τα ενδεχόμενα σενάρια για το ποιοί θα σχηματίσουν μια τέτοια κυβέρνηση είναι: Αυτοδύναμα το ΠΑΣΟΚ.  ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία με Οικολόγους και πράγμα λιγότερο πιθανό σε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ.  ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ σε συνεργασία με τον ΛΑΟΣ.  Μπορεί και να μην συγκροτηθεί κοινοβουλευτική πλειοψηφία και να ξαναγίνουν εκλογές, όπου πλέον με τον ακόμα πιο πλειοψηφικό προβλεπόμενο εκλογικό νόμο θα κατορθωθεί τελικά η εφαρμογή ενός από τα παραπάνω σενάρια.

Σε κάθε περίπτωση θα έχουμε, στο πρωθυπουργικοκεντρικό πολιτικό μας σύστημα,  ως πρωθυπουργό έναν Γ. Παπανδρέου ή έναν Κ.Καραμανλή, κορυφαίους υπουργούς κάποια από τα υπάρχοντα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ,  εν μέσω των ίδιων κι ακόμα οξύτερων κοινωνικών, οικονομικών, εθνικών κ.λ.π. προβλημάτων.  Ω τι ευτυχία.

Μπορεί να αποτραπεί αυτό τό «λαμπρό» κι «ελπιδοφόρο» μέλλον;

Μπορεί.  Αν συστρατευτούν όσες κι όσοι δεν το επιθυμούν σε μιαν άλλην      πολιτική.  Αν δεν νίψουν τα χέρια τους ή αν δεν τα τρίψουν χαιρέκακα.

(Το άθροισμα όσων πήγαν με χαρά; να ψηφίσουν στις ευρωεκλογές ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ δεν ξεπερνά το 50%, όλων των ψηφοφόρων στις βουλευτικές εκλογές του 2007).

 

Ποιά μπορεί να είναι μια άλλη πολιτική, τι θα την συνθέτει;  Η απάντηση μπορεί να είναι και μονολεκτική.  Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α.

 

Δημοκρατία σημαίνει:  Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στοιχειωδώς  ίσων ευκαιριών στην αρχή της ζωής τους.  Υγείας, Ασφάλειας, Αξιοπρεπούς Διαβίωσης, Παιδείας.  Όλοι οι πολίτες έχουν δικαίωμα ισοδύναμης  ενημέρωσης, έκφρασης γνώμης και ψήφου.  Όλοι είναι ίσοι απέναντι στον δημοκρατικά ψηφισμένο νόμο.

 

Αν εφαρμόσουμε αυτές τις απλές αρχές ή όποιες άλλες συμφωνηθούν, όλα τα άλλα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπισθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.  Τουλάχιστο σίγουρα πολύ καλύτερα από ότι τα αντιμετωπίζει το υπάρχον πολιτικό καθεστώς της αντιδημοκρατίας, της κατευθυνόμενης ενημέρωσης, της κομματοκρατίας, της αδιαφάνειας, της έλλειψης ισονομίας, της αναξιοκρατίας,  των τυχάρπαστων επιλογών, των προσωπικών στρατηγικών, της άγονης κοκορομαχίας, της κοινωνικής αδιαφορίας κι αδικίας.

 

Γύρω από αυτό το αίτημα-στόχο μπορεί να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή δημιουργική ενότητα, ικανή να ενεργοποιήσει τις καλύτερες ιδιότητες όλων των πολιτών, ικανή να διεκδικήσει να έχει καθοριστικό λόγο στη διακυβέρνηση της χώρας, στον καθορισμό δηλαδή των συλλογικών παραμέτρων της ζωής μας.

Διεκδικώντας την εφαρμογή της Δημοκρατίας σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής και πρώτα απ’ όλα στον ίδιο τον εαυτό της, αυτή η νέα πανελλήνια πολιτική συσπείρωση (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑ;) θα επιδιώξει να λύσει όλα τα υπάρχοντα κοινά προβλήματα μέσα από τη συμμετοχή, τη μελέτη, το διάλογο, τη σύνθεση, την εφαρμογή της αρχής της πλειοψηφίας.  Δίχως ιδεοληψίες ή φαντασιακές «λύσεις».  Μέσα σε ένα πλαίσιο κοινωνικής δικαιοσύνης και αλληλεγγύης, οικολογικής στρατηγικής, εθνικής ανεξαρτησίας και εθνικής στρατηγικής, δημοκρατικής και δίκαιης διαχείρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Οικουμένη.

Σε αυτή τη συσπείρωση έχουν θέση πολίτες από όλο το κοινωνικό και πολιτικό φάσμα, που επιθυμούν να συμβιώσουν δημοκρατικά με τους συμπολίτες τους και να συμμετέχουν πρωτοβουλιακά στον καθορισμό της κοινής τους ζωής.  Σχηματικά έχουν θέση, όσοι ξεκινούν από την δημοκρατική αναρχία και φτάνουν μέχρι τη δημοκρατική φιλελεύθερη εντιμότητα.  Πολίτες, οργανώσεις, κόμματα.

Η συγκρότηση αυτής της νέας πολιτικής κίνησης μπορεί να γίνει με τον σχηματισμό επιτροπών πρωτοβουλίας σε χώρους κατοικίας, δουλειάς, σπουδών.  Όλα τα συλλογικά σώματα κι οι συντονιστικές επιτροπές που θα χρειαστεί να συγκροτηθούν,  θα εκλεγούν μεσα από ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες και το ίδιο θα συμβεί και με τους υποψήφιους βουλευτές. 

Ο στόχος είναι η συσπείρωση να συγκροτηθεί άμεσα (χθες όπως λέγεται), να ενώσει τις ευρύτερες δυνατές δυνάμεις και να κατέβει στις ερχόμενες εκλογές, εφ’ όσον έχει βάσιμη προοπτική να συγκεντρώσει τουλάχιστον ένα διψήφιο εκλογικό ποσοστό, ικανό δηλαδή να επηρεάσει τον τρόπο της αυριανής διακυβέρνησης της χώρας.

Μιλάμε για μιαν απόπειρα πολιτισμικής αναγέννησης-στροφής της χώρας. Τώρα.

Πως Θα Καλυφθεί το Κενό;

Από όποια σκοπιά κι αν κοιτάξει κανείς τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών του 2009, το σημαντικότερο συμπέρασμα είναι η πρωτόγνωρη απαξίωση του πολιτικού συστήματος.  Όχι μόνο της κυβέρνησης, όχι μόνο του δικομματισμού, αλλά και των αριστερών κομμάτων.  Αυτό  αποδεικνύεται κι απο την  πρωτοφανή για την Ελλάδα  αποχή, αλλά κι από τη μείωση των ψηφοφόρων όλων των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων. 

Η μείωση αυτή υπάρχει,  έστω και διαφοροποιημένα για το κάθε κόμμα, ακόμα κι αν ψήφιζαν οι απέχοντες σε αυτές τις εκλογές.  Η κυβερνητική ΝΔ συνετρίβη. 
Η αξιωματική αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να αξιοποιήσει εκλογικά, δηλαδή σε πραγματικούς ψήφους, τη συντριβή της πρώτης κι ας την προσπέρασε, αφού κι αυτή έχασε ψηφοφόρους.  Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης έχασαν ψήφους.  Μόνοι κερδισμένοι είναι οι δύο σχετικά νεότευκτοι, οι Οικολόγοι και ο ΛΑΟΣ, καθώς και το άθροισμα των λοιπών μικρότερων συνδυασμών.  Κι αυτοί όμως δεν βρίσκονται έξω την κινούμενη άμμο που συγκροτεί σήμερα το εκλογικό σώμα. 

Ο ΛΑΟΣ πήρε(προσωρινά;) ψήφους απο τη ΝΔ, ενώ στη Θεσσαλονίκη όπου είχε συγκριτικά ισχυρή δύναμη, έχασε ψήφους από το Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο.  Οι Οικολόγοι σε συνθήκες απαξίωσης του πολιτικού συστήματος και διαρκούς επιδείνωσης των οικολογικών συνθηκών ήταν φυσικό να αγρεύσουν κι αυτοί(πόσο σταθερά;) ψήφους. 

Το Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών(φύση-κυνήγι-ψάρεμα-παράδοση), που ξεπέρασε τη ΔΡΑΣΗ των κ.κ. Μάνου, Κοντογιαννόπουλου, Μπουτάρη και σχεδόν ισοψήφισε με το Μακεδονικό Μέτωπο των κ.κ. Παπαθεμελή και Ζουράρη, προσθέτει επίσης τη δική του υπερρεαλιστική πινελιά στο εκλογικό σκηνικό.

Κι ύστερα από όλα αυτά έρχεται, ο πρωθυπουργός Κ.Καραμανλής να δηλώσει για νιοστή φορά, ότι θα συνεχίσει με ακόμα πιο αποφασιστικούς ρυθμούς το έργο του.  Ο Γ. Παπανδρέου περιχαρής να λέει «κερδίσαμε την εμπιστοσύνη του ελληνικούλαού» με ένα λίγο πάνω από το ένα τρίτο των ψηφισάντων και με μια αποχή σφαλιάρα.  Από κοντά, σε ένα διαγωνισμό ευτυχίας, ο άσπονδος σύντροφός του Β.Βενιζέλος  να προοιωνίζει την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ.  Η Α. Παπαρήγα, με επίσης χαμένο το ΚΚΕ, να χαμογελά για την αντοχή των κομμουνιστών  και μέσα της ακόμα πιό πολύ για τον ακόμα πιό πολύ χαμένο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μια πικραμένη ιστορία….  Γέννησε ελπίδες.  Τις σπατάλησε(;) έχοντας στο νου του όχι την Άνοιξη της Ελλάδας, αλλά την αυτοαναπαραγωγική «Άνοιξη της Αριστεράς».  Ασχολήθηκε πιο πολύ, παρά τους επί μέρους αγώνες του, όχι με τη διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής για την έξοδο της χώρας και της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού από το τέλμα,  αλλά με τον άγονο υπερκερασμό του ΚΚΕ, τη νεκρανάσταση των εσωκομμουνιστικών ανταγωνισμών, για να καταλήξει σε μάλλον φτηνές  δημαγωγίες και τακτικισμούς.

Από αυτή την ανάλυση δεν πρέπει να αφήσουμε απ’ έξω εμάς τους πολίτες.  Όποιος κοροϊδεύει τον άλλον κοροϊδεύει τα μούτρα του.  Ορθώς μουτζώθηκε το πολιτικό σύστημα.  Αν μουτζώσουμε και τους εαυτούς μας, υπάρχει ελπίδα.  Το νέο δεν μπορεί να είναι δημιουργικό δίχως συμμετοχή, προσπάθεια, θυσία και  τη μέγιστη δυνατή ενότητα.  Αλλιώς το κενό που έχει ήδη δημιουργηθεί θα καλυφθεί από τις πιό ιδιοτελείς ανίκανες και καταστροφικές  δυνάμεις, όποιο πρόσημα κι αν αυτές φέρουν.

Ευρωπαϊκές Εκλογές ή Παρωδία της Δημοκρατίας;

                                           

 

                                            Το κύριο ερώτημα πριν τις Ευρωεκλογές είναι:

                                                            «Μετά τις Ευρωεκλογές τι;»

 

Έχει καμμιά ουσιώδη σημασία για τη ζωή μας η ψήφος μας στις ευρωεκλογές;

Το ευρωκοινοβούλιο, του οποίου καλούμαστε να ψηφίσουμε-καθορίσουμε τη σύνθεση του, έχει καμμιά ουσιαστική αποφασιστική αρμοδιότητα ή είναι κυρίως ένα διακοσμητικό όργανο  στα χέρια των κυβερνήσεων;

Οι κυβερνήσεις στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκλέγονται δημοκρατικά με την ισότιμη ψήφο όλων των πολιτών τους ή κατά κανόνα με διάφορα πλειοψηφικά συστήματα και σε συνθήκες ελέγχου της ενημέρωσης από ολιγάριθμους πολίτες με μεγάλη οικονομική δύναμη;

Αν συνοψίσουμε όλα τα παραπάνω ερωτήματα σε ένα: «Λειτουργεί δημοκρατικά η Ευρωπαϊκή Ένωση;», η απάντηση είναι πως «όχι».

 

Η επιλογή των Ευρωπαίων πολιτών να ψηφίσουν στις ευρωεκλογές κόμματα που δεν κυβερνούν στις χώρες τους, αλλά και η επιλογή του λευκού, του άκυρου και της αποχής, είναι επιλογή άρνησης του αντιδημοκρατικού τρόπου λειτουργίας της ΕΕ, άρνησης της κοροϊδίας σε βάρος όλων των Ευρωπαίων πολιτών, αφετηρίας για μια δημιουργική διεκδίκηση της Δημοκρατίας σε τοπικό, ευρωπαϊκό και γιατί όχι σε παγκόσμιο επίπεδο.

 

Είναι εντυπωσιακό ότι κόμματα, κυβερνητικά και μη, που αυτοαποκαλούνται δημοκρατικά, δεν ασχολούνται καθόλου ή σχεδον καθόλου με την καταπάτηση κάθε έννοιας δημοκρατίας στην λειτουργία της ΕΕ. Υπερεκμετάλλευση, ασυδοσία, διαφθορά, καταστροφή του περιβάλλοντος, ρατσισμός, αναξιοκρατία, δημαγωγία, απουσία δικαιοσυνης, όλες αυτές και πολλές άλλες κοινωνικες πληγές είναι άμεσα συνδεδεμένες, αν δεν απορρέουν, από τον ολιγαρχικό τρόπο που κυβερνούνται οι ευρωπαικές χώρες και η ίδια η ΕΕ.

Γιατί αυτή η θεμελιώδης παράλειψη στον πολιτικό διάλογο;

 

Μιά εξήγηση είναι η απουσία πραγματικής δημοκρατικής παιδείας και νοοτροπίας ανάμεσα στους Ευρωπαίους πολίτες κι ακόμα περισσότερο στους κομματικούς μηχανισμούς.

Δημοκρατική παιδεία και νοοτροπία σημαίνει να δίνεις στη γνώμη και στη ψήφο του άλλου, ακόμα και του αντιπάλου σου, ίδια ισχύ και δύναμη.  Είναι εύκολο ως επίκληση, εύκολο ως απαίτηση από τους άλλους, δύσκολο να το εφαρμόζεις για τον εαυτό σου ή για την συλλογική οντότητα όπου τυχόν εντάσσεσαι.  Τα παραδείγματα ατομικά, συλλογικά και θεσμικά αφθονούν.  Προσωπικές κοκορομαχίες, άρνηση διαλόγου, διακοπή κι αφαίρεση του λόγου, κατάχρηση του λόγου, κληρονομικές διαδοχές, κατ’ εντολή διαδοχές, άρνηση της ιδιότητας του μέλους χάριν της αυτοαναγορευόμενης ηγετικής ιδιότητας, διορισμός υποψηφίων με κριτήρια εσωκομματικών ισορροπιών, τηλεθέασης ή «αριστίνδην»(;),  κυβερνήσεις μειοψηφίας ελέω εκλογικού συστήματος.

Είναι εύλογο όποιος δεν εφαρμόζει τη δημοκρατία στα του οίκου του, να την ξεχνάει, να μην της δίνει τόση σημασία, να μην απαιτεί την καθολική εφαρμογή της. Είναι άραγε όμως η «ολίγη δημοκρατία», δημοκρατία;  Ή αντίθετα προκάλυμμα για τη διαιώνιση κάθε λογής βαρβαρότητας, συμπεριλαμβανομένης και της υποκριτικής της καταγγελίας. 

 

Φαίνεται πως για να γυρίσει ο ήλιος δεν θέλει μόνο δουλειά πολλή, αλλά και δημοκρατία πολλή και ατομική δουλειά πολλή.

Δεν γνωρίζω ποιό θα είναι το πολιτικό σκηνικό που θα διαμορφωθεί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες μετά τις εκλογές της 7^ης Ιουνίου.  Στην Ελλάδα από οτι φαίνεται, θα έχουμε μια σοβαρή αποδυνάμωση των δύο κομμάτων που εναλλάσσονται στη διακυβέρνηση,  μια ενδυνάμωση των  αριστερών κομμάτων, κατώτερη όμως των προσδοκιών τους, μια σημαντική ενδυνάμωση των οικολόγων κι ακόμα πιό σημαντική της αποχής.

 

Το κείμενο αυτό γράφεται επίτηδες πριν τις εκλογές για να θέσει από τώρα ορισμένα μετεκλογικά πολιτικά ερωτήματα:

Θα αρκεστούν οι πολίτες που θα απέχουν, που θα ψηφίσουν κάποιο αριστερό κόμμα ή τους οικολόγους, που θα ψηφίσουν ακόμα ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ αλλά δεν τους αρέσει η κληρονομική διαδοχή, η αντιδημοκρατική νοοτροπία, η ασυλία των απατεώνων κ.ο.κ., κι όλοι αυτοί ίσως ξεπερνούν το 50%, να περιμένουν εν όψει των επόμενων εθνικών εκλογών μια επανάληψη της ανάθεσης της εξουσίας, βάση ενός αντιδημοκρατικού εκλογικού νόμου, σε ένα απο τα δύο μεγαλύτερα χρεωκοπημένα κι αντιδημοκρατικά κομματα ;

Θα αρκεστούν οι αριστερές και οικολογικές δυνάμεις στην ομφαλοσκόπηση, πόσο λίγο αύξησαν τις δυνάμεις τους, ποιός ξεπέρασε ποιόν, και ποιός «δικός τους» ή «δικός μας» εξελέγη ευρωβουλευτής;

Είναι αδύνατη η σύνθεση και η συγκρότηση στην Ελλάδα μιας ευρύτατης συμπολιτειακής συσπείρωσης με στόχο την επανασυγκρότηση κι αναγέννηση της χώρας και με πρώτο κοινό αίτημα-άξονα τη διεκδίκηση της Δημοκρατίας;

Μπορούμε να ξεπεράσουμε για το κοινό μας συμφέρον τα κοινά αντιδημοκρατικά αυτοαναπαραγωγικά μας δαιμόνια;

 

 

Οι Άσχημες Πόλεις Άσχημα Καίγονται

                                         “Έξω από την τρέλλα δεν είχε κάτι να πιαστεί, 

                                           γιατί του τόχανε διαλύσει. 

                                           Κατρακυλάει στον προβολέα των σκοταδιών

                                           του, στη φρικαλέα ατραξιόν του.”

                                                            Διονύσης Σαββόπουλος

Η χειροβομβίδα ενάντια στο στέκι μεταναστών στα Εξάρχεια.  Οι τυφλοί πυροβολισμοί εναντίον αστυνομικών σε αστυνομικά τμήματα.  Η «αμερικανιά» του καψίματος βαγονιών, με αποκριάτικες  μάσκες, του πιό καλού μέσου μαζικής μεταφοράς εν ονόματι της σύγκρουσης των γενεών.  Τα διαγγέλματα καταπολέμησης της βίας, που συνοδεύονται από την κατά σύστημα μονομερή προβολή της βίας, από βίαιους κι αδίστακτους τηλεοπτικούς τενεκέδες-υπηρέτες εργοδοτών αφεντάδων.  Οι αφασικές ανακοινώσεις τύπου κατά  της βίας από τα πολιτικά κόμματα.  Η λογική καουμπόυδες, δηλαδή αγελαδάρηδες, της αστυνομίας ενάντια σε «Ινδιάνους» εξεγερμένους.  Η σιωπή των αμνών πολιτών.

Προσθέστε κι επόμενες σκηνές: Την διαγραφόμενη αύξηση της οικονομικής ανέχειας κι ανεργίας.  Τη νέα γενιά ανέργων κι απροστάτευτων μεταναστών. Την καθολική ιδεολογική σύγχυση πολιτών, εκπροσώπων πολιτών και διανοουμένων που σκιαμαχούν με απόλυτες βεβαιότητες,  για το ποιός ορά καλύτερα το αόρατο ή για το ποιός φωνάζει δυνατότερα ή «καλύτερα» μέσα στη ΒΑΒΕΛ.  Τα διεθνή γεωπολιτικά παιχνίδια και τη δράση, συχνά και αυτονομημένων συν τοις άλλοις, μυστικών υπηρεσιών.

Πρόκειται για ορισμένες σκηνές από ένα έργο που θα μορούσε να τιτλοφορείται: «Οι άσχημες πόλεις άσχημα καίγονται».

Οι περισσότεροι αποστρέφουν τα μάτια από το έργο.  Κάποιοι λιγότεροι έχουν την ψευδαίσθηση, ανεξάρτητα του ρόλου τους, πως είναι πρωταγωνιστές και το καθορίζουν.

Μοιάζουμε με κοκόρια μέσα στο ξεμάντρωτο κοτέτσι, που τσακωνόμαστε, ποιό λαλεί καλύτερα λίγο πριν ορμήσουν οι αλεπούδες.

Τα πιό αβόλευτα αλλά και τα πιό τρελλαμένα και φανατικά κοκόρια δραστηριοποιούνται.  Τα πιό βολεμένα αλλά και τα πιό αβέβαια και μετριοπαθή βαριούνται.

Υπάρχει ελπίδα το έργο να τελειώσει καλά;  Με βάση τη λογική όχι.  Αλλά επειδή σε μας τους ανθρώπους-κοκόρια η λογική είναι η άλλη όψη του παραλογισμού, ποτέ δεν ξέρεις. Τι μπορεί να γίνει, αν και οι «λογικοί» αφήσουν τους εαυτούς τους, να τρελλαθούν λιγάκι.  Να αρνηθούν την αφασία τους, να αποδεχτούν τη Βαβέλ μέσα τους και γύρω τους, για να μπορέσουν να την αντιμετωπίσουν και να τη διαχειριστούν, να συλλογιστούν ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν πέρα από τη καταστροφή τους.  Να αποπειραθούν εν τέλει, ταπεινά και δημιουργικά να συνθέσουν καταβάλλοντας και το ανάλογο τίμημα.  Να ομορφήνουν την πόλη.

Γράμμα προς Συμπολίτες και Συμπολίτισσες

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Η χώρα διέρχεται μια βαθύτατη κρίση, σαφώς τη μεγαλύτερη των τελευταίων 35 χρόνων μετά τη μεταπολίτευση του 1975.  Κι ακόμα δεν έχουμε φτάσει στον πάτο.

Όλες ανεξαίρετα οι υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις, χωρίς καμμιά διάθεση εξίσωσής τους, καθώς και των στελεχών τους, αδυνατούν να δώσουν διέξοδο.

Πρώτο, γιατί οι τωρινές συνθήκες είναι πιό δύσκολες από κάθε άλλη φορά.

Δεύτερο, γιατί οι όποιες πρωτοβουλίες και λύσεις απαιτούν νέες ιδέες και συνθέσεις, ανταποκρινόμενες σε καινούργια δεδομένα.

Τρίτο, γιατί τα κόμματα είναι δέσμια συλλογικών αυτοαναπαραγωγικών, μικροπολιτικών και μικροκομματικών στρατηγικών ή και προσωπικών στρατηγικών στελεχών τους.

Τέταρτο, γιατί είναι δέσμια φαντασιακών ιδεοληψιών.

Πέμπτο, γιατί τα περισσότερα στελέχη τους είναι, εδώ και πολλά χρόνια αποκομμένα από την πραγματική ζωή, δέσμια, ανεξάρτητα από τις προθέσεις τους, των παραμορφωτικών εσωκομματικών κατόπτρων.

Σε τέλμα δεν βρίσκονται μόνο οι πολιτικές δυνάμεις, αλλά στη συντριπτική τους πλειοψηφία και οι πολίτες, ανεξάρτητα από την κοινωνικοοικονομική τους θέση, το μορφωτικό τους επίπεδο και τις πεποιθήσεις τους.  Ζαλισμένοι κι αυτοί μπροστά στις καινούργιες συνθήκες ζωής, δίχως να ξέρουν πως να τις διαχειριστούν.  Επηρεασμένοι από μια κουλτούρα τυφλής δογματικής ιδιώτευσης, που κυριάρχησε τα τελευταία χρόνια, η οποία αντικατέστησε μια προηγούμενη περίοδο τυφλής δογματικής συλλογικότητας.  Εξαρτημένοι μέχρι τώρα, γιατί αυτό εκ των πραγμάτων αποδυναμώνεται, από τα κόμματα είτε λόγω οικονομικών συμφερόντων, είτε λόγω  οπαδικής στράτευσης.

Το ατομικό και συλλογικό κοινωνικό και πολιτικό αδιέξοδο βρίσκει «διέξοδο» επιτείνοντας το αδιέξοδο, σε μια παραζάλη ατομικότητας, δογματισμού και φανατισμού, εντάσεων και συγκρούσεων.  Έχουμε παράδοση ως λαός σε αυτό.  Παράδοση που έχει ενισχυθεί κατά κόρον από το διαίρει και βασίλευε ξένων μεγάλων δυνάμεων.  Παράδοση που διαιωνίζεται σήμερα από τα ΜΜΕ.  Ο κάθε ένας μας και η κάθε μία μας τα ξέρει όλα, όλοι οι άλλοι φταίνε εκτός από μας και είναι και ηλίθιοι.  Το «διαφωνώ» πριν καν ακούσεις τι λέει ο άλλος, έχει γίνει εθνικό μοτίβο. Η επιθυμία σύνθεσης είναι καθολικά απούσα, όπως και της πράξης.  Βαδίζουμε συλλογικά στον κατήφορο, αισθανόμενοι ατομικά δικαιωμένοι.

Μπορεί να δώσει μια κάποια έστω λύση, στο πανθομολογούμενα ζοφερό κοινωνικοπολιτικό σκηνικό, μια μονοκομματική κυβέρνηση της ΝΔ;  Του ΠΑΣΟΚ; Μια συνεργασία των δυο αυτών κομμάτων;  Μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ;  Μια κυβέρνηση κομματικής εθνικής ενότητας;  Μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας από εξωκομματικές προσωπικότητες;  Η αναμονή μιας αριστερής κυβέρνησης κάποτε στο μέλλον;

Είναι μάλλον περιττό, να ασχοληθεί κανείς με όλες ανεξαίρετα τις μονοκομματικές προτάσεις.  Καλά καλά και οι ίδιοι οι υποστηριχτές τους τις φοβούνται.

Για τις προτάσεις συνεργασίας: Πέρα από το γεγονός ότι όλες  απορρίπτονται από τους ενδεχόμενους συνεργάτες, είναι τόσο μεγάλη η απουσία ιδεών, προτάσεων, ειλικρινών συνεργατικών διαθέσεων και τόσο μεγάλη η παρουσία προσωπικών και μικροκομματικών στρατηγικών, που τις καθιστούν ατελέσφορες.  Πόσο μάλλον όταν δεν συνοδεύονται από κανέναν παλλαϊκό, δημιουργικό, ενωτικό, αναγεννητικό λόγο, ικανό να τους δώσει λαϊκό έρεισμα και στήριγμα, αλλά αναλίσκονται σε τεχνικές μικροπολιτικής διαχείρησης.

Μια καινούργια μεγάλη στροφή, απαιτεί μια καινούργια μεγάλη προσπάθεια.  Δεν μπορεί να γίνει εν κενώ, παραγράφοντας τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις.  Μα δεν μπορεί να ξεκινήσει από αυτές.

Κανένας «πραγματικός» μεσσίας, που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει, και κανένας μεσσίας-μαϊμού, κι υπάρχουν πολλλοί, δεν πρόκειται να μας σώσει, αν δεν συμμετέχουμε μαζικά και δραστήρια οι πολίτες και οι πολίτισσες στα κοινά, στην πολιτική, με πνεύμα δικαιοσύνης, συνεργασίας, προσφοράς.  Καμμιά θεωρία, καμμιά ιδεολογία, κανένας άνθρωπος δεν κατέχει το αλάθητο, κανένας δεν είναι, επειδή το ισχυρίζεται, καλύτερος ή και χειρότερος από κανέναν άλλον.

Υπάρχουν στη χώρα πολλοί πολίτες, κάθε ηλικίας και κάθε επαγγέλματος, που δεν θέλουν να «τ’ αρπάξουν», να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη.  Που δεν είναι ούτε θέλουν νάναι οπαδοί.  Που ανησυχούν και θα ήθελαν να ζούν μέσα σε ένα πιό αρμονικό, δημιουργικό, δίκαιο κοινωνικό περιβάλλον.  Που δεν έχουν εμφυλιοπολεμική διάθεση, δεν τα ρίχουν μόνο στους άλλους, συναισθάνονται και τη δική τους ευθύνη.  Αυτοί οι πολίτες αν και είναι πολλοί, εν δυνάμει ακόμα πιο πολλοί, έχουν δυσανάλογα μικρή δημόσια φωνή.  Δεν τους «παίζουν» ούτε τα ΜΜΕ ούτε τα κόμματα.  Και οι ίδιοι είναι ταλαντευόμενοι, επηρεάζονται από το γενικότερο δημόσιο κλίμα.  Κατακερματισμένοι, συγχυσμένοι, αμήχανοι, συχνά ιδιωτεύοντες αλλά  και οι ίδιοι ανταγωνιστικά δογματίζοντες.

Η ενωτική κοινωνική και πολιτική δραστηριοποίηση του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού τέτοιων πολιτών  και προ πάντων των δίκαια εξεγερμένων νέων, με δημιουργική, αφανάτιστη, συνεργατική διάθεση και αίσθηση συνευθύνης, είναι η μόνη ελπίδα για μια μεγάλη στροφή, που έχει ανάγκη η χώρα.

Στροφή επανίδρυσης του κράτους, πολιτισμικής και πολιτικής αναγέννησης της κοινωνίας.  Πώς αλλιώς;  Μακριά από ρεμούλες και λαμογιές.  Από εξουσιομανία και διάθεση αλληλοεξόντωσης.  Από ανούσιες κοκορομαχίες, κάθετες διαφωνίες και οριζόντιες απραξίες.  Από δημαγωγίες, αφορισμούς, προχειρότητες, επιρρίψεις των ευθυνών πάντα στους άλλους.

Την Ελλάδα, που φτιάχτηκε σ’ ένα μεγάλο βαθμό με το ζόρι κι ήταν πάντα επιτηρούμενη, που πολλές φορές μάταια εμφυλιοσπαράχθηκε, πρέπει να τη ξαναφτιάξουμε, να την αυτοθεσπίσουμε.

Πώς;  Αναδεικνύοντας εκείνα τα, εκ των ων ουκ άνευ, κοινά σημεία που μπορούν να ενώσουν, να εμπνεύσουν και να συνεγείρουν τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών.

Γύρω από τέτοια  σημεία-κοινούς στόχους, μπορεί και πρέπει να φτιαχτεί, δίχως αποκλεισμούς, η ευρύτερη δυνατή κοινωνική και πολιτική συσπείρωση, που θα επιδιώξει με δημοκρατικό και ειρηνικό τρόπο την επιβολή τους.  Αν κάποια από τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις ευαρεστηθεί να πάρει τη σχετική πρωτοβουλία μακάρι.  Όμως επειδή μέχρι στιγμής καμμιά δεν έχει δείξει την ανάλογη διάθεση, η πρωτοβουλία πρέπει να ξεκινήσει τώρα, δίχως αναβολή, από όσους πολίτες τη νοήσουν ως αναγκαία. Καλοδεχούμενος μετά, όποιος κι αν συμμετέχει.  Ισότιμα.  Η δημοκρατία δεν μπορεί να είναι ένα ζητούμενο μόνο για τους άλλους αλλά όχι και για μας τους ίδιους.  Όλα, μα όλα, θα επανακαθοριστούν από την ισότιμη γνώμη, ύστερα από μια πλήρη και δημοκρατική ενημέρωση, των αυτοοργανωθέντων πολιτών-μελών της συσπείρωσης, παίρνοντας σοβαρά υπ’ όψη τη γνώμη του συνόλου της κοινωνίας.

Ανάλογα με την απήχηση της αρχικής πρωτοβουλίας των πολιτών θα καθοριστούν, δίχως προγενέστερους αποκλεισμούς ή σχεδιασμούς επί χάρτου, τα επόμενα πολιτικά βήματα.  Δεν γίνεται εδώ λόγος για ένα καινούργιο πολιτικό κόμμα κλασσικού τύπου. Αλλά για ένα καθολικό παλλαϊκό εθνεγερτικό αναγεννητικό και υπό διαμόρφωση κίνημα-απόπειρα.  Για μια, χάριν παραδείγματος, νέα Φιλική Εταιρεία, που βέβαια ούτε έτσι θα ονομάζεται, ούτε μυστική θάναι, ούτε μασονική, αλλά εφάμιλλη, σαν πρόθεση τουλάχιστον, ως νεο ιστορικό εγχείρημα. Κανείς δεν περισσεύει σε αυτή την προσπάθεια.  Αν η κάθε μια κι ο κάθε ένας από μας δεν λειτουργήσουμε ως ένα ταπεινό «ανθρωπάκι», που θέλει να συνεργαστεί με τ’ άλλα ταπεινά «ανθρωπάκια» στη βάση του αμοιβαίου συμφέροντος κι αλληλοσεβασμού, δίχως μικροεγωϊστικούς ανούσιους ανταγωνισμούς και ψευδαισθήσεις υπεροχής και παντογνωσίας, είναι μάλλον βέβαιο ότι θα πάμε από κοινού για φούντο.

Ως πρώτο βήμα της προαναφερόμενης πρωτοβουλίας προτείνεται η σύνταξη μιας διακήρυξης-δημόσιας έκκλησης που θα δοθεί ύστερα από σχετική συζήτηση κι επεξεργασία για μαζική προσυπογραφή.

ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ-ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΗΣ

Οι πολίτες που υπογράφουμε την παρακάτω διακήρυξη διαπιστώνοντας όπως κι όλοι σχεδόν οι συμπολίτες μας:

Την πολύπλευρη κρίση που αντιμετωπίζει χρόνια τώρα η χώρα και η οποία  έχει ενταθεί επικίνδυνα το τελευταίο διάστημα.

Την αδυναμία προσανατολισμού και διεξόδου που αντιμετωπίζει στη μεγάλη του πλειοψηφία το πολιτικό σύστημα, εγκλωβισμένο σε μια στείρα αυτοαναπαραγωγική λογική.

Τη σύγχυση, την ιδιώτευση, αλλά και την αγωνία που διακατέχει τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών.

Τη δίκαιη αγανάκτηση της νέας γενιάς για την αφασία και υποκρισία που διατρέχει την κοινωνική και πολιτική μας ζωή.

Κάνουμε έκκληση, δίχως διακρίσεις, σε όλους τους συμπολίτες μας, των πολιτικών κομμάτων και των πολιτικών συμπεριλαμβανομένων, για τη συγκρότηση μιας πανελλήνιας συσπείρωσης για την επανασυγκρότηση κι αναγέννηση της χώρας,  με βάση τους παρακάτω στόχους και αρχές:

1.  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ουσιαστική κι όχι κατ’ όνομα.  Συντακτική Συνέλευση για τη ψήφιση νέου Συντάγματος, που θα διασφαλίζει την πραγματική λειτουργία της δημοκρατίας σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες.  Εκλογικός νόμος που να αποτρέπει κυβερνήσεις μειοψηφίας.  Συμμετοχή των πολιτών όχι μόνο κάθε τέσσερα χρόνια αλλά καθημερινά στη λήψη των αποφάσεων.  Πλαισίωση της εκτελεστικής εξουσίας από εκλεγμένους εκπροσώπους των αντίστοιχων κοινωνικών ομάδων κι από εκλεγμένους ή κληρωτούς ελεγκτικούς μηχανισμούς.  Εκλογή των διοκήσεων των δημοσίων ΜΜΕ.  Αξιοποίηση της σύγχρονης τεχνολογίας της πληροφορικής για αμεσοδημοκρατικές μορφές διακυβέρνησης.  Ιδρυση Εθνκού Ινστιτούτου Δημοσκοπήσεων.  Διαχωρισμός νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, κυβέρνησης και κράτους, κράτους και εκκλησίας.

2.  ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Ισορροπία ανάμεσα σε όλους τους πολίτες και σε όλες τις τις κοινωνικές ομάδες πάνω στις αρχές της αμοιβαίας προσφοράς-οφέλους, της μείωσης των κοινωνικών ανισοτήτων, της εξασφάλισης για όλους τους πολίτες υγείας, ασφάλειας, παιδείας, εργασίας.  Ριζική σε όλα τα επίπεδα αντιμετώπιση της αισχροκέρδειας.  Εξατομικευμένη κοινωνική φροντίδα για κάθε πολίτη.  Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να αντιμετωπισθεί και η τρέχουσα μεγάλη οικονομική κρίση, ο επιμερισμός των συνεπειών της και η έξοδος από αυτήν.  Πρωταρχική φροντίδα για την ποιότητα ζωής, τους νέους, την παιδεία και τον πολιτισμό.

3.  ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προτεραιότητα στη διαφύλαξη του φυσικού περιβάλλοντος και στη θετική αναμόρφωση του οικιστικού περιβάλλοντος που να διασφαλίζει υγιεινές κι ευχάριστες συνθήκες ζωής στις παρούσες κι επερχόμενες γενιές καθώς και στους επισκέπτες της χώρας.  Απόρριψη της λογικής του γρήγορου κι εύκολου κέρδους σε βάρος της κοινής μας ζωής.

4.  ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Χάραξη στρατηγικής για τη χώρα μέσα στο σύχγρονο διεθνές πλαίσιο.  Η αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας με μια σταθερή, άμεση και μακροχρόνια, προοπτική μπορεί να διασφαλίσει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες ζωής για τους κατοίκους της και ταυτόγχρονα τη συμβολή τους στην παγκόσμια κοινότητα.  Οικουμενική παιδεία και πολιτισμός, φυσικό περιβάλλον, υγιεινή μεσογειακή διατροφή, τουρισμός, ναυτιλία, σημείο συνάντησης τριών ηπείρων, αυτά είναι τα βασικά μας πλεονεκτήματα πάνω στα οποία μπορούμε να στηρίξουμε την ευημερία μας και παράλληλα αυτόνομα και σε συνεργασία με όλους τους λαούς της γης να συμβάλουμε στην παγκόσμια πολιτική και πολιτισμική συνεννόηση.

Ο στόχος είναι μια Ελλάδα πρότυπο δημοκρατίας, οικολογικής συμπεριφοράς, κοινωνικής δικαιοσύνης κι αλληλεγγύης, με αμοιβαίο σεβασμό κι όχι αλληλοσπαραγμό των πολιτών της, εστία συνάντησης όλων των πολιτών της γης σε μια παγκόσμια απαίτηση για τη δημοκρατική, δίκαιη και οικολογική διαχείρηση της παγκοσμιοποίησης.

Πιστεύουμε ότι η χώρα πρέπει να πραγματοποιήσει, 180 χρόνια ύστερα από την ίδρυσή της, μια νέα μεγάλη ιστορική στροφή.  Αυτή δεν μπορεί να γίνει δίχως την αξιοποίηση και δραστηριοποίηση όλων, δίχως αποκλεισμούς, των δημουργικών της δυνάμεων,  χωρίς τη μέγιστη δυνατή συμμετοχή των πολιτών, χωρίς την έμπνευση, τις ιδέες και την ώθηση της νέας γενιάς.

Πρέπει να τολμήσουμε να βάλουμε τέρμα στην παράδοση ετεροκαθορισμού της Ελλάδας.  Στην ολιγαρχική και τυχάρπαστη διακυβέρνηση που κρατά την πλειοψηφία του λαού στην αμάθεια και στη γωνία.  Στις ληστρικές αρπαχτικές κι ασύδοτες διαθέσεις μιας μειοψηφίας επιτηδείων.  Να τολμήσουμε να αυτοθεσπιστούμε, να ανασυγκροτήσουμε και να αναγεννήσουμε τη χώρα, σύμφωνα με την ελεύθερα εκφρασμένη βούληση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.  Τι κι αν γίναμε «Κωλοέλληνες».  Στο χέρι μας είναι να πάψουμε να είμαστε.  Αυτό είναι και το συμφέρον μας.  Για μας και τις γενιές που ακολουθούν.

Ενα τέτοιο στόχο δεν θα μπορέσουμε να τον πετύχουμε, αν δεν γίνουμε όλοι μας περισσότερο ταπεινοί και δημιουργικοί.  Κανένας μας δεν τα ξέρει όλα, κανένας μας δεν είναι σε τελευταία ανάλυση καλύτερος ή χειρότερος από τον άλλον.  Κανένας μας δεν θα κερδίσει ξεγελώντας ο ένας τον άλλον ή ρίχνοντας την ευθύνη στον άλλον.  Θα κερδίσουμε όλοι μαζί, πορευόμενοι με διάθεση προσφοράς, εντιμότητας, συνεργασίας, διαλόγου, μελέτης, προγραμματισμού.

Καλούμε όλους τους συμπολίτες μας, χωρίς καμμιά απολύτως διάκριση ή αποκλεισμό,  εφ’ όσον συμφωνούν με τους παραπάνω στόχους κι αρχές να προσυπογράψουν αυτήν την Διακήρυξη-Δημόσια Έκκληση.  Καλούμε επίσης όλα τα πολιτικά κόμματα, τους πολιτικούς, τις συλλογικές οργανώσεις πολιτών, να πάρουν θέση για την πρότασή μας.

Ανάλογα με το πλήθος όσων θα συμφωνήσουν σε αυτήν την πρωτοβουλία, θα χαραχθούν και τα επόμενα βήματα της με την ισότιμη ατομική συμμετοχή του κάθε ενός προσυπογράφοντος.

————————————–

ΥΓ (1). Το παρόν προσχέδιο πριν δοθεί στη δημοσιότητα για μαζική συλλογή υπογραφών, αποτελεί στο σύνολό του αντικείμενο διαλόγου κι επεξεργασίας για κάθε ενδιαφερόμενο.

ΥΓ (2). Ορισμένες, πάντα υπό συζήτηση, άλλες σκέψεις:

Α. Μια ιδέα είναι να ονομαστεί η συσπείρωση αυτή «ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑ», εκφράζοντας το πρωταρχικό μήνυμα της συμμετοχής κι αυτενέργειας των πολιτών.

Β. Η μαζική συλλογή υπογραφών μπορεί να γίνει με όλους τους δυνατούς τρόπους.  Αρχικά μεταξύ γνωστών σε μια κλίμακα εκατοντάδων.  Στη συνέχεια με πληρωμένη ή μη καταχώρηση στον τύπο. Μέσω ραδιοφώνων, διαδίκτυου, επιστολών, ακόμα και με αφίσσες ή μοίρασμα προκηρύξεων κ.ο.κ.

Γ. Ανάλογα με το πλήθος των υπογραφών μπορεί στη συνέχεια, να ακολουθήσει κατ’ ελάχιστον ένας όμιλος πολιτών και κατά μέγιστον η πρωτοβουλιακή αυτοργάνωση πολιτών-μελών της «ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑΣ» ή όπως αλλιώς ονομαστεί, κατά χώρους δουλειάς, σπουδών, κατοικίας κ.λ.π. Με ανάδειξη αντιπροσώπων από τις οργανώσεις μπορεί να διεξαχθεί ένα ιδρυτικό συνέδριο.

Δ. Οποιαδήποτε θεματική εξειδίκευση θέσεων ίσως θα ήταν καλύτερα, να διεξαχθεί μέσω καλά προετοιμασμένων θεματικών συνεδρίων, με τη συμμετοχή κι όσων εκτός της πρωτοβουλίας ειδικών και μη το επιθυμούν.

Ε. Σε περίπτωση που το εγχείρημα έχει μεγάλη απήχηση, με ή χωρίς συμμετοχή κομμάτων κι οργανώσεων, μπορεί να εξετασθεί και η συμμετοχή σε εκλογές, πάντα με την πλατφόρμα της δημοκρατικής συνεργασίας περισσότερων δυνάμεων.  Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο οι υποψηφιότητες θα αναδειχθούν από τη βάση, από τα μέλη της κίνησης.  Η βασική ιδέα είναι, πως σε κάθε περίπτωση η κίνηση δεν αποτελείται από άθροισμα οργανώσεων αλλά από ισότιμη ένωση ατόμων-πολιτών.

Ζ. Οι κεντρικές ιδέες για το όλο παραπάνω εγχείρημα είναι:

Η ανάγκη ενός νέου πολιτικού μορφώματος που θα υπερβαίνει τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς, δίχως να τους αποκλείει.  Η διατύπωση λίγων ελάχιστων κοινών σημείων για την επίτευξη της μέγιστης δυνατής ενότητας για την αναγέννηση της χώρας στα πλαίσια ενός μεγάλου, κατά πρόθεση, και πρωτόγνωρου ιστορικού εγχειρήματος, σύμφωνα με τις σημερινές πραγματικές συνθήκες της εγχώριας και παγκόσμιας ζωής.  Αυτό είναι το μείζον.  Τα κοινά σημεία, το ύφος και το στυλ του προς υπογραφήν κειμένου και η μεθόδευση, αν υπάρχει η αφετηρία μπορούν να βρεθούν.

Η. Παράλληλα με την πολιτική αυτή πρωτοβουλία πρέπει να μεθοδευτεί και να εξελιχθεί μια παρέμβαση στο χώρο των ΜΜΕ.  Μέσω της συγκρότησης μιας πολυμετοχικής εταιρείας πολιτών, που θα δράσει ανάλογα με τις δυνάμεις, ανθρώπινες και οικονομικές, που θα συγκεντρωθούν και η οποία μπορεί να συμπεριλάβει και ήδη υπάρχοντα ΜΜΕ έντυπα και ηλεκτρονικά.

Θ.  Μια μεγαλύτερη εξειδίκευση κι αναφορά σχετικά με τα θέματα: Εθνική Στρατηγική και ΜΜΕ, μπορεί κανείς να βρεί αντίστοιχα στα κείμενα «Μια ιδέα για την Ελλάδα» και «Μια δημόσια πρόταση για την επικοινωνία κι ενημέρωση», που είναι ανηρτημένα στο μπλογκ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΘΕΝΑ http://kanenaskathenas.wordpress.com.

ΠΟΛΛΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ

Δημήτρης Κουμάνταρος

Κοινωνία “Πυροβολημένων”

Όταν: Η επιδίωξη της ατομικής ευημερίας διαχωρίζεται τόσο στυγνά και ηλίθια από την συλλογική ευημερία.

Ο ένας, πολίτης και πολιτικός, κατηγορεί τον άλλον με στεντόρεια ανούσια κοκορομαχία πως αυτός και μόνο φταίει, δίχως κανείς να αναλαμβάνει τη δική του ατομική ευθύνη.

Τότε: Όλα γίνονται μπάχαλο. Τα δάση καίγονται.  Τα λαμόγια ξεσαλώνουν.  Οι δημαγωγοί παραληρούν.  Όλοι ανεξαίρετα οι τομείς της κοινής δημόσιας ζωής αφήνονται στο έλεος της τύχης και υποβαθμίζονται.

Κι έρχεται ο πυροβολισμός, ο θάνατος.  Ακραία έκφραση και φυσική συνέπεια μιας  κοινωνίας «πυροβολημένων».

Πολλαπλά πυροβολημένα και τα παιδιά εδώ και καιρό, ξεσπούν, τα σπάνε.  Τα παιδιά έχουν ανάγκη από στοργή, έχουν ανάγκη από φροντίδα.

Δίχως την αυτοαναίρεση όλων μας, αν δεν γίνουμε λιγότερο ιδιώτες, αλλαζόνες, ξερόλες, ανταγωνιστές, το δράμα θα επανέλθει και θα κορυφωθεί.  Νέοι επικίνδυνοι «σωτήρες» καιροφυλακτούν, νέες καταστροφές θα επέλθουν.

Μόνη λύση: Η άμεση μαζική συλλογική πολιτική παρέμβαση των λιγότερο ιδιοτελών, αδογμάτιστων, δημιουργικών πολιτών.  Οι υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις έχουν  αποδείξει λίγο ως πολύ όλες την ιδιοτελή αφασία τους.  Μπορεί κάποιες από αυτές να ακολουθήσουν, να συμμετέχουν, μα είναι ανίκανες να ηγηθούν.  Όλα είναι ανάγκη να τα αλλάξουμε.  Και πριν από όλα  την ψευδαίσθηση πως τα ξέρουμε όλα.  Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.  Αρετή, τόλμη, όχι ως σχήματα λόγου, αλλά ως επίπονη κι επίμονη, σεμνή, αυτοθυσιαστική πράξη.

Γνωστή από παλιά η ένσταση:  «Μα αυτά δεν γίνονται» ή «Ποιός θα τα κάνει;».

Με αυτή τη νοοτροπία είναι παραπάνω από βέβαιο ότι θα γίνει το «Έλα να δείς».

Κάθε πολίτης ας αναμετρηθεί με τη συνείδησή του και την επιθυμία του.

