ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ-ΠΩΣ;

Τι έχει ανάγκη σήμερα η Ελλάδα; Ένα Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης.
Το Πρόγραμμα αυτό θα συμπεριλαμβάνει όλους ανεξαίρετα τους τομείς της δημόσιας ζωής, θα είναι ένα καθολικό πολιτισμικό, πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό πρόγραμμα.
Θα στηριχθεί στα πραγματικά σημερινά δεδομένα, θ’ αξιοποιεί την προγενέστερη αρνητική και θετική εμπειρία και θα λαμβάνει υπ’ όψη του τις διαφαινόμενες εξελίξεις στη διεθνή κι ελληνική κοινωνία.
Θα προέλθει μέσα από τη συστηματική επεξεργασία και την δημόσια διαβούλευση όλων όσων εμπλέκονται σε αυτό στο σύνολό του και στους επιμέρους τομείς του. Ειδικών, πολιτών, επιστημονικών, κοινωνικών, επαγγελματικών και πολιτικών φορέων με μόνο προαπαιτούμενο το δημοκρατικό φρόνημα, τον αποκλεισμό της παντογνωσίας και της μισαλλοδοξίας, την ανάγκη εθνικής ενότητας.
Θα είναι στη τελική του διαμόρφωση ένα κυβερνητικό πρόγραμμα, που θα συμπεριλαμβάνει εκτός από τις θέσεις του και τον τρόπο ανάδειξης των ανθρώπων που θα κληθούν να το υλοποιήσουν και θα προσδιορίζει συγκεκριμμένους ανθρώπους που θα αναλάβουν τις υπεύθυνες διοικητικές θέσεις.
Ποιός θα είναι ο αρχικός φορέας, οι πρώτοι άνθρωποι που θα εκκινήσουν την όλη διαδικασία εκπόνησης του Προγράμματος Εθνικής Ανασυγκρότησης;
Πολίτες που θα συμφωνήσουν στο όλο εγχείρημα και θα συγκροτήσουν μια Ένωση Εθνικής Ανασυγκρότησης. Μπορεί να είναι μέλη δημοκρατικών κομμάτων ή να μην είναι, μπορεί να υπήρξαν ή να είναι πολιτικοί ή να μην υπήρξαν και να μην είναι. Μοναδικές προϋποθέσεις είναι να μην έχουν ποινική εμπλοκή, να αποδεχτούν την ισότιμη συμμετοχή τους ως μονάδες δίχως ιδιαίτερα προνόμια και να βάζουν την Ένωση Εθνικής Ανασυγκρότησης πάνω από οποιαδήποτε κομματική τους ιδιότητα.
Μπορεί άμεσα τώρα ή το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα να συγκροτηθεί μια αρχική Επιτροπή Εθνικής Ανασυγκρότησης από ομονοούντες πολίτες. Αυτοί μπορούν να απευθύνουν στη συνέχεια ένα δημόσιο κάλεσμα συμμετοχής κι ακολούθως να οριστεί ο χρόνος διεξαγωγής του Ιδρυτικού Δημοκρατικού Συνεδρίου της Ένωσης Εθνικής Ανασυγκρότησης.
Η Ένωση Εθνικής Ανασυγκρότησης ή όπως αλλιώς αποφασιστεί να ονομαστεί, δεν είναι ένα πολιτικό κόμμα, με την έννοια ότι δε διαθέτει ένα αναλυτικό πολιτικό κυβερνητικό πρόγραμμα. Είναι όμως μια πολιτική κίνηση που συγκροτείται ακριβώς για να συγκροτήσει και να υλοποιήσει ένα τέτοιο κυβερνητικό πρόγραμμα, για να γίνει τελικά ένα πολιτικό κόμμα. Η διαφορά της από όλους τους υπάρχοντες πολιτικούς φορείς είναι, ότι δεν έχει έτοιμες ούτε τις λύσεις ούτε τους ανθρώπους ούτε τους ανθρώπινους μηχανισμούς. Είναι ότι πιστεύει ότι οι λύσεις και οι άνθρωποι των λύσεων, θα προκύψουν μέσα από τη συστηματική δουλειά, τη δημοκρατική συμμετοχική διαβούλευση κι επιλογή. Δίχως ιδεατούς διχαστικούς φαντασιακούς διαχωρισμούς, δίχως αερολογία, δίχως δημαγωγία.
Αυτό το χώμα είναι όλων μας. Από κοινού πρέπει να αναζητήσουμε τον καλύτερο τρόπο καλλιέργειάς του και να ασχοληθούμε πρακτικά με αυτόν κι όχι να τσακωνόμαστε για το ποιός θα το καλλιεργήσει καλύτερα, ενώ στην πραγματικότητα ιδέα δεν έχουμε ούτε εμείς ούτε οι εκάστοτε προτείνοντες. Στο χέρι μας είναι να βάλουμε ένα τέρμα στο καθεστώς των περιφερόμενων ηγετών και των περιφερόμενων οπαδών. Να ανασυγκροτήσουμε, να αναγεννήσουμε εμείς συνυπεύθυνα και δημοκρατικά τη χώρα μας.

ΓΙΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΛΛΗ

Θέλει με δράσεις, συσπειρώσεις, καλά παραδείγματα, συστηματική δουλειά σε παλιά και καινούργια μέσα μαζικής ενημέρωσης, να καταπολεμηθεί η «παλλαϊκή» νοοτροπία της ατάκας, του διχασμού, του ατομισμού, της αερολογίας, της μετάθεσης ευθυνών, της παντογνωσίας, της μισαλλοδοξίας, του «ότι φάμε ότι πιούμε κι οτι αρπάξει ο κώλος μας». Θέλει δηλαδή τη διαμόρφωση μιας νέας εθνικής και κοινωνικής συνείδησης. Που κατάληξη της θα είναι, ένα κράτος που θα είναι πράγματι δικό μας.
Μιλάμε δηλαδή για ένα ιστορικό εγχείρημα ανασυγκρότησης-επανίδρυσης-αναγέννησης.
Το εγχείρημα αυτό θ’ αρχίσει να υλοποιείται, όταν για κάθε τομέα της δημόσιας ζωής και για τη δημόσια ζωή στο σύνολό της συγκροτηθεί ένα εργοτάξιο ριζικής αναμόρφωσης. Εργοτάξιο που θα το στήσουν κάποιοι πρωτοπόροι, που θα πάρουν τη σχετική πρωτοβουλία και που θα την ξεδιπλώσουν δημοκρατικά σε συνενόηση με όλους τους εμπλεκόμενους κάθε φορά πολίτες, κοινωνικούς και πολιτικούς φορείς.
Γι’ αυτό γεννήθηκε το ΠΟΤΑΜΙ, αυτό δεν έκανε επαρκώς, γι’ αυτό εφθάρη.
Αυτό το εργοτάξιο πρέπει να βάλουμε ξανά μπροστά κι αν δεν το κάνουμε εμείς, θα το κάνουν άλλοι.
Θα το κάνουμε μόνοι μας; Όχι. Πρέπει να (ξανά) απευθυνθούμε στην ελληνική κοινωνία, στους πολίτες, στις κοινωνικές αλλά και στις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Όμως καμμιά συμμαχία δεν έχει νόημα, αν δεν εμφορείται από τις αναγκαίες αρχές και τους αναγκαίους στόχους.
Προτιμώ τον Μητσοτάκη από τον Τσίπρα, τη συνύπαρξη του ΠΟΤΑΜΙΟΥ με την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ από ένα άβουλο κι εξαϋλωμένο ΠΟΤΑΜΙ, μα πιο πολύ προτιμώ ένα ΠΟΤΑΜΙ, που πάνω και πριν απ’ όλα θα προσπαθήσει με όλες του τις δυνάμεις, δηλαδή όχι αυτάρεσκα μόνο του, να βάλει σε τροχιά τα πρακτικά, συγκεκριμμένα, επίπονα βήματα για την Επανίδρυση και την Αναγέννηση της χώρας. Τη δουλειά αυτό μόνο ένα αναγεννημένο, άφοβο, δημοκρατικό και συλλογικό ΠΟΤΑΜΙ μπορεί να την κάνει.

ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ: ΝΑ ΚΑΤΕΒΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΘΡΟΝΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΟΥΜΕ

Το γεωπολιτικό παιχνίδι στην περιοχή μας έχει πάρει φωτιά. Αυτό γεννά το προσφυγικό πρόβλημα, το οποίο με τη σειρά του επηρεάζει λιγότερο ή περισσότερο όλους τους παίκτες. Την Ελλάδα την επηρεάζει πολύ. Είναι επιτακτική επιβιωτική ανάγκη για τη χώρα, να κάνει τις καλύτερες δυνατές κινήσεις, για να βγει όσο πιο πολύ γίνεται κερδισμένη ή λιγότερο χαμένη από αυτήν την υπόθεση.
Οι προϋποθέσεις για τις καλύτερες δυνατές κινήσεις είναι:
Εθνική και Πολιτική Ομοψυχία. Κοινωνική Ειρήνη. Αξιοποίηση κάθε ανθρώπου στο εσωτερικό και στο εξωτερικό που γνωρίζει κάποιες διαστάσεις του προβήματος και που μπορεί να βοηθήσει στην επίλυσή του. Προσεκτική ανάλυση όλων των δεδομένων κι εκπόνηση ενός προγράμματος δράσης σε όλα τα επίπεδα και με επιστράτευση όλων ανεξαίρετα των χρήσιμων δυνάμεων. (Διπλωματία στην ΕΕ, στον ΟΗΕ, ανά χώρα, μέτρα που να συνδυάζουν την ασφάλεια με τον ανθρωπισμό στο εσωτερικό).
Όλοι πρέπει να κατέβουμε από το θρόνο μας και να συνεργαστούμε. Πολιτικοί, διπλωμάτες, ΜΜΕ,σώματα ασφαλείας, πολίτες, αγρότες, κοινωνικές ομάδες, οι πάντες. Είναι μια ευκαιρία να δείξουμε αν μας έχει απομείνει φιλότιμο, αν βάζουμε τη χώρα πάνω από το τομάρι μας.

ΑΤΟΜΙΚΗ Ή ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ

Το ΠΟΤΑΜΙ το έφτιαξε ο Σταύρος Θεοδωράκης. Εύλογα, το πρώτο αρχικό διάστημα κι εν μέσω απανωτών εκλογικών αναμετρήσεων που δεν σ’ άφηναν να πάρεις ανάσα, όλα περνούσαν από αυτόν. Ένα κίνημα που θέλει ν’ αναγεννήσει την Ελλάδα πρέπει το ίδιο να είναι πρότυπο δημοκρατικής, συλλογικής, αξιοκρατικής λειτουργίας. Αυτόν τον στόχο υποτίθεται ότι έρχεται να εξυπηρετήσει το 2ο συνέδριό μας. Κανείς από τη μεγάλη πλειοψηφία των εθελοντών του κινήματος δεν αμφισβητεί τον ιδιαίτερο ρόλο του ΣΘ. Όμως αυτό που απαιτείται, είναι να έχει μια ισχυρή συλλογική ηγεσία δίπλα του, στην οποία να εντάσσεται. Η δημοκρατία και η συλλογικότητα είναι φετίχ. Γιατί διασφαλίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την επεξεργασία, την υλοποίηση και τον δημιουργικό έλεγχο των αποφάσεων και των ανθρώπων.
Η πρόταση Καταστατικού της ΚΟΕΣ δεν διασφαλίζει την δημοκρατική, συλλογική, αξιοκρατική λειτουργία και διαιωνίζει την αναποτελεσματική όπως έχει αποδειχτεί μονοπρόσωπη λειτουργία του κινήματος. Για τους παρακάτω λόγους:
Μόνο ο Επικεφαλής εκλέγεται από το συνέδριο, έχει δηλαδή τη νομιμοποίηση του ανώτατου οργάνου, εν προκειμένω μάλιστα του συνόλου των εθελοντών. Όλα τα άλλα όργανα εκλέγονται μέσω κατακερματισμένων ομαδοποιήσεων. Επίσης μόνος του τελικά ο Επικεφαλής επιλέγει την ΚΟΕΣ του επόμενου συνεδρίου, όπως συνέβη και με τοπαρόν, καθώς και τους υποψηφίους βουλευτές. Το Πολιτικό Συμβούλειο, το οποίο μάλιστα είναι το μόνο όργανο για το οποίο δεν περιγράφεται αναλυτικά ο τρόπος εκλογής του, δεν αναφέρεται ως αποφασιστικό δεσμευτικό όργανο, συνεδριάζει δε τακτικά μόνο μια φορά το μήνα. Εκλέγεται δε, όχι μέσω του συνεδρίου ή μέσω ενός οργάνου που επιλέγει το συνέδριο, αλλά μέσω αντιπροσώπων των τοπικών ή ειδικών οργανώσεων οι οποίοι πολλές φορές δεν γνωρίζονται καν μεταξύ τους. Αυτοί συγκροτούν τη Μεγάλη Συνάντηση Αντιπροσώπων (ΜΕΣΥΑ) σε ποσοστό 70%, ενώ το υπόλοιπο 30% διορίζεται. Αυτός ο τρόπος εκλογής υποτίθεται ότι δίνει μεγαλύτερο ρόλο στις τοπικές ή ειδικές οργανώσεις. Ενώ στη πραγματικότητα αφαιρεί εξουσία από το σύνολο των οργανώσεων που παρευρίσκονται στο συνέδριο και τη δίνει σε διαμεσολαβητές-αντιπροσώπους οι οποίοι αναπόφευκτα εκλέγονται κι εμφρονούνται και με τοπικά κι ειδικά κι όχι καθολικά αξιοκρατικά κριτήρια. Με το 30% μάλιστα εξ αυτών να διορίζονται.
Αξίζει επίσης ν’ αναφερθεί ότι για την Ηλεκτρονική Πλατφόρμα Επικοινωνίας των μελών, προβλέπεται η δυνατότητα αναφοράς μόνο σε τοπικά ή ειδικά θέματα κι όχι ελεύθερα σε οποιαδήποτε ανεξαίρετα θέμα πολιτικής ή οργάνωσης. Ενώ ταυτόχρονα προβλέπεται η απαγόρευση της οριζόντιας επικοινωνίας των μελών πέραν των τοπικών ή ειδικών οργανώσεών τους. Καθαρός ουρανός αστραπές δε φοβάται. Ποιός ο λόγος τέτοιων φοβικών περιορισμών την εποχή της ηλεκτρονικής επικοινωνιακής επανάστασης τη στιγμή όπου η χώρα αλλά και το ΠΟΤΑΜΙ έχουν ανάγκη από περισσότερες δημοκρατικές ανάσες;
Για να μπορέσει το ΠΟΤΑΜΙ να κάνει ένα ποιοτικό άλμα, που θα το βοηθήσει στη συνεισφορά του στη χώρα και θα το καταστήσει αξιόπιστο στον ελληνικό λαό, θα πρέπει εκτός από την καινοτόμα πολιτική του πλατφόρμα, να εκλέξει στο συνέδριό του και να παρουσιάσει τη δική του «Εθνική Ελλάδας». Με τα στελέχη εκείνα που οι σύνεδροι κι όχι οι εκλεγμένοι και διορισμένοι διαμεσολαβητές θα κρίνουν ως τα πιο έντιμα κι άξια, ικανά να εκφράσουν παρά τις όποιες διαφορές τους το όλον του κινήματος.
Πρακτικά μια αντιπρόταση:
-Το συνέδριο εκλέγει εκτός από τον Επικεφαλής το Πολιτικό Συμβούλειο (ΠΣ) .
Το ΠΣ έχει 51 μέλη. Τον Επικεφαλής. 13 εκπροσώπους των περιφερειών της χώρας κι έναν του εξωτερικού και 3 εκπροσώπους της νεολαίας, οι οποίοι εκλέγονται με μονοσταυρία στις σχετικές λίστες από το σύνολο των συνέδρων. 33 εκπροσώπους που εκλέγονται με ανοιχτή λίστα από το σύνολο των συνέδρων και με δικαίωμα εως 9 σταυρών. Για την εκλογή των 33 και των 3 της νεολαίας προβλέπεται ποσόστωση γυναικών.
-Το ΠΣ συμμετέχει αυτοδίκαια στις συνεδριάσεις της ΜΕΣΥΑ, αποτελεί συστατικό της. Με αυτή τη νέα μορφή και τη διευρυμένη της σύνθεση η ΜΕΣΥΑ είναι το ανώτατο όργανο του κινήματος μεταξύ δύο συνεδρίων. Το ΠΣ είναι το ανώτατο όργανο μεταξύ δύο συνεδριάσεων της ΜΕΣΥΑ. Αυτό επιλέγει τους υποψήφιους βουλευτές και συγκροτεί την ΚΟΕΣ. Αυτό εποπτεύει το Συμβούλειο Αξιολόγησης κι Αξιοποίησης Στελεχών, που έχει συμβουλευτικό ρόλο και μπορεί ν’ αποφασίζει τη διεύρυνσή του. Συνέρχεται τακτικά ανά μήνα ή δίμηνο. Εκλέγει 11μελές Εκτελεστικό Συμβούλειο (ΕΣ) με ανοιχτή λίστα και τρισταυρία. Το ΕΣ συνέρχεται σε διαρκή βάση και είναι το αποφασιστικό όργανο μεταξύ δύο συνεδριάσεων του ΠΣ.
-Κανείς δεν διορίζει κανένα. Η ΜΕΣΥΑ, το ΠΣ και το ΕΣ έχουν τη δυνατότητα με απόφαση της πλειοψηφίας των μελών τους, να διευρύνουν τη σύνθεσή κατά το 20% των μελών τους.
-Απαλείφεται κάθε περιορισμός στην Ηλεκτρονική Πλατφόρμα Επικοινωνίας και στην οριζόντια επικοινωνία των μελών.
-Προβλέπεται η εκλογή από το ΠΣ εκτός του οργανωτικού και του πολιτικού γραμματέα. Αυτός προΐσταται των τομέων πολιτικής και του κοινοβουλευτικού γραμματέα κι αναπληρώνει τον επικεφαλής σε περίπτωση απουσίας του. Η πολιτική είναι έργο πολύ ευρύτερο της κοινοβουλευτικής δραστηριότητας.
Το ΠΟΤΑΜΙ κλυδωνίζεται. Η χώρα κλυδωνίζεται. Ας διερωτηθεί ελεύθερα και με τόλμη η κάθε μια κι ο κάθε ένας εθελοντής, με ποιό τρόπο μπορούμε να διασφαλίσουμε τη δημιουργική μας ενότητα και ν’ αναβαθμίσουμε το ρόλο του κινήματός μας. Δίχως φαντασιακά χάρτινα στρατόπεδα, δίχως προσωπικά καπρίτσια. Το αύριο είναι μια συλλογική μας υπόθεση.

Η «ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑΣ» ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ

Είναι(;) κοινός τόπος, ότι μια από τις βασικές αδυναμίες στο ΠΟΤΑΜΙ τα δύο χρόνια της λειτουργίας του ήταν η απουσία μιας σταθερής συλλογικής καθοδήγησης, ενός επιτελείου, που να δρα πολιτικά κι οργανωτικά δίπλα και μαζί με τον επικεφαλής.
Το επιτελείο ήταν άλλοτε μόνο ο ΣΘ, άλλοτε η Συντονιστική Επιτροπή, άλλοτε η κοινοβουλευτική ομάδα, άλλοτε κάποιοι εναλλασσόμενοι συνεργάτες, άλλοτε ο πολιτικός σχεδιασμός. Δουλειά έτσι δε γίνεται. Η πολιτική μας γραμμή συνολικά και σε επιμέρους θέματα δεν ήταν επαρκώς κι ισομερώς επεξεργασμένη, σταθερή και σαφής μέσα στο χρόνο, δεν διοχετεύονταν και δεν εμπλουτιζόταν επαρκώς μέσα στην όλη οργάνωση του κινήματος και μέσα στην κοινωνία. Επίσης δεν καταφέραμε να επιδείξουμε και να αναδείξουμε συστηματικά και σταθερά μέσα στην κοινωνία τα ηγετικά μας στελέχη και το συλλογικό ηγετικό πρόσωπο του κινήματός μας.
Υπάρχουν πολλές δικαιολογίες για αυτή μας την ανεπάρκεια, πραγματικές κι όχι πλασματικές δικαιολογίες: Το ότι το ΠΟΤΑΜΙ γεννήθηκε και συγκροτήθηκε με πρωτοβουλία του Σταύρου Θεοδωράκη, αναπόφευκτα σήκωσε το κύριο και μεγαλύτερο βάρος. Όσοι τον πλαισιώσαμε καλά καλά δεν γνωριζόμασταν μεταξύ μας. Οι απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις . Η μικρή συχνά υποκειμενικά κι αντικειμενικά διαθεσιμότητα στελεχών και η κινητικότητά τους. Ο ρόλος των ΜΜΕ στην επιλογή εκπροσώπων με δικά τους κριτήρια.
Τώρα γνωρίζοντας δεν επιτρέπεται καμμιά ολιγωρία. Αν η Ελλάδα έχει ανάγκη την αυτογνωσιακή, δημοκρατική, συλλογική κι αξιοκρατική της επανασυγκρότηση, το ΠΟΤΑΜΙ που θέλει να πρωτοστατήσει σε αυτήν οφείλει να επιδείξει ανάλογα χαρακτηριστικά.
Η ανάδειξη από το Συνέδριό του απ΄ευθείας, δίχως διαμεσολαβήσεις ή επιμέρους εκπροσωπήσεις, της συλλογικής πολιτικής του ηγεσίας δίπλα και μαζί με τον επικεφαλής του είναι εκ των ων ουκ άνευ.
Το νέο Πολιτικό Συμβούλειο θα πρέπει να συγκροτηθεί, από τα στελέχη εκείνα που ανεξάρτητα από την πολιτική τους απόχρωση είναι τα πιο ικανά κι έντιμα, διατεθιμένα να βάλουν τα χέρια τους στη φωτιά και να πλαισιώσουν συνυπεύθυνα τον Σταύρο Θεοδωράκη. Να αποτελέσουν δηλαδή κατά την κρίση των συνέδρων την «Εθνική Ελλάδας» του ΠΟΤΑΜΟΥ.
ΥΓ: Ακόμα κι αν εκλέγονταν οι ίδιοι τελικά άνθρωποι, είναι λάθος το Πολιτικό Συμβούλειο να εκλεγεί από τοπικούς ή επιμέρους αντιπροσώπους-διαμεσολαβητές, τη ΜΕΣΥΑ δηλαδή, κι όχι από το ίδιο το Συνέδριο. Το Πολιτικό Συμβούλειο είναι ανάγκη να έχει την ίδια νομιμοποίηση με τον Επικεφαλής και να εκφράζει το όλον του κινήματος δίχως τη λογική επιμέρους εκπροσωπήσεων. Η ΜΕΣΥΑ μπορεί μαζί με τον Επικεφαλής να θέτει θέματα ανακλήσεων ή προσθηκών στο Πολιτικό Συμβούλειο μεταξύ δύο συνεδρίων.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΝΙΓΜΕΝΟΙ

Άλλοι είναι αρμοδιότεροι από μένα για να προσδιορίσουν επακριβώς τα αιτήματα και τον τρόπο κινητοποίησης. Αλλά δεν μπορεί ούτε μια μέρα η ελληνική, η ιταλική, η τουρκική, η ευρωπαϊκή και η διεθνής κοινότητα και τα θεσμικά τους όργανα, να μένουν απαθείς απέναντι στον πνιγμό χιλιάδων συνανθρώπων μας-προσφύγων στα νερά του Αιγαίου και της Μεσογείου. Ας ξεκινήσουμε τώρα μια διεθνή καμπάνια με κεντρικό σύνθημα: «ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΝΙΓΜΕΝΟΙ».

ΑΝΑΓΕΝΝΗΤΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ

Ποιό είναι το κρίσιμο ζήτημα «ζωής και θανάτου» για την Ελλάδα;
Το αν θα καταφέρει ο Μητσοτάκης να εκσυγχρονίσει τη ΝΔ και να διεκδικήσει με επιτυχία την Πρωθυπουργία; Το αν θα ολοκληρώσει ο Τσίπρας την κεντροαριστερή στροφή του και καταφέρει να παραμείνει στην εξουσία; Το αν θα δημιουργηθεί ένας ενιαίος ισχυρός ενδιάμεσος σοσιαλδημοκρατικός πόλος;
Δεν υποτιμώ τη σημασία της μιας ή της άλλης εξέλιξης. Ισχυρίζομαι όμως, ότι κανένα από τα παραπάνω ή άλλα αντίστοιχα ζητήματα δε θίγει και δεν μπορεί ν’ αντιμετωπίσει το καίριο ζήτημα για τη χώρα. Που είναι:
Ποιές είναι οι συγκεκριμμένες πρακτικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη κάθε δημόσιος τομέας και το πολιτικό σύστημα (βλ. Σύνταγμα) στο σύνολό του. Και ποιά είναι η συγκεκριμμένη άριστη διαδικασία για την εκπόνηση αυτών των μεταρρυθμίσεων.
Κανένας ΣΥΡΙΖΑ, καμμιά ΝΔ και καμμιά Σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί από μόνος ή μόνη του να εξασφαλίσει την άριστη διαδικασία και το άριστο αποτέλεσμα. Γιατί τα καλύτερα, όχι τα μόνα, αρμόδια για κάθε τομέα στελέχη της κοινωνίας είναι έξω από αυτά. Γιατί τα κόμματα είναι δέσμια των εσωκομματικών συσχετισμών τους, της πελατείας τους, του μικροπολιτικού πολιτικού κόστους και της αερολογικής πολιτικής δημαγωγίας.
Μπαίνουμε στον 7ο χρόνο της μεγάλης οικονομικής κρίσης και καμμία πολιτική δύναμη, κανένας κοινωνικός ή πνευματικός φορέας δεν έχει να παρουσιάσει ένα σχέδιο, ούτε καν προσχέδιο, ενός προγράμματος εθνικής ανασυγκρότησης. Αν και στα λόγια αυτό είναι απ’ όλους αναζητούμενο κι επιθυμητό.
Το σχέδιο «δε βγαίνει» γιατί η εκπόνησή του είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση. Προΰποθέτει ειλικρίνεια, αυτογνωσία, γνωστική μετριοπάθεια. Επίμονη αναλυτική δουλειά. Δημοκρατικό πνεύμα διαβούλευσης. Σύγκρουση με πανελλήνιες νοοτροπίες κι επιμέρους κατεστημένα συμφέροντα. Κατάθεση ψυχής και σώματος.
Μικρόνοοι, εριστικοί και διχαστικοί παντογνώστες, εξουσιομανείς πολιτικοί παπατζήδες, διαχειριστές της τρέχουσας μικροπολιτικής,αναρριχόμενοι όπου φυσά ο άνεμος, κάθε είδους αμέτοχοι θεωρητικοί κριτές και σχολιαστές, πολίτες-οπαδοί, δεν μπορούν και δεν θέλουν ν’αναγεννήσουν τον εαυτό τους και τη χώρα.
Χρειάζεται ένας ξεσηκωμός, μια φανατικά αφανάτιστη συστράτευση πολιτών που θα πάρει στα χέρια της την εκπόνηση των επιμέρους σχεδίων και του συνολικού σχεδίου για την ανασυγκρότηση-επανεκκίνηση-αναγέννηση της χώρας. Κανείς δεν αποκλείεται, κανείς δεν συμμετέχει προνομιακά. Πάνω σε μια τέτοια πρακτική πολιτική βάση, δηλαδή στις επιμέρους αναγκαίες πρακτικές μεταρρυθμίσεις και στη συνολική πρακτική μεταρρύθμιση της χώρας, θα χτιστεί στην πορεία και το αναγκαίο πολιτικό υποκείμενο.
Στο πεδίο ευθύνης και δράσης του κάθε υπουργείου αλλά και συνολικά του πολιτεύματος και του Συντάγματος μπορεί και πρέπει να φτιαχτεί μια επιτροπή μεταρρύθμισης από ειδικούς γνώστες που σχετίζονται με το αντικείμενο. Κάθε επιτροπή θα αναλάβει σε συνεχή διαβούλευση με εμπλεκόμενους πολίτες, κοινωνικούς φορείς και δημοκρατικά πολιτικά κόμματα, να παρουσιάσει το σχέδιο μεταρρύθμισης του τομέα της.
Μιλάμε για ένα συλλογικό οργανωμένο έργο εθνικής ανασυγκρότησης-αναγέννησης.
Η Επιτροπή Διαλόγου του Ποταμιού, λόγω των προσωπικοτήτων που ήδη συμπεριλαμβάνει και του ακομμάτιστου χαρακτήρα της, μπορεί ν’ αποτελέσει το αρχικό οργανωτικό εφαλτήριο αυτού του έργου.
Επιβεβαιώνοντας τον ακομμάτιστο χαρακτήρα της, αναβαθμίζοντας την οργανωτική της συγκρότηση κι αυτοτέλεια, μπορεί ν’ απευθύνει δημόσιο κάλεσμα συστράτευσης και να δρομολογήσει άμεσα την υλοποίηση του καινούργιου της ρόλου. Με αυτόν τον τρόπο θα βοηθήσει και ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ στην πολιτική του παρουσία και στόχευση και θ΄ανοίξει το δρόμο και για ευρύτερες στέρεες πολιτικές συμμαχίες στηριγμένες σε πρακτικές πολιτικές επιλογές κι όχι σε άκοπες, ανέξοδες θεωρητικολογίες και πολιτικαντισμούς.
Όταν η ζωή αλλάζει και ορισμένοι από τους παλιούς κανόνες είναι ανεπαρκείς, έχουμε το δικαίωμα ν’αλλάξουμε, να επιλέξουμε, να αυτοθεσπίσουμε νέους κανόνες για αυτή τη ζωή. Λέγεται: «Δεν χρειάζεται ν’ ανακαλύψουμε ξανά τον τροχό». Για ορισμένες υποθέσεις πράγματι, για άλλες όμως χρειάζεται ν’ ανακαλύψουμε καινούργιους «τροχούς», για να τρέξουν τη ζωή μας. Με αυτό το πνεύμα άλλωστε και οι πρόγονοί μας κατάφεραν ν’ανακαλύψουν και τον αρχικό τροχό.