Θα μου άρεσε

Θα μου άρεσε η συγκρότηση στην Ελλάδα μιας κίνησης πολιτών που θα λεγόταν, ας πούμε, Συμπολιτεία ή όπως αλλιώς.

Κοινός τόπος των πολιτών που θα συγκροτούσαν την κίνηση θα ήταν οι πεποιθήσεις:
Πως είναι ίδιοι και διαφορετικοί, ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροι, με όλους τους συμπολίτες τους σε όλη τη χώρα και σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Πως κανείς παρά τις επι μέρους γνώσεις κι εμπειρίες του δεν κατέχει σε αυτόν τον κόσμο την απόλυτη αλήθεια.
Πως τους ανθρώπους τους συμφέρει να αναζητούν τη χρυσή τομή ανάμεσα στην ατομική ελευθερία και πρωτοβουλία και τη συλλογική οργάνωση και μέριμνα.

Πως η αρχή της δημιουργικότητας και της προσφοράς, ο καθένας ανάλογα με τις δεξιότητές του, εξασφαλίζει καλύτερες συνθήκες διαβίωσης από την αρχή ο κλέψας του κλέψαντος.

Η κίνηση δίχως να παραβλέπει τις ιστορικές εμπειρίες και την αντανάκλασή τους στο παρόν, αναγνωρίζοντας την πανανθρώπινη έκφραση της μονομέρειας, δεν θα έθετε κανέναν εκ τών προτέρων φυλετικό, φιλοσοφικό, θρησκευτικό, πολιτικό διαχωρισμό.  Παράλληλα με αυτόν τον τρόπο θα υποδήλωνε την ανάγκη μιας νέας αφετηρίας για τη χώρα.

Πρώτος στόχος της κίνησης θα ήταν η ανοιχτή δημόσια απεύθυνση σε όλους ανεξαίρετα τους πολίτες, των πολιτικών και των κομμάτων τους συμπεριλαμβανομένων, για τη συγκρότηση, τώρα δίχως καμμία καθυστέρηση, μιας πανελλήνιας συσπείρωσης  για την αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας.

Άξονες μιας τέτοιας συσπείρωσης θα μπορούσαν να είναι:

  • Η σταδιακή μετατροπή της Ελλάδας σε μια πρότυπη δημοκρατική, κοινωνικά δίκαιη και οικολογική χώρα, σε εστία συνάντησης του παγκόσμιου πολιτισμού για μια δημοκρατική δίκαιη και οικολογική διαχείρηση της παγκοσμιοποίησης με σεβασμό στις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε έθνους.
  • Η διεκδίκηση μαζί με άλλους λαούς και χώρες της δημοκρατικής εκλογής του ΟΗΕ, άλλων παγκόσμιων οργανισμών και της διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
  • Η μελέτη για την ανάπτυξη πηγών ενέργειας ταιριαστών στο περιβάλλον και στις ιδιαίτερες δυνατότητες της χώρας.
  • Η διαφύλαξη κι ανάπλαση του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος για να γίνει αυτό πιο όμορφο και πιο φιλόξενο για τους μόνιμους κατοίκους και τους επισκέπτες του.
  • Η ανάπυξη του πρωτογενούς τομέα της γεωργίας, κτηνοτροφίας και αλιείας και της δευτερογενούς μεταποίησης των σχετικών προϊόντων σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες της υγιεινής διατροφής.
  • Η επιδίωξη σε συνενόηση με τη γειτονική Τουρκία και το λαό της και με ταυτόχρονη διεκδίκηση προς την Ευρωπαϊκή Ένωση για δραστική αμοιβαία μείωση των δυσβάστακτων και για τις δύο χώρες στρατιωτικών δαπανών.
  • Η διασφάλιση ελάχιστων ικανοποητικών συνθηκών διαβίωσης, υγείας, παιδείας, για όλους ανεξαίρετα τους κατοίκους.
  • Η ανάπτυξη ενός συστήματος εξατομικευμένης φροντίδας για κάθε πολίτη σύμφωνα με τις ατομικές του ανάγκες.
  • Η χρηματοδότηση της παιδείας και της έρευνας τουλάχιστο στα επίπεδα του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Η εκπόνηση μιας ριζικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης αντίστοιχης των σημερινών παιδαγωγικών αναγκών.
  • Ο διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας.
  • Η καθιέρωση ενός δίκαιου φορολογικού συστήματος που θα αμβλύνει και δεν θα επιτείνει τις κοινωνικές ανισότητες.
  • Η θέσπιση πλήρους ελέγχου στη διαχείρηση του δημοσίου χρήματος και στη ποιότητα των παρεχόμενων προϊόντων κι υπηρεσιών τόσο στο δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό τομέα και εξοντωτικών και διαπομπευτικών ποινών για τους απατεώνες και καταχραστές.
  • Η μελέτη για τη καθιέρωση ενός νέου δημοκρατικού τρόπου εκλογής των αντιπροσώπων του λαού που θα αποθαρρύνει τη διαπλοκή, το ρουσφέτι, την αδιαφάνεια και θα αποτρέπει τη διακυβέρνηση της χώρας από κυβερνήσεις μειοψηφίας.
  • Η αξιοποίηση της σύγχρονης τεχνολογίας τόσο για την ενημέρωση των πολιτών όσο και για την άμεση και δημοκρατική λήψη των αποφάσεων.
  • Η συγκρότηση εκλεκτορικών σωμάτων για την επιλογή των διοικήσεων όλων των δημόσιων υπηρεσιών, με πρώτη εφαρμογή στην ΕΡΤ και με στόχο την αποκοπή του ομφάλιου λώρου μεταξύ κυβερνήσεων-κομμάτων και κράτους.

Όλοι αυτοί ή όποιοι άλλοι άξονες εντάσσονται σε ένα ευρύτερο σχέδιο αυτοθέσπισης της κοινωνίας σύμφωνα με τις τωρινές της ανάγκες, επανασυγκρότησης κι αναγέννησης της Ελλάδας.  Μπορούν να διευκρινιστούν, να συγκεκριμμενοποιηθούν, να τροποποιηθούν, να αλλάξουν, στα πλαίσια ενός ευρύτατου διαλόγου μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Το ζητούμενο είναι η κοινωνία μας να ξεκολλήσει από το τέλμα.  Από τη θεοποίηση του ατομικού κέρδους.  Από την αυτοαναπαραγωγική διασπαστική κι ανούσια πολιτικολογία.  Από τον ατομισμό, την αλληλοϋπονόμευση, τη μετάθεση των ευθυνών μας στους άλλους, την δημαγωγία, τον φανατισμό, την προχειρότητα,  την κομπίνα, την ασυδοσία, την αναξιοκρατία.  Να αναπτύξει τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη, τον αλληλοσεβασμό, την ανοχή, τη δημιουργικότητα, την αμοιβαία προσφορά, τον διάλογο, την μελέτη, τον προγραμματισμό.

Σε αυτή τη συσπείρωση μπορούν να συμμετέχουν όσοