Έφυγε από τη ζωή ο Δημήτρης Κουμάνταρος

Ύστερα από σύντομη και ξαφνική ασθένεια έφυγε από τη ζωή ο Δημήτρης Κουμάνταρος την Κυριακή 19 Μαρτίου 2017. Η κηδεία του έγινε στο Α νεκροταφείο στις 22 Μαρτίου. Τον συνόδεψαν τα παιδιά του, η γυναίκα του, επιστήθιοι φίλοι και σύντροφοι, συναγωνιστές του φοιτητικού κινήματος στην δικτατορία, νεότεροι συνεργάτες και φίλοι. Η κηδεία ήταν πολιτική. Για τον Δημήτρη Κουμάνταρο μίλησαν τα παιδιά του και φίλος του Ανδρέας Αποστολίδης.

Επικήδειος για τον Δημήτρη Κουμάνταρο

από τον Ανδρέα Αποστολίδη.

Δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ ότι θα μιλούσα για τον Κουμάνταρο στην κηδεία του. Toν γνώρισα στα δεκαεπτά μου και μετά από τρία χρόνια βρεθήκαμε φυλακή. Μετά τριάντα παντρευτήκαμε τις θρυλικές αδελφές Ρέντη.
Στέλεχος του φοιτητικού κινήματος στη δικτατορία και σύμβολό του. Όταν τα γεγονότα του 1973 έγιναν «εθνική εορτή» θεωρήσαμε τη συμμετοχή μας σε αυτά περισσότερο ιδιωτική μας υπόθεση παρά δημόσια. Είχαμε συλληφθεί επί Ιωαννίδη και κατηγορηθεί για «ηθική αυτουργία για την κατάληψη του Πολυτεχνείου». Τη μέρα που θα περνούσαμε από το στρατοδικείο έπεσε η χούντα και η δική δεν έγινε ποτέ. Ήταν ευτύχημα, λέγαμε, γιατί δεν χρεωθήκαμε μέρος της επερχόμενης «επετείου». Για τον ίδιο είχε μεγάλη βαρύτητα η μετατροπή της αντιστασιακής του δράσης σε ιδιωτική ιστορία. Ο Κουμάνταρος άρχισε να ψαλλιδίζει τον εαυτό του.
Για το σήμερα έχει ιδιαίτερη σημασία τι έκανε μετά το 1980. Με το νέο τότε σύστημα εξουσίας, αν ήθελε, όλες οι πόρτες ήταν ανοιχτές –πολιτικές, κομματικές και κρατικές. Επέλεξε με απόλυτο πείσμα να μείνει κυριολεκτικά στη ψάθα. Να έχει μια μικρή αυλίτσα ελευθερίας και από εκεί να εκπέμπει το προσωπικό του στίγμα.
Δεν ήταν παροπλισμένος, τον έβρισκε όποιος ήθελε και όποτε ήθελε. Και υπήρχε η μεγάλη παρηγοριά και ασφάλεια ότι εκείνος ήταν εκεί. Και παράλληλα υπήρχε η πίεση από πολλούς για μια άμεση επιστροφή του στο πολιτικό προσκήνιο. Ο Κουμάνταρος, όμως, δεν ήταν επαγγελματίας πολιτικός και δεν επρόκειτο ποτέ να γίνει ούτε τα επόμενα πεντακόσια χρόνια. Είχε παντρέψει την Ουτοπία με την Πολιτική.
Ήταν από την άλλη πολιτικό πρόσωπο, ασκούσε με τον τρόπο του πολιτική ή θα ήθελε να ασκήσει. Και άρχισε να μετατοπίζει το ενδιαφέρον του από τον «πολιτικοποιημένο» του κομματικού συστήματος στον «ενεργό πολίτη».
Μια πρακτική των απόψεών του προσπάθησε να βάλει σε εφαρμογή μέσα από την αρθρογραφία του στην Ελευθεροτυπία τη δεκαετία του 1990. Μιλάνε, συμβουλεύουν, κρίνουν οι άνθρωποι που γνωρίζουν, οι άξιοι, οι αξιόλογοι σε θέματα οικονομικά, εργασιακά, ασφαλιστικά, κοινωνικά, επιστημονικά, διατροφικά. Θέλησε να γίνει αυτό το στυλ μια γενικότερη προσέγγιση της εφημερίδας και κυρίως να περάσει σαν άλλη γραμμή απέναντι στο δημόσιο βίο. Έφαγε πόρτα. Δεν έγινε ούτε κρατικός «παράγοντας» ούτε «επαγγελματίας» δημοσιογράφος.
«Παραιτήθηκα από τη δημοσιογραφία το 1996», έγραφε στο βιογραφικό του, «θεωρώντας το τρόπο άσκησής της, λόγω του μονοπωλίου των εκδοτών-καναλαρχών, ως μια από τις σημαντικότερες, αν όχι τη σημαντικότερη αιτία για το σύγχρονο βάλτωμα της ελληνικής κοινωνίας».
Η ειρωνεία είναι ότι οι λόγοι που τον οδήγησαν σε παραίτηση εκείνη την εποχή, αποτελούν πταίσμα μπροστά στην επιχειρούμενη είσοδο του υπόκοσμου και του οργανωμένου εγκλήματος στα ΜΜΕ σήμερα.
Του στοίχησε πάντως πολύ η αποτυχία του εγχειρήματος, η υποτίμησή του και η αδιαφορία που συνάντησε και ακολούθησε «η ιαπωνική του περίοδος μετά την ήττα» , όπως τον πείραζα και του κόλλησα το παρατσούκλι « Χιροχίτο». Σαν ήρωας ταινίας του Κουροσάβα με πλατύγυρο καπέλο υπό τον ήλιο και δερμάτινα γάντια κλάδευε μια τριανταφυλλιά επί ώρες με πενιχρά αποτελέσματα. Ή άλλη φορά από το πολύ φινίρισμα την εξαφάνιζε.
Θέλησε τότε να γράψει μια δωδεκάτομη εγκυκλοπαίδεια Κουμάνταρου «Πολιτικής πρακτικής». Το προσπάθησε μανιωδώς ένα διάστημα. Το εγχείρημα εξαερώθηκε ύστερα από ατέλειωτες συζητήσεις σε ντουμανιασμένα δωμάτια μ’ εμένα βασικό ακροατή του. Απέτυχε παταγωδώς. Με ευτυχή κατά παράδοξο τρόπο απόληξη: τα εύστοχα λακωνικά του αποφθέγματα των τελευταίων ετών και τις επιγραμματικές δηλώσεις του της μιας ή της μιάμιση το πολύ αράδας.
Όση σχέση είχε ο Κωστής Παπαγιώργης με τη φιλοσοφία, είχε ο Δημήτρης Κουμάνταρος με την πολιτική. Δηλαδή ασφαλώς και είχε –αλλά πλάγια, λοξή.
Μετά τις πυρκαγιές του στρατηγού άνεμου θέλησε να συμμετάσχει ξανά πιο ενεργά στα κοινά. Προσπάθησε να τρυπώσει κάπου για να έρθει σε επαφή με ανθρώπους που τον ενδιέφεραν και θεωρούσε αξιόλογους. Το πού τρυπώνει δεν έχει καμία σημασία. Την ίδια πλατφόρμα θα προωθούσε οπουδήποτε: την αντικατάσταση του πολιτικού κομματικού συστήματος από το σύστημα των ενεργών πολιτών, όπως το ονειρευόταν.
Και να, μερικές βδομάδες πριν, γνωρίζοντας ότι πάσχει από επιθετικό καρκίνο, ανακοίνωσε τη δημιουργία από τον ίδιο μιας κίνησης για ένα κίνημα ενεργών πολιτών καλώντας σε εξέγερση κατά του κομματικού συστήματος.
«Ονειρεύομαι ένα ξεσηκωμό», έγραφε, επιστρέφοντας στο πνεύμα του 1973. «Ενάντια στην αδιαφάνεια, τη διαφθορά, την κομματοκρατία, την αναξιοκρατία. Ενάντια στη διχαστική λογική, το φανατισμό, την προχειρότητα και την τσαπατσουλιά. Ενάντια στη μετάθεση ευθυνών, την ατομοκρατία, την έλλειψη συνεργατικού-ομαδικού πνεύματος».
«Μα», του λέω, «στην κατάσταση που είσαι τι θα κάνεις;» Εννοώντας ότι ένα τέτοιο εγχείρημα απαιτεί πλήρη διαθεσιμότητα κι εκείνος πεθαίνει. Μου απαντάει: «Ακριβώς γι’ αυτό δεν θα με κατηγορήσει κανείς για ιδιοτέλεια». Ήταν η πολιτική του διαθήκη.
Ο Ραμπελαί το 1500 πρέπει να είχε γνωρίσει τον Κουμάνταρο της εποχής. Ο Κουμάνταρος είναι ήρωας του Ραμπελαί. Στην ιδιωτική του ζωή και όχι μόνο, ξετύλιγε μια ατέλειωτη γκάμα ιδιοτροπιών και παραξενιών · ανεξάντλητη, πρωτότυπη, δημιουργική και ευφάνταστη. Ήταν και παραμένει ο Γαργαντούας της Δυστροπίας, της επιμονής, του πείσματος και της μονομανίας. Το μεγαλύτερο κατόρθωμά του είναι ότι παρ’ όλα αυτά ή χάρη σε αυτά, υπήρξε ο πιο καλός και γλυκός άνθρωπος που γνωρίσαμε στη ζωή μας.

Ονειρεύομαι ένα ξεσηκωμό.

ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ
Ονειρεύομαι ένα ξεσηκωμό.
Ενάντια στην αδιαφάνεια, στη διαφθορά, στην κομματοκρατία, στην αναξιοκρατία.
Ενάντια στη διχαστική λογική, στο φανατισμό, στην προχειρότητα και στην τσαπατσουλιά.
Ενάντια στη μετάθεση ευθυνών, την ατομοκρατία, την έλλειψη συνεργατικού-ομαδικού πνεύματος.
Ένα ξεσηκωμό συμμετοχής, έρευνας, διαλόγου, για το πως μπορούμε καλύτερα να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες και τους ντόπιους που βρίσκονται σε ανθρωπιστική κρίση.
Για το πως θα σχεδιάσουμε σε κάθε δημόσιο τομέα, από το Σύνταγμα μέχρι την Παιδεία κι από τη Δικαιοσύνη μέχρι τη Φοροδιαφυγή, ένα πλάνο της καλύτερης δυνατής απόδοσης που υπηρετεί τον πολίτη.
Για να γίνει κάθε χώρος υποδοχής προσφύγων, κάθε σχολείο, κάθε νοσοκομείο, κάθε δικαστήριο, κάθε δημόσια υπηρεσία, τώρα με τις υπάρχουσες δυνατότητες πρότυπο λειτουργίας.
Μιλάμε για τη σταδιακή συνειδητή επιλογή ενός άλλου, νέου, συνθετικού πολιτισμού. Δεν απαγορεύεται.

Τι Κάνουμε;

«Και τώρα πως κλειδώσανε την πόρτα τους τ’ αμπέλια μας,
πως λίγνεψε το φως πάνω στη στέγη και στα δέντρα.»
(Γιάννης Ρίτσος, «Ρωμιοσύνη»)

Τι κάνουμε μάγκες μου; Κλώθουμε τ’ αυγά. Ύστερα από 7 χρόνια φλομώσαμε στους κάθε λογής πολιτικάντηδες, που κάναν πολιτικό επάγγελμα τη μιζέρια τους. Πολλοί όχι όλοι.

Πιστεύετε ότι με το υπάρχον επίπεδο του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού, θα δούμε προκοπή;

Είναι σε τέτοια κρίση και φανερή ανημπόρια η Ελλάδα και ότι συγκροτεί την ελληνική κοινωνία, που θα έπρεπε να ντρεπόμαστε. Γιατί ο κάθε ένας και η κάθε μιά μας είμαστε συνυπεύθυνοι για αυτό το χάλι, είμαστε το ίδιο το χάλι.

Η μοναδική διέξοδος είναι ν’ αποφασίσουν χίλιοι, δέκα χιλιάδες πολίτες,όλων των γενεών και όλων των επαγγελμάτων, που δεν καλύπτονται από τα υπάρχοντα δημοκρατικά φιλοευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα, να συγκροτηθούν αρχικά διαδικτυακά.

Με στόχους
Α. Να ανανεωθεί το πολιτικό προσωπικό της χώρας.
Β. Να μπει τέλος στην αναξιοκρατική καταστροφική κομματική κρατική διοίκηση.
Γ. Να προσκληθούν όλοι οι πολίτες κι όλοι οι συλλογικοί κοινωνικοί φορείς, η διασπορά, οι φίλοι της Ελλάδας ανά τον κόσμο, να δημιουργήσουμε ένα κοινό μέτωπο δημοκρατίας, διαφάνειας, δημιουργίας.
Που θα στρέψει το καράβι σε ένα ιστορικής σημασίας εγχείρημα: » Ό άποικος είναι άποικος όσο δεν μπορεί να είναι ένοικος».
Μπορούμε και θέλουμε 200 χρόνια μετά το 1821, να καταφερουμε να διαφεντεύσουμε τον εαυτό μας; Να μετατρέψουμε την Αγανάκτηση σε Δημιουργία.
Μπορούμε να δημιουργήσουμε τη σύγχρονη ΦΑΝΕΡΗ ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ που τολμηρά, αργά και βασανιστικά, θα συμβάλλει σε μιαν Ελληνική Επανίδρυση, Αναγέννηση. Σε ένα νέο πολιτισμό φιλοτιμίας, συνέργειας, δημιουργίας, σε μια κρατική διαχείρηση που θα πλαισιωθεί από ότι ικανότερο και ηθικότερο διαθέτει η ελληνική κοινωνία.
Δ. Η επόμενη κυβέρνηση να συγκροτηθεί με την αναλογική επιρροή όλων των φιλοευρωπαϊκών δημοκρατικών κομμάτων, που θα επιλεξουν για πρωθυπουργό και υπουργούς τα πιιο αξιόλογα κι έντιμα στελέχη που διαθέτει η κοινωνία και το πολιτικό της προσωπικό.

Η αρχική διαδικτυακή συσπείρωση χιλίων, δέκα χιλιάδων πολιτών, μπορεί να συμπεριλαμβάνει μέλη κομμάτων δίχως αποκλεισμούς αλλά και διχως προνόμια. Ως ισότιμα άτομα.

Θα ήθελα τη γνώμη σας. Το μπορούμε; Ξεκινάμε τώρα να το κάνουμε; Θα βρούμε τον τρόπο.

Δημοκρατία

Η αλήθεια μου είναι η μνήμη μου. Το σύνολο των μνημών μου δίχως καμμιά εξαίρεση, δίχως καμμιά προτίμηση ή απώθηση. Όλες ανεξαίρετα οι εμπειρίες που επέδρασαν πάνω στο μοναδικό μου σκαρί ως νεογέννητο.

Κάθε νεογέννητο είναι μια μοναδική αρχή.

Μοναδικές είναι και οι εμπειρίες του κάθε νεογέννητου, αυτές που αποκτά από μόνο του κι αυτές που του μεταδίδονται.

Διαφορετικές ομαδοποιήσεις κάθε είδους και μορφής οδηγούν πολλούς ανθρώπους να έχουν κοινές εμπειρίες. Η κοινότητα αφορά κάθε φορά διαφορετικές ομαδοιπήσεις με πολλαπλές διασταυρώσεις των ομάδων.
Έτσι έχουμε τις κοινές αλήθεις, τις κοινές μνήμες, τις κοινές προτιμήσεις, τις κοινές απωθήσεις, μα ταυτόχρονα κάθε πολύπλοκο άθροισμα μνήμης είναι μοναδικό. Όπως μοναδική και γι’ αυτό σεβαστή κι ας μη μας αρέσει, ούτε στους άλλους μπορεί να μην αρέσει η δικιά μας, είναι η αλήθεια της κάθε μιάς και του κάθε ενός.
Η ισοτιμία ως αξιακή επιλογή κι ως οργανωμένο σύστημα όλων ανεξαίρετα των νεογέννητων της ανθρωπότητας, των μοναδικών μνημών, των μοναδικών αληθειών των 7,35 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν σήμερα στη γη, είναι η πρώτη και θεμελιακή αρχή της Δημοκρατίας.
Του κράτους του δήμου, του κράτους της ισότιμης, πως αλλιώς, ισχύος των 7,35 δισ. ανθρώπων, με καθολικό και ισότιμο δικαίωμα γνώμης, ψήφου, για τα όποια κοινά τεκταινόμενα.
Κι ακολουθεί η δεύτερη αρχή της δημοκρατίας, που είναι ο σεβασμός της αλήθειας, της ψήφου, της πλειοψηφίας για ένα θέμα, αν πρέπει να ληφθεί μια απόφαση για αυτό.
Υποθέτω ότι αυτή η παραδοχή των δυο αρχών της Δημοκρατίας, της ισοτιμίας της ψήφου και του σεβασμού της πλειοψηφίας, είναι η μοναδική πρωταρχική πολιτική διάκριση έναντι όσων δεν τις αποδέχονται.
Όσες κι όσοι αποδέχονται τη δημοκρατία θα βρουν τη λύση, δίχως να σκοτωθούν, ανήκουν στο ίδιο στρατόπεδο.
Θα επιθυμούσα, θα μου άρεσε, θα προτιμούσα τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού κόμματος στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, σε όλο τον πλανήτη, που να συμπεριλαμβάνει και να ενώνει, να στηρίζεται και να στηρίζει, όλους ανεξαίρετα τους συνανθρώπους μας που αποδέχονται τις δυο αρχές της Δημοκρατίας.
Δεν μ’ ενδιαφέρει αν είναι μουσουλμάνοι, χριστιανοί, βουδιστές, άθεοι, πράσινοι ή κόκκινοι, πλούσιοι ή φτωχοί, ψηλοί ή κοντοί, αδύνατοι ή χοντροί, πρώην ή και νυν αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, οικολόγοι, αναρχικοί, ανώνυμοι ή επώνυμοι κ.ο.κ.
Το κόμμα αυτό μπορεί να λέγεται, αυτό που είναι, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Σκέτο δίχως θετικούς ή αρνητικούς προσδιορισμούς.
Και μπορεί να φτιαχτεί, άμεσα, τώρα στην Ελλάδα.
Ανοίγουμε μια σελίδα στο διαδίκτυο με τον τίτλο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και αυτή η σελίδα γίνεται ο δημιουργός του νέου κόμματος, του νέου πολιτικού υποκειμένου που εμείς επιλέγουμε.
Κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνας και μετά και κάθε Ευρωπαίος ή Παγκόσμιος μπορεί να συμμετάσχει ισότιμα στη κοινή μας, σελίδα, στη κοινή μας ομάδα, πολιτικό οργανισμό, κόμμα, ως ισότιμη κι ισότιμος συνδημιουργός του.
Κάθε Πολίτης-Μέλος της κοινής μας ομάδας θα έχει τη δική του σελίδα μέσα στη κοινή μας σελίδα, όλες οι ατομικές υποσελίδες θα είναι ισότιμες στην προβολή τους, με ισότιμο δικαίωμα ψήφου.
Οποιοδήποτε όργανο συντονισμού χρειαστεί να εκλεγεί, αυτό θα συμβεί σε πρώτη φάση μόνο αν συγκεντρωθούν χίλιοι στην αρχική κοινή σελίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στο Facebook, με ελεύθερες, ανοιχτές ισότιμες, γνώμες, υποψηφιότητες και καθολικό ισότιμο δικαίωμα ψήφου κάθε Πολίτη-Μέλους της σελίδας.
Μέλος μπορεί να γίνει δίχως κανέναν αποκλεισμό αλλά και καμμιά προτίμηση, κάθε Ελληνίδα κι Έλληνας πολίτης, που επιθυμεί πραγματικά, να πάρει την τύχη του στα χέρια του και να την συνδιαμορφώσει. Ανεξάρτητα τι είταν μέχρι τα τώρα. Φτάνει να αποδέχεται τις δυο αρχές της δημοκρατίας, την ισοτιμία και το σεβασμό της πλειοψηφίας. Και της μειοψηφίας ως δικαίωμα.
Ένα μέλος διαγράφεται μόνο με την ψήφο της πλειοψηφίας.
Αμέσως μετά τη δημοσίευση αυτού του κειμένου ανοίγει σελιδα στο Facebook με την ονομασία Δημοκρατία, στην οποία μπορείτε να εγγραφείτε. Εγώ την άνοιξα και κάθε μια και κάθε ένας που εγγράφετα γίνεται ισότιμο μέλος. Μπορείτε επίσης με οποιοδήποτε διαδικτυκό μήνυμα να δηλώσεται τη συμμετοχή σας στο πείραμα.

Δημήτρης Κουμάνταρος

Η ΖΩΗ ΤΡΑΒΑΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΗΦΟΡΑ

Αν η Παιδεία και ο Πολιτισμός είναι η μεγαλύτερη επένδυση για μια χώρα, πόσο μάλλον για την Ελλάδα, ας αναλογιστούμε μεταξύ και πολλών άλλων τι σημαίνουν:
1. Η τοποθέτηση από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τριών Υπουργών Παιδείας και τριών Υπουργών Πολιτισμού μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια.
2. Μεταξύ αυτών των κ.κ. Πελεγρίνη και Ζουράρι. Για τον δεύτερο ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία καθηγητής Αντώνης Λιάκος έγραψε: «Βάζεις έναν τέτοιο τύπο στο Υπουργείο Παιδείας; Είμαστε καλά; Γρήγορα αποπομπή πριν γίνει διεθνές θέμα». Η εν λόγω επιτροπή συνεστήθη με πρωτοβουλία του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ.
3. Ο νέος υπουργός Παιδείας Γαβρόγλου στη συνδιάσκεψη των Προέδρων της Βουλής για τις τηλεοπτικές άδειες υποστήριξε την υποψηφιότητα Πολύδωρα ως Προέδρου του ΕΣΡ, γιατί όπως είπε: «Έχει διαβάσει το βιβλίο του για την «Τιμή των Σαμουράϊ» και πιστεύει ότι η γνώση της ανατολικής φιλοσοφίας θα τον βοηθήσει στο έργο του».
4. Ο έτσι κι αλλιώς ανεπαρκής προηγούμενος Υπουργός Φίλης με τριακονταετή κομματική θητεία αντικατεστάθη με την προτροπή των Αρχιεπίσκοπου-Καμμένου.
Η ζωή τραβάει την κατηφόρα. Εδώ δε μιλάμε για άγονες μικροκομματικές πολιτικάντικες κοκορομαχίες. Μα για την τιμή και την περηφάνεια ενός ολόκληρου λαού. Δηλαδή του καθένα και της καθεμιάς μας. Στο χέρι μας είναι.

ΠΟΛΥΔΩΡΑΣ: ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΟ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ

Εν αρχή ην ο Καμμένος. Ακολούθησε η υπουργοποίηση Χαϊκάλη. Και το κακό τρίτωσε ο Πολύδωρας πρόεδρος του ΕΣΡ. Τα παιδιά είναι γκάου. Δεν κατέχουν και δε νοιάζονται για καμμιά δημοκρατική, καμμιά λαϊκή, καμμιά αριστερή πολιτική. Είναι απλά μικροκομπιναδόροι της συμφοράς και γι’ αυτό επικίνδυνοι να κυβερνούν τη χώρα σε τόσο κρίσιμες στιγμές. Και πρωτομάστορας ο «βαθυστόχαστος» φελλός που παριστάνει τον πρωθυπουργό.
Κάθε βουλευτής και κάθε μέλος του ΣΥΡΙΖΑ που σέβεται στοιχειωδώς τον εαυτό του, οφείλει τώρα να διαχωρίσει τη θέση του και να ανεξαρτητοποιηθεί. Το παραμύθι «μα οι άλλοι ήταν χειρότεροι» τελείωσε. Η Ελλάδα δεν έχει μέλλον, αν είναι κάθε φορά να διαλέγουμε, ποιός απατεώνας και ποιός δημαγωγός θα μας κυβερνήσει καλύτερα.