 

ΥΓ:  Μου ζητήθηκε από φίλη δημοσιογράφο ένα σύντομο σχόλιο σχετικά με τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα για λογαριασμό της κυπριακής εφημερίδας “ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ”.  Έγραψα αυτό το μικρό κείμενο.  Γνωρίζοντας ότι δεν απαντά σε αρκετές πλευρές του θέματος κι ότι είναι πολύ γενικό κι αφηρημένο, ως προς την κεντρική πολιτική πρόταση που διατυπώνει, αποφάσισα παρ’ όλα αυτά να το αναρτήσω στο μπλογκ.  Θα υπάρξει, όσο πιο συντομότερα γίνεται, συνέχεια.  Όποια, -ος, επιθυμεί, μπορεί να δει  μια ήδη προϋπάρχουσα αναλυτικότερη πολιτική προσέγγιση στο άρθρο με τίτλο “Θα μου άρεσε” του μπλογκ.

ΥΓ(2): Το κείμενο το δημοσίευσε και η “Ελευθεροτυπία”  στις 11.12.2008

Με Αφορμή την Εξέγερση του Πολυτεχνείου

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε ακριβώς πριν ένα χρόνο.

Όλα όσα μεσολάβησαν, η παγκόσμια οικονομική κρίση που προκλήθηκε από την ασυδοσία και την αλλαζονεία των κερδοσκόπων κι από την απουσία δημοκρατικής συλλογικής λειτουργίας των περισσοτέρων σύγχρονων κοινωνιών, καθώς και η επιδείνωση των φαινομένων σήψης της ελληνικής κοινωνίας, επιβεβαιώνουν τις διαπιστώσεις του κειμένου.  Επί της ουσίας δεν θα άλλαζα ούτε μια γραμμή.  Γι αυτό και επαναφέρεται σε πρώτο πλάνο η ανάρτησή του για λίγες μέρες με αφορμή την επέτειο.

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Το ψευδαισθησιακό όνειρο της λύτρωσης ήταν το άλλοθι για να τολμήσουμε να βγάλουμε το φίδι από τη τρύπα. Η ακύρωση του ονείρου είναι το άλλοθι για να καθόμαστε στ’ αυγά μας.
Κατ’ άλλη διατύπωση αν κάποτε ήταν ευρέως διαδεδομένη η πλάνη ότι η προσωπική ευημερία περνά μέσα από τη κοινωνική ευημερία, σήμερα είναι ευρέως διαδεδομένη η αντίστροφη κι εξ ίσου δογματική πλάνη, ότι η προσωπική ευημερία είναι ανεξάρτητη τη κοινωνικής ευημερίας.

Δυό φορές έχω κλάψει για πολιτικούς λόγους στη ζωή μου:

Η μία ήταν όταν είδα τον προσωπικό μου βασανιστή να είναι επικεφαλής της επιχείρησης σύλληψης 500 νέων που είχαν κλειστεί μέσα στο Πολυτεχνείο, το 1995. Η εμπειρική σκέψη που προκάλεσε το κλάμμα ήταν, ενώ όλοι πανηγύριζαν ή έβριζαν: “ Μα κανείς δε σκέφτεται και δε μιλά για τη στοργή πούχουν ανάγκη αυτά τα παιδιά, όλα τα παιδιά”.

Η δεύτερη φορά που καιγόταν όλη η Ελλάδα.: “Μα είμαστε τόσο ρεμπεσκέδες να αφήνουμε τόσα χρόνια, τις πιό ανίκανες, μωροφιλόδοξες, φανατικές φωνές να διαφεντεύουν αυτή τη χώρα,
να απασχολούν κατά τα 9\ 10 τη πολιτική ζωή και το δημόσιο βίο, με το ποιός έχει δίκιο για ένα πρόβλημα παρά με την ίδια την επίλυσή του.

Πετάω από το Πολυτεχνείο σήμερα το φανατισμό και το πνεύμα αντιδικίας. Δικαιολογημένο τότε
από τον εξουσιάζοντα φανατισμό. Κρατάω το πνεύμα αντίστασης, την αίσθηση του ελεύθερου πολιορκημένου, το ρίσκο, το κόντρα στο ρεύμα, τη συμμετοχή στη ροή του ανθρώπινου ιστού. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο πηγές έμπνευσης ήταν η αντίσταση στη γερμανική κατοχή, το 21 κ.ο.κ.

Πιστεύω ακράδαντα ότι η σημερινή αντίσταση στο ρεύμα είναι: Η ενασχόληση σε ένα ποσοστό, ας πουμε 10%, της ατομικής μας ζωής με τα κοινά σε όλα τα επίπεδα από τα μικρότερα μέχρι τα μεγαλύτερα. Η συνεργασία και η ανάδειξη των πιο δημιουργικών κι αφανάτιστων δυνάμεων σε αυτό τον τόπο, δίχως στείρες αυτοαναπαργωγικές παλιές πολιτικοϊδεολογικές διακρίσεις, σε μια προσπάθεια συγκροτημένης αντιμετώπισης των σύγχρονων κοινών πολιτικών προβλημάτων. Να το πω στα ίσα, όνειρο μου είναι το ξεκίνημα μιας νέας πανεθνικής προσπάθειας για την αναγέννηση κι επανίδρυση της Ελλάδας. Κοινωνικά δίκαιης και οικολογικής με αμοιβαίο σεβασμό κι όχι αλληλοσπαραγμό των πολιτών της, εστία συνάντησης όλων των πολιτών της γης σε μια παγκόσμια απαίτηση για τη δημοκρατική διαχείρηση της παγκοσμιοποίησης.

ΥΓ. Τα 9\10 από τους 2500 χιλιάδες περίπου που παρέμειναν μέχρι το τέλος κλεισμένοι στο Πολυτεχνείο εκείνη τη νύχτα, ρισκάροντας γιατί θα μπορούσαν πριν να είχαν φύγει, δεν είναι σήμερα ευρύτερα γνωστά στη κοινωνική και πολιτική ζωή.

Σημ: Δημοσιεύθηκε στο ΕΘΝΟΣ στις 18.11.2007 στα πλαίσια αφιερώματος για τη 34η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

Ενα Αίνιγμα

                                                 

Τι σχέση έχουν μεταξύ τους;

Το Βατοπέδιο, η ορθο-δοξία, η μισαλλοδοξία, ο μοναχισμός, ο πλουτισμός, ο προσκυνητισμός.  

Ο ζάπλουτος γάμος στη Θεσσαλονίκη, του και νυν αντιπροέδρου του ποδοσφαιρικού «ΗΡΑΚΛΗ», μεγαλοδημοσιογράφου «υπερασπιστή του λαού», που ερχόταν πρώτος στην τηλεθέαση. 

Ο ζάπλουτος γάμος του αυτοαποκαλούμενου σοσιαλιστή, υπαπιστή πρώην πρωθυπουργού, στο Παρίσι. 

Η παρουσίαση του γάμου μεγαλοδικηγόρου με μανεκέν και στη συνέχεια της αντιδικίας μεταξύ τους, από υποτιθέμενα έγκαιρα κι έγκυρα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης. 

Η ανάδειξη της ιδεολογίας της «Μαύρης Τρύπας» από τις πιο προβεβλημένες στήλες, της υποτιθέμενης πιο προοδευτικής εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας. 

Ο πάλαι ποτέ διορισμός, από «σοσιαλιστική» κυβέρνηση, διευθυντή της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία Κυριακάτικης εφημερίδας σε διοικητή του Αγίου Όρους. 

Ο έλεγχος της ροής της πληροφόρησης από 10 συγκεκριμμένα άτομα-ιδιοκτήτες ΜΜΕ με συγκεκριμμένη ιδιοσυγκρασία και συγκεκριμμένες δραστηριότητες. 

Η ανάδειξη δίπλα σε όλους ανεξαίρετα τους πρώην πρωθυπουργούς ατόμων «που δεν τους ήξερε ούτε ο θυρωρός τους» σε κορυφαίους συμβούλους. 

Ο πάλαι ποτέ γραμματέας σοσιαλιστικού κόμματος που περνούσε τον καιρό του παίζοντας συναλλαγές δισεκατομμυρίων στο χρηματιστήριο. 

Ο υπουργός που φοροδιεύφεγε μέσω εταιριών στο εξωτερικό, ο υπουργός του ΙΚΑ που δεν πλήρωνε εισφορές στο ΙΚΑ, ο υπουργός Πολεοδομίας που δεν τηρούσε τους κανόνες της πολεοδομίας. 

Ο καναλάρχης εκπρόσωπος της Ελλάδας στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή που καταδικάστηκε για βαρβάτες πολεοδομικές παραβάσεις, δίχως ποτέ να εφαρμοσθεί η καταδίκη του. 

Ο διευθυντής της Siemens στην Ελλάδα που αποδεδειγμένα λάδωνε, αλλά μέχρι τώρα δεν ανακρίθηκε, το ομολογημένο λάδωμα από την ίδια εταιρεία κομμάτων που, συναινετικά, ξεχάστηκε, καθώς και το ποιός συνεργαζόταν με την Siemens για χρόνια στην Ελλάδα και τυγχάνει να ήταν πρώην πράκτορας μυστικών υπηρεσιών πρώην χώρας του ανατολικού μπλοκ και νυν να έχει έδρα στο όνομα του πάλαι ποτέ κομμουνιστή πατρός του στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ των ΗΠΑ. 

Τα ντολμαδάκια στη Κρήτη του πατρός Μπους που πριν γίνει πρόεδρος ήταν κι επικεφαλής της CIA.

O νυν κληρονομικός, ελέω ονόματος, πρόεδρος σοσιαλιστικού κόμματος που κυβέρνησε την Ελλάδα 20 χρόνια και στο πρόσφατο συνέδριό του κόμματος, όπως κι ο προκάτοχός του πρόεδρος, δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να πεί ούτε μια λέξη για τη διαφθορά. 

Ο νυν, ελέω ονόματος κληρονομικός, πρωθυπουργός που είχε ως κεντρικό συμβουλό του επί του πολιτισμού, στην υποτιθέμενη κοιτίδα, τον κ. Ζαχόπουλο, που με τη σειρά του είχε ως κολλητό του φίλο τον καλλιτέχνη-σκηνοθέτη της ταινίας «Η γκομενάρα από το Μέτσοβο», ο οποίος εξακολουθεί να αποτελεί μέλος κρατικών κριτικών επιτροπών. 

Παλιοί και νεόκοποι ηγέτες του σοσιαλισμού, του φιλελευθερισμού, που εξακολουθούν να μιλούν με θρησκευτική προσήλωση στον –ισμό τους, αποφεύγοντας να προσδιορίσουν το συγκεκριμμένο περιεχόμενό τους, του παρελθόντος και του παρόντος, κι επίσης δεν κάνουν καμμιά ουσιώδη αναφορά σε άλλες σημαντικές παραμέτρους της κοινής πολιτικής μας ζωής. 

Παλιοί και νεόκοποι επαναστάτες, μεταρρυθμιστές, λυτρωτές, εξυγιαντές, βουτηγμένοι όλοι μας λίγο ως πολύ, στην έπαρση, στην αλαζονεία, στη μισαλλοδοξία, που τσακωνόμασταν και τσακωνόμαστε για το φάρμακο, ενώ ο άρρωστος ψυχοραγεί στα χέρια μας.  

Όλοι αυτοί, εμείς, που λέγαμε και λέμε, πως τίποτα δεν μπορεί να γίνει, τι να κάνεις, αφού φταίει το κακό μας ριζικό ή κάποιοι άλλοι, συμμετέχοντας κι απολαμβάνοντας(;) τη σαπίλα και τη φθορά. 

Κάπου μέσα στη δεκαετία του 1980 ο τότε Γερμανός Πρόεδρος Ρίχαρντ Βάϊτσέκερ είχε πεί: « Στη Γερμανία ο φασισμός κέρδισε όχι επειδή υπήρχαν πολλοί φασίστες, αλλά επειδή δεν υπήρχαν πολλοί δημοκράτες».

Ενα Ερώτημα

Το περασμένο Σαββατοκύριακο 20-21.9.2008 δημοσιεύθηκαν τέσσερεις εκλογικές δημοσκοπήσεις.  Της MRB για τον «Ελεύθερο Τύπο», της RASS για το «Παρόν», της ALCO για το «Πρώτο Θέμα» και της OPINION για το «Βήμα».

Θεωρώ ότι συχνά οι δημοσκοπήσεις είναι  πολιτικά κατευθυνόμενες και δεν γίνονται με αξιόπιστο επιστημονικά τρόπο.  Θα προτιμούσα να υπάρχει ένα Δημόσιο Ινστιτούτο Δημοσκοπήσεων που να ελέγχεται από τους αρμόδιους επιστημονικούς συλλογικούς φορείς.

Παρ’ όλα αυτά επειδή όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά κι επειδή οι τέσσερεις αυτές δημοσκοπήσεις μπορεί εν μέρει να εμπεριέχουν αντικρουόμενες σκοπιμότητες, έκανα τους ακόλουθους υπολογισμούς:

• Ο μέσος όρος των δημοσκοπήσεων αυτών σε ότι αφορά την πρόθεση ψήφου για τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα τα τελευταία 34 χρόνια, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, είναι 56,6%.
• Αρκετοί ψηφίζουν με μαύρη καρδιά τα δύο αυτά κόμματα, γιατί δεν βλέπουν κάποια άλλη ρεαλιστική εκδοχή διακυβέρνησης της χώρας.
• Ο μέσος όρος του αυθαίρετου(;) αθροίσματος του ΣΥΡΙΖΑ, των Οικολόγων, των μικρότερων κομμάτων, των λευκών, των άκυρων, των αναποφάσιστων φτάνει στο 30,3%.
• Παρέλειψα τις πιο «μπετοναρισμένες» ψήφους προς το ΚΚΕ και το ΛΑΟΣ, παρ’ ότι και αυτό είναι σχετικό.

Το ερωτημά μου είναι «απλό» και «περίπλοκο;»:  Είναι αδύνατη, τώρα όχι αύριο, η εκπόνηση και συγκρότηση μιας αξιόπιστης, ρεαλιστικής, κοινωνικά δίκαιης και δημιουργικής, προοδευτικής εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης της χώρας;  Αναγέννησής της;
Που να αντιπαρέρχεται την πολυδοκιμασμένη και έωλη διακυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και της πλειοψηφίας των ηγετικών στελεχών τους.  Που να εμπνεύσει και να δώσει ελπίδα στον ελληνικό λαό.
Που να μην την μεταθέτει για το αόριστο μέλλον, όπως λέει μέχρι στιγμής τουλάχιστον ο ΣΥΡΙΖΑ (Μ.Ο.10,2%), προσδοκώντας σε μια αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων που θα οδηγήσει με τη σειρά της σε μια θολή αριστερή διακυβέρνηση.

Αντέχει άλλο η κοινωνία, η χώρα, τέτοια σήψη, τέτοια φθορά, τόση αδικία, τόσο ψέμμα και τόση υποκρισία;  Τόση εθελοτυφλία;

Αριστερή, προοδευτική, δημοκρατική, δημιουργική ή όπως θέλετε πείτε την, πολιτική δεν είναι αυτή, που φροντίζει πριν από όλα να δικαιώσει και να αναπαράξει τον εαυτό της.  Αλλά αυτή που μοχθεί στη πράξη για να υπηρετήσει τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των πολιτών.  Αδιαφορώντας για τις ταμπέλες που για αρκετούς κι όχι εντελώς αδικαιολόγητα είναι επίφοβες.

Θα μου άρεσε

Θα μου άρεσε η συγκρότηση στην Ελλάδα μιας κίνησης πολιτών που θα λεγόταν, ας πούμε, Συμπολιτεία ή όπως αλλιώς.

Κοινός τόπος των πολιτών που θα συγκροτούσαν την κίνηση θα ήταν οι πεποιθήσεις:
Πως είναι ίδιοι και διαφορετικοί, ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροι, με όλους τους συμπολίτες τους σε όλη τη χώρα και σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Πως κανείς παρά τις επι μέρους γνώσεις κι εμπειρίες του δεν κατέχει σε αυτόν τον κόσμο την απόλυτη αλήθεια.
Πως τους ανθρώπους τους συμφέρει να αναζητούν τη χρυσή τομή ανάμεσα στην ατομική ελευθερία και πρωτοβουλία και τη συλλογική οργάνωση και μέριμνα.

Πως η αρχή της δημιουργικότητας και της προσφοράς, ο καθένας ανάλογα με τις δεξιότητές του, εξασφαλίζει καλύτερες συνθήκες διαβίωσης από την αρχή ο κλέψας του κλέψαντος.

Η κίνηση δίχως να παραβλέπει τις ιστορικές εμπειρίες και την αντανάκλασή τους στο παρόν, αναγνωρίζοντας την πανανθρώπινη έκφραση της μονομέρειας, δεν θα έθετε κανέναν εκ τών προτέρων φυλετικό, φιλοσοφικό, θρησκευτικό, πολιτικό διαχωρισμό.  Παράλληλα με αυτόν τον τρόπο θα υποδήλωνε την ανάγκη μιας νέας αφετηρίας για τη χώρα.

Πρώτος στόχος της κίνησης θα ήταν η ανοιχτή δημόσια απεύθυνση σε όλους ανεξαίρετα τους πολίτες, των πολιτικών και των κομμάτων τους συμπεριλαμβανομένων, για τη συγκρότηση, τώρα δίχως καμμία καθυστέρηση, μιας πανελλήνιας συσπείρωσης  για την αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας.

Άξονες μιας τέτοιας συσπείρωσης θα μπορούσαν να είναι:

• Η σταδιακή μετατροπή της Ελλάδας σε μια πρότυπη δημοκρατική, κοινωνικά δίκαιη και οικολογική χώρα, σε εστία συνάντησης του παγκόσμιου πολιτισμού για μια δημοκρατική δίκαιη και οικολογική διαχείρηση της παγκοσμιοποίησης με σεβασμό στις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε έθνους.
• Η διεκδίκηση μαζί με άλλους λαούς και χώρες της δημοκρατικής εκλογής του ΟΗΕ, άλλων παγκόσμιων οργανισμών και της διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
• Η μελέτη για την ανάπτυξη πηγών ενέργειας ταιριαστών στο περιβάλλον και στις ιδιαίτερες δυνατότητες της χώρας.
• Η διαφύλαξη κι ανάπλαση του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος για να γίνει αυτό πιο όμορφο και πιο φιλόξενο για τους μόνιμους κατοίκους και τους επισκέπτες του.
• Η ανάπυξη του πρωτογενούς τομέα της γεωργίας, κτηνοτροφίας και αλιείας και της δευτερογενούς μεταποίησης των σχετικών προϊόντων σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες της υγιεινής διατροφής.
• Η επιδίωξη σε συνενόηση με τη γειτονική Τουρκία και το λαό της και με ταυτόχρονη διεκδίκηση προς την Ευρωπαϊκή Ένωση για δραστική αμοιβαία μείωση των δυσβάστακτων και για τις δύο χώρες στρατιωτικών δαπανών.
• Η διασφάλιση ελάχιστων ικανοποητικών συνθηκών διαβίωσης, υγείας, παιδείας, για όλους ανεξαίρετα τους κατοίκους.
• Η ανάπτυξη ενός συστήματος εξατομικευμένης φροντίδας για κάθε πολίτη σύμφωνα με τις ατομικές του ανάγκες.
• Η χρηματοδότηση της παιδείας και της έρευνας τουλάχιστο στα επίπεδα του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Η εκπόνηση μιας ριζικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης αντίστοιχης των σημερινών παιδαγωγικών αναγκών.
• Ο διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας.
• Η καθιέρωση ενός δίκαιου φορολογικού συστήματος που θα αμβλύνει και δεν θα επιτείνει τις κοινωνικές ανισότητες.
• Η θέσπιση πλήρους ελέγχου στη διαχείρηση του δημοσίου χρήματος και στη ποιότητα των παρεχόμενων προϊόντων κι υπηρεσιών τόσο στο δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό τομέα και εξοντωτικών και διαπομπευτικών ποινών για τους απατεώνες και καταχραστές.
• Η μελέτη για τη καθιέρωση ενός νέου δημοκρατικού τρόπου εκλογής των αντιπροσώπων του λαού που θα αποθαρρύνει τη διαπλοκή, το ρουσφέτι, την αδιαφάνεια και θα αποτρέπει τη διακυβέρνηση της χώρας από κυβερνήσεις μειοψηφίας.
• Η αξιοποίηση της σύγχρονης τεχνολογίας τόσο για την ενημέρωση των πολιτών όσο και για την άμεση και δημοκρατική λήψη των αποφάσεων.
• Η συγκρότηση εκλεκτορικών σωμάτων για την επιλογή των διοικήσεων όλων των δημόσιων υπηρεσιών, με πρώτη εφαρμογή στην ΕΡΤ και με στόχο την αποκοπή του ομφάλιου λώρου μεταξύ κυβερνήσεων-κομμάτων και κράτους.

Όλοι αυτοί ή όποιοι άλλοι άξονες εντάσσονται σε ένα ευρύτερο σχέδιο αυτοθέσπισης της κοινωνίας σύμφωνα με τις τωρινές της ανάγκες, επανασυγκρότησης κι αναγέννησης της Ελλάδας.  Μπορούν να διευκρινιστούν, να συγκεκριμμενοποιηθούν, να τροποποιηθούν, να αλλάξουν, στα πλαίσια ενός ευρύτατου διαλόγου μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Το ζητούμενο είναι η κοινωνία μας να ξεκολλήσει από το τέλμα.  Από τη θεοποίηση του ατομικού κέρδους.  Από την αυτοαναπαραγωγική διασπαστική κι ανούσια πολιτικολογία.  Από τον ατομισμό, την αλληλοϋπονόμευση, τη μετάθεση των ευθυνών μας στους άλλους, την δημαγωγία, τον φανατισμό, την προχειρότητα,  την κομπίνα, την ασυδοσία, την αναξιοκρατία.  Να αναπτύξει τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη, τον αλληλοσεβασμό, την ανοχή, τη δημιουργικότητα, την αμοιβαία προσφορά, τον διάλογο, την μελέτη, τον προγραμματισμό.

Σε αυτή τη συσπείρωση μπορούν να συμμετέχουν όσοι πολίτες, πολιτικοί, κόμματα το επιθυμούν με ίσα μεταξύ τους δικαιώματα.  Η συσπείρωση αυτή, εφ όσον υπάρξει η αναγκαία κρίσιμη μάζα, μπορεί να συμμετέχει στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αυτές, εμμένοντας πάντα στην  ανάγκη μετεκλογικής διακυβέρνησης πάνω σε ένα  μίνιμουμ ενωτικό πρόγραμμα εξυγίανσης κι ανόρθωσης της χώρας.

Η αρχική κίνηση πολιτών που θα προτείνει και θα διεκδικήσει αυτήν την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση, θα πρέπει να αναπτύξει παράλληλα κι ανάλογα με τις δυνάμεις της  το ευρύτερο δυνατό δίκτυο ενημέρωσης κι επικοινωνίας  για τη διεξαγωγή ενός απόντος σήμερα δημιουργικού διαλόγου μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Απέναντι σε όλα όσα ή παρμεφερή εκτέθηκαν προηγούμενα  υπάρχει και μια εναλλακτική λύση:  Να περιμένουμε μεμψιμοιρόντας και ρίχνοντας ο ένας την ευθύνη στον άλλον.  Να περιμένουμε να γίνουν οι εκλογές, να ξαναγίνουν οι εκλογές, να δυναμώσει το ένα κόμμα, να αποδυναμωθεί το άλλο κόμμα.  Να συζητάμε για το αν το κενό είναι άσπρο ή μαύρο και για το αν θα βγούμε από το τέλμα με πράσινα, μπλέ ή  κόκκινα άλογα.

Η επιλογή είναι ως συνήθως ατομική.

Περί Κρίσεως: Ιδού το Πήδημα ή το Ξόρκισμα

Λέμε ότι κάτι είναι σε κρίση, όταν κρίνουμε πως κάτι δεν πάει καλά και μας προκαλεί ανησυχία.

Επειδή η ανθρώπινη ζωή είναι πάντα, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ατελής κι επειδή η διαπίστωση της κρίσης είναι συνυφασμένη με την ανθρώπινη κριτική-διανοητική ικανότητα, πάντα θα υπάρχει κάποιου είδους κρίση.

Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν στιγμές, που η κρίση αυτή διαπιστώνεται με πιό έντονο κι επιτακτικό τρόπο από ότι άλλες φορές.

Σήμερα η κρίση της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού πολιτικού συστήματος είναι πανθομολογούμενη.  Όλοι ή τουλάχιστον οι περισσότεροι κρίνουν, πως κάτι δεν πάει καλά.

Δεν συμφωνούν όλοι στο τι δεν πάει καλά, στα αίτια της κρίσης.  Σημειωτέον ότι για να βγείς από μια κρίση πρέπει να εντοπίσεις ορθά τα αίτιά της και να τα εξουδετερώσεις.

Άλλοι λοιπόν λένε, πως το αίτιο είναι η πολύχρονη προηγούμενη διακυβέρνηση από το ΠΑΣΟΚ.
Άλλοι η σημερινή διακυβέρνηση από τη Ν.Δ.
Άλλοι η κυριαρχία του δικομματικού συστήματος.
Άλλοι η πολιτική του νεοφιλελευθερισμού.
Άλλοι η ύπαρξη του καπιταλιστικού συστήματος.
Άλλοι οι εγγενείς αδυναμίες της νεοελληνικής κοινωνίας και του νεοελληνικού κράτους από τη στιγμή της συγκρότησής τους.

Είναι στην ίδια κρίση με την ελληνική κοινωνία και το ελληνικό πολιτικό σύστημα, άλλες χώρες που κυβερνώνται με κυβερνήσεις ίδιου ιδεολογικοπολιτικού προσανατολισμού, με την ίδια γενική πολιτική, με το ίδιο σύστημα;

Έχουν τις ίδιες επιδόσεις στην παιδεία, στη διαφθορά, στην ακρίβεια, στην ψαλίδα των αμοιβών,  στη δικαιοσύνη, στην προστασία του περιβάλλοντος, στην αυθαίρετη δόμηση, στη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών, στην απουσία εθνικής στρατηγικής κ.ο.κ.;

Έχουν τις ίδιες επιδόσεις στην άγονη κοκορομαχία, στο φανατισμό, στην προχειρότητα, στο αλώνισμα λαμόγιων και πρακτόρων, στην αυθαιρεσία, στη συγκάλυψη, στην έλλειψη αλληλοσεβασμού των πολιτών, στην αίσθηση συμμετοχής και συνευθύνης τους στη διαχείρηση των κοινών κ.ο.κ.;

Δεν είμαι οπαδός της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ, του δικομματικού συστήματος, του νεοφιλελευθερισμού, του καπιταλιστικού συστήματος.  Ούτε οπαδός της θεωρίας να ακολουθήσει η Ελλάδα σχηματικά, δηλαδή τεμπέλικα και δίχως αυτοθέσπιση, πρότυπα λειτουργίας άλλων χωρών με διαφορετικές ιδιαιτερότητες κι άλλες ιστορικές διαδρομές.  Εξ’ άλλου κι αυτά τα πρότυπα βρίσκονται με άλλους ή παρεμφερείς τρόπους και σε διαφορετικό βαθμό σε κρίση, όπως κι ολόκληρος ο παγκόσμιος ανθρώπινος πολιτισμός.  Μα δεν είμαι κι οπαδός της υποκρισίας, της ανειλικρίνειας, της εθελοτυφλίας, του αναθέματος, του βολέματος.

Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ.  Έχουμε άλλη επιλογή;
Θέλει, μεταξύ άλλων:
Ειλικρίνεια κι όχι κομματική και σε τελευταία ανάλυση στενόμυαλη υπαρξιακή σκοπιμότητα.
Συγκεκριμμένη ανάλυση της συγκεκριμμένης κατάστασης.
Συνευθύνη, συμμετοχή των πάντων.
Διάλογο, μελέτη, προγραμματισμό, μετριοφροσύνη.
Αξιοποίηση όλου του διαθέσιμου δημιουργικού δυναμικού της κοινωνίας.
Μεταβολή προς μια συλλογική, συμμετοχική, αντιδογματική κατεύθυνση της νοοτροπίας όλων μας.
Μεταρρύθμιση, αναγέννηση, επανίδρυση της χώρας σε όλους τους τομείς και δημιουργικό προσανατολισμό της μέσα στο σύγχρονο διεθνές πλαίσιο.

Ας μη μεταθέσουμε άλλο το κόστος και τη δυσκολία της συνευθύνης, της πράξης, στο μονομερή λεκτικό καταμερισμό της υπαιτιότητας.  Η μονομέρεια είναι λυτρωτική, πρόσκαιρα, μόνο για αυτόν που τη φαντάζεται.

Ιδού λοιπόν η Ελλάδα, ιδού ο κόσμος, ιδού και το πήδημα.  Ή το ξόρκισμα.

Ποιος ή πως ;

Το θεμελιακό ερώτημα είναι ποιός ή ποιοί θα κυβερνήσουν τον τόπο ή πως αυτός θα κυβερνηθεί; Πως θα ξεβρωμίσει, πως θα ξεβαλτώσει; Με ποιές αξίες και αρχές, ποιούς κανόνες, ποιό πρόγραμμα, ποιές διαδικασίες;

Η εμπειρία έχει δείξει και στην Ελλάδα και αλλού, ότι παρόλο που δεν είναι αδιάφορο το ερώτημα του ποιός κυβερνά, είναι ακόμα πιό κρίσιμο το ερώτημα πως κυβερνά. Με πρώτη προτεραιότητα την εξυπηρέτηση της κοινωνίας ή την αναπαραγωγή της εξουσίας του κόμματος ή μιάς ηγετικής του ομάδας; Με συμμετοχή ή όχι των πολιτών; Με ή δίχως αξιοκρατία; Αναλαμβάνοντας τις ευθύνες ή ρίχνοντάς τες πάντα στους άλλους; Κοντοπρόθεσμα, τυχάρπαστα, καιροσκοπικά ή μακροπρόθεσμα, μελετημένα, με ανυστεροβουλία;

Το φωνάζουν κι οι πέτρες, πως η Ελλάδα έχει ανάγκη από μια καθολική μεταρρύθμιση, από μια αναγέννηση, σε όλους ανεξαίρετα τους τομείς της δημόσιας ζωής. Έχει ανάγκη να επανιδρυθεί η ίδια στη σύγχρονη εποχή αξιοποιώντας την πείρα από τα διακόσια κοντά χρόνια της σύγχρονης ζωής της. Αν αυτό αληθεύει, δεν μπορεί να γίνει μόνο από ένα κόμμα, μόνο από μια πολιτική αντίληψη, δεν μπορεί να γίνει με παλιά μόνο όπλα και παλιές ιδεοληψίες, με διχαστικό τρόπο, δίχως τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή των πολιτών. Για να αναγεννηθεί, για να «ξεκολλήσει», όπως θέλετε πέστε το, η χώρα, πρέπει να αναγεννηθούμε, να ξεπεράσουμε όλοι κι όλες, που τη συνθέτουμε, τους εαυτούς μας.

Όταν διάφορα μοντέλλα του περασμένου αιώνα έχουν δείξει τα όριά τους, τόσο το δογματικά κρατικιστικό όσο και το δογματικά νεοφιλελεύθερο ατομικιστικό, όταν τα δεδομένα και οι ανάγκες διαρκώς μεταβάλλονται, με ποιά καρδιά και ποιό νου παραμένουμε προσκολλημένοι σε αυτά; Μήπως για την αναπαραγωγή της εξουσίας μας και της αδράνειάς μας;

Μήπως ήρθε η ώρα να προτάξουμε το άκουσον πριν το πάταξον; Τον καθολικό κοινωνικό και πολιτικό, ερευνητικό, απροκατάληπτο διάλογο, δίχως έτοιμα τα μαχαίρια στις θήκες, με προαποδοχή της μονομέρειας όλων μας. Και να θεμελιώσουμε πάνω σε αυτή την αρχή, πάνω σε ένα λευκό χαρτί, σεβόμενοι τις παραδόσεις, τις επιμέρους εμπερίες, όψεις, απόψεις, ένα καθολικό δημιουργικό αναγεννητικό μεταρρυθμιστικό κίνημα; Για την επανίδρυση της Ελλάδας στο σύγχρονο κόσμο. Μιάς Ελλάδας αυτοθεσπιζόμενης, πραγματικά δημοκρατικής, κοινωνικά δίκαιης και οικολογικής, εστίας συνάντησης του παγκόσμιου πολιτισμού.

Ισως βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική ευκαιρία. Θα είναι κρίμα να τη χάσουμε ασχολούμενοι με τα πίτουρα. Θα είναι κρίμα η σημερινή κρίση, όπως έχει γίνει επανειλημμένα στο παρελθόν, να μας οδηγήσει λόγω της ιδιοτέλειάς μας και της μυωπίας μας σε νέα οπισθοδρόμηση. Οι δημιουργικοί αφανάτιστοι άνθρωποι σε αυτό τον τόπο, όπου κι αν βρίσκονται, μπορούν να συνδράμουν καθοριστικά με πρωτοβουλιακό κι ενωτικό πνεύμα σε μια τέτοια αναγεννητική προσπάθεια.

Δημοσιεύθηκε στην “Ελευθεροτυπία” στις 18.06.2008

Κάθετη διαφωνία, οριζόντια απραξία

Εχω δει: στα νιάτα μου μέσα στους κόλπους τού κατά τα άλλα ένδοξου αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, και δεν το λέω ειρωνικά, να υπάρχουν καμιά εικοσαριά, άλλες μεγάλες κι άλλες μικρές, κομμουνιστικές οργανώσεις, εκ των οποίων γύρω στις πέντε μαοϊκές.

Φυλακισμένους και βασανισμένους αγωνιστές της δημοκρατίας και της κοινωνικής αλλαγής να απαρνούνται κάθε έννοια δημοκρατίας στις οργανώσεις τους, μόλις έχαναν την πλειοψηφία.

Ηγέτες κομμάτων να διαγράφουν τα πιο ικανά από τα στελέχη τους και να συγκεντρώνουν γύρω τους τα πιο ανίκανα. Ιδρύσεις νέων κομμάτων από ιδρυτές που δεν κατόρθωσαν να εκλεγούν πρόεδροι των προηγούμενων κομμάτων τους. Υπονόμευση εκλεγμένων προέδρων κομμάτων από μη εκλεγμένους ή μελλοντικά υποψήφιους προέδρους.

Στα σπίτια, στα καφενεία, στα γήπεδα, στα γραφεία, στις συνελεύσεις, στις συνεδριάσεις, στις τηλεοράσεις, να τρωγόμαστε σαν τα σκυλιά για το ποιος έχει δίκιο.

Αραγε για το δίκιο τρωγόμαστε ή για την επιβίωση και την αναπαραγωγή της επιβίωσης; Εξ άλλου δίκαιο σημαίνει ισορροπία, να εξασφαλίζεται η ζωή και η αναπαραγωγή της ζωής για όλους.

Βλέπω και πιστεύω ότι τα 9/10 του πολιτικού χρόνου στο σύνολο του πολιτικού φάσματος ξοδεύονται για το ποιος έχει δίκιο για ένα πρόβλημα, παρά για την επίλυσή του.

Το πρόβλημα του σκυλοκαυγά είναι πανανθρώπινο. Φαίνεται όμως πως στην Ελλάδα έχουμε μια ξεχωριστή παράδοση. Εθνικοί διχασμοί, εμφύλιοι, δικτατορίες, μέχρι και στα γήπεδα διακρινόμαστε. Θερμόαιμοι μεσογειακοί; Γιατί όχι και αυτό. Μα και μια νεοελληνική κοινωνία κι ένα νεοελληνικό κράτος που από την αρχή της ίδρυσής του δεν είχε συνοχή, δική του ιδεολογία, πολιτική, αυτοθέσπιση, έρμαιο των μεγάλων ξένων δυνάμεων που βοήθησαν για τα δικά τους συμφέροντα στην αρχική του συγκρότηση.

Είναι χαρακτηριστικό, παρά την εθνική συμφιλίωση, ότι ακόμα δεν έχουμε πει γιατί έγινε ο εμφύλιος στην Ελλάδα. Γιατί μόνο σε μας ήρθε μετά τον πόλεμο ο Τσόρτσιλ και στείλαν οι Αγγλοι στρατεύματα. Γιατί μετά μας πασάρανε στους Αμερικανούς. Γιατί αυτοί ενώ ελέγχανε τη χώρα, μας ρίξανε και μια δικτατορία να την ελέγχουν ακόμα περισσότερο. Γιατί οι Ρώσοι, προκειμένου να βάλουν στο χέρι μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο την Τσεχοσλοβακία και την Πολωνία, άφησαν για αντιπερισπασμό το ΚΚΕ να προχωρήσει σε έναν από χέρι χαμένο εμφύλιο.

Πρωταρχικό κριτήριο για τον πολιτισμό κάθε κοινωνίας νομίζω πως είναι ο αλληλοσεβασμός όλων των πολιτών της. Τότε χρειαζόμαστε μια καθολική πολιτισμική επανάσταση. Μια επανίδρυση, όχι του α’ ή β’ κόμματος, αλλά της ίδιας της Ελλάδας σύμφωνα με τις σημερινές ανάγκες, δυνατότητες κι αδυναμίες της κοινωνίας της και σύμφωνα με τη θέση της στο σύγχρονο παγκόσμιο πλαίσιο.

Αναγκαία προϋπόθεση για μια τέτοια ή οποιαδήποτε άλλη δημιουργική προσπάθεια είναι να εγκαταλείψουμε την ατομική ψευδαίσθηση παντογνωσίας και υπεροχής, την επιθυμία διαρκούς εφεύρεσης «κάθετων» διαφωνιών, τη δίχως πρακτικό κοινωνικό αντίκρισμα κοκορομαχία. Να αναγνωρίσουμε πως όλοι κι όλες μας δεν είμαστε παρά, αναπόφευκτα, διαφορετικά και μονομερή ανθρωπάκια, που αν θέλουμε να ζήσουμε συλλογικά καλύτερα, πρέπει να εργαστούμε δημιουργικά για το όποιο κοινό μας καλό και να συνθέσουμε. Η διεύρυνση της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της οικολογικής συμπεριφοράς και της εθνικής ανεξαρτησίας και αυτοπεποίθησης, δίχως μια τέτοια αντίληψη θα παραμένουν ένα δημαγωγικό ευχολόγιο, προς τέρψιν των κάθε λογής ντόπιων και ξένων λαμόγιων.

Δημοσιεύθηκε στην “Ελευθεροτυπία” στις 30.05.2008 και στο μεγαλύτερο τμήμα του αποτελεί απόσπασμα του άρθρου “Απόπειρα αυτογνωσίας”.

Μια Δημόσια Πρόταση για την Επικοινωνία και την Ενημέρωση

Καμμία προσπάθεια αναγέννησης της, ευρισκόμενης σε σήψη, ελληνικής κοινωνίας δεν θα μπορέσει να ευοδωθεί, αν δεν συνδυαστεί, αν όχι να εκκινήσει, με μια ευρύτερη κοινωνική και πολιτική παρέμβαση στο χώρο των ΜΜΕ. Όσο η επικοινωνία και η ενημέρωση των πολιτών εξαρτάται από τα ιδιωτικά ΜΜΕ κι από τα ελεγχόμενα από την εκάστοτε κυβέρνηση κρατικά ΜΜΕ, τόσο θα αναπαραγάγονται οι ιδεολογικές και πολιτισμικές συντεταγμένες που διαιωνίζουν τη σήψη.

Η πρόταση που επιθυμώ δημόσια να καταθέσω είναι η ακόλουθη:

Πρώτον, η δημιουργία μιας όσο γίνεται μαζικότερης Πολυμμετοχικής Εταιρείας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης Πολιτών.

Μέσα από μια δημόσια πρόσκληση όσων πολιτών, δημοσιογράφων, διανοουμένων, καλλιτεχνών, συνδικαλιστών, πολιτικών και όσων συλλογικών σπουδαστικών, επιστημονικών, πολιτιστικών, συνδικαλιστικών, πολιτικών φορέων, το επιθυμούν, μπορούν να κληθούν κι άλλοι, όσο γίνεται περισσότεροι, πολίτες να συνδράμουν ο κάθε ένας ανάλογα με την οικονομική του ικανότητα και την κοινωνική του βούληση, στη δημιουργία μιας τέτοιας πολυμετοχικής εταιρείας.

Με ένα όριο, ας πούμε ενδεικτικά 5%, στη κατοχή μετοχών, που θα συμφωνηθεί ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη, σκοπός της εταιρείας θα είναι να προσφερθεί η αντικειμενικότερη και πληρέστερη δυνατή ενημέρωση κι επικοινωνία στους κόλπους της κοινωνίας, μακριά από επιχειρηματικά, κομματικά ή στενά υπαρξιακά συμφέροντα.

Συλλογικά οι μέτοχοι, πολίτες ή φορείς, θα προσδιορίσουν το τι ακριβώς σημαίνει αντικειμενική και πλήρης ενημέρωση κι επικοινωνία, θα επιλέξουν, ανάλογα με το κεφάλαιο που θα συγκεντρωθεί, το ή τα μέσα με τα οποία αυτή θα εκφραστεί και την επαγγελματική-εργασιακή τους πλαισίωση, συγκρότηση και λειτουργία.

Μια ιστοσελίδα στο διαδίκτυο, ένα περιοδικό, μια Κυριακάτικη εφημερίδα, μια ημερήσια εφημερίδα, ένα καθημερινό ωριαίο τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων, ένας τηλεοπτικός σταθμός, είναι ορισμένες από τις μορφές υλοποίησης, δίχως να αναιρεί αναγκαστικά η μια την άλλη, μορφές που, όπως προειπώθηκε, θα εξαρτηθούν από το κεφάλαιο που θα συγκεντρωθεί.

Σε κάθε περίπτωση το οποιδήποτε μέσο, πέραν του αρχικού του κεφαλαίου, θα έχει νόημα ύπαρξης, μόνο αν είναι σε θέση, μέσα από την προσφορά του στην ενημέρωση και επικοινωνία, να εξασφαλίσει την οικονομική του αυτάρκεια και την επαγγελματική επιβίωση όσων μερικά ή αποκλειστικά εργαστούν σε αυτό.

Δεύτερον, η συγκρότηση από τους ίδιους πολίτες, που θα συμμετέχουν ατομικά ή συλλογικά στην προαναφερόμενη πρωτοβουλία, ενός κινήματος διεκδίκησης της δημοκρατικής εκλογής της διοίκησης της ΕΡΤ. Μέσω ενός σώματος εκλεκτόρων που οι ίδιοι θα συναποφασίσουν και θα προτείνουν τη σύνθεσή του, έτσι ώστε να πάψει η δημόσια ραδιοτηλεόραση, να λειτουργεί ως φερέφωνο της εκάστοτε κυβέρνησης και ως χώρος επιλεκτικής, κι επίσης δαπανηρής για τους φορολογούμενους, επαγγελματικής αποκατάστασης.

Όσοι πολίτες ή συλλογικοί φορείς θεωρούν αναγκαία μια τέτοια ή οποιαδήποτε άλλη μορφή παρέμβασης στο χώρο των ΜΜΕ, μπορούν να έρθουν σε επαφή μέσω e-mail με τον υπογράφοντα για έναν, με κοινή συνενόηση κι απόφαση, συντονισμό των προσπαθειών.
Η συγκρότηση ενός αρχικού ομίλου πρωτοβουλίας από ενδιαφερόμενους, πολίτες, επαγγελματίες ή μη δημοσιογράφους, εκπροσώπους συλλογικών φορέων ή μικρών ΜΜΕ, θα μπορούσε να αποτελέσει τον αρχικό πυρήνα για μια ευρύτερη δημόσια έκκληση και κινητοποίηση.

Καμμιά προσπάθεια δεν θα έχει τύχη και νόημα, αν δεν γίνει ευρύτερη κοινωνική συνείδηση η αναγκαιότητά της και δεν συνοδευτεί από μια καμπάνια πανεθνικής πολιτικής κινητοποίησης, με την έννοια της αποδοχής και προώθησής της από τον μέγιστο δυνατόν αριθμό πολιτών. Ο στόχος είναι η μαζική επικοινωνία κι ενημέρωση κι όχι άλλο ένα μέσο ιδεολογικού και πολιτικού αυτισμού. Μαζική επικοινωνία κι ενημέρωση σημαίνει εξ’ άλλου, κι όχι τόσο για λόγους μαζικότητας όσο για λόγους ουσίας, επικοινωνία κι ενημέρωση για τα πάντα, από και για τους πάντες, δίχως εκλεκτικές αυτοαναγορεύσεις και αποκλεισμούς.

ΕΠΙΜΕΤΡΟ

Επιδράσεις των Σημερινών ΜΜΕ Στην Ελληνική Κοινωνία

Για τον υπογράφοντα η μέγιστη ζημιά που προκαλεί η σημερινή λειτουργία των ΜΜΕ στην ελληνική κοινωνία, είναι ιδεολογικού παιδαγωγικού χαρακτήρα. Με όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις.

Το μάθημα χαρακτηρίζεται από: φανατισμό, κοκορομαχία, αλλαζονεία, υποκρισία, κακότητα, δημαγωγία, φθηνό εντυπωσιασμό, απουσία εμβάθυνσης και ουσιαστικού διαλόγου, άκριτο οπαδισμό, αλλότρια επίρρηψη ευθυνών.

Είναι ένα μάθημα που υπονομεύει τον πολιτισμό, αν αυτός είναι πριν από όλα ο αλληλοσεβασμός. Που αντιστρατεύεται τη νηφαλιότητα, τη μετριοπάθεια, την ατομική ανάληψη ευθύνης, τον διάλογο και την δημιουργικότητα.

Ένα μάθημα που μεταδίδεται ως ιός σε κάθε χώρο δουλειάς και κατοικίας, σε κάθε οικογένεια. Σε κάθε κοινωνική, πολιτική, συλλογική οντότητα.

Δάσκαλοι, μόνιμοι ή προσκεκλημένοι, είναι κατά κανόνα οι πιό φανατικοί, μονομερείς κι ημιμαθείς εκφραστές όλων ανεξαίρετα των αποχρώσεων. Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Οι πιό φωτεινοί και δημιουργικοί άνθρωποι, όποιους κι αν επιλέξει κανείς ανάλογα με τις προτιμήσεις του, κι είναι πολλοί περισσότεροι από όσους νομίζουμε αφού δεν τους βλέπουμε, είναι απόντες. Μιά μετριότητα προτιμά πάντα να συγκρίνει τον εαυτό της με μιάν άλλη μετριότητα.

Το όλο κλίμα συμπαρασύρει κι όλους τους εμπλεκόμενους πομπούς και δέκτες που έχουν καλές προθέσεις, όλους μας μας κάνει χειρότερους.

Να προστεθούν σε όλα τα παραπάνω κι άλλα:
Η επίδειξη πλουτισμού, δόξας κι εξουσίας. Η απουσία πολλών τομέων της ζωής από την ενημέρωση και η επιλεκτική παρουσίαση άλλων. Η αποκάλυψη ή η συγκάλυψη ανάλογα με τα συμφέροντα των επιχειρηματιών-ιδιοκτητών των ΜΜΕ. Η μονομερής παρουσίαση διεθνών ειδήσεων με πηγή αμερικάνικα κι αγγλικά κυρίως πρακτορεία και μέσα.

Συχνά πολλοί τα «βάζουν» με τους δημοσιογράφους. Έχουν κι αυτοί τις ευθύνες τους, μα δεν είναι αυτοί το κύριο πρόβλημα. Είναι το γεγονός ότι πάνω από το 90% της ενημέρωσης κι επικοινωνίας στην Ελλάδα το ελέγχουν κυριολεκτικά 10 το πολύ άτομα, ιδιοκτήτες των μέσων. Με τις συμμαχίες και τις αντιπαλότητές τους, με τις υπάρχουσες ή όχι διεθνείς εξαρτήσεις τους, με τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα και πριν από όλα με το προσωπικό υπαρξιακό τους στυλ. Αυτό και τα συμφέροντά τους υπαγορεύουν, το ποιά διευθυντικά στελέχη, όμοια ή πειθήνια, θα διαλέξουν, ποιό είδος ενημέρωσης, κατ’ αυθαίρετη βούληση, θα προτιμήσουν ή θα απορρίψουν.

Οι άνθρωποι-ιδιοκτήτες κάνουν τη δουλειά τους. Εμείς τι κάνουμε;
Ο γιγαντισμός από όλες τις απόψεις των ΜΜΕ στη σύγχρονη εποχή είναι κι αυτός, δίπλα σε τόσα άλλα, ένα καινούργιο ιστορικό φαινόμενο. Οι άνθρωποι και οι κοινωνίες τους σε όλο το κόσμο δεν έχουν ακόμα προλάβει, να το συνειδητοποιήσουν και να το χειριστούν.
Το ανάθεμα δεν αρκεί. Ο χειρισμός είναι το ζητούμενο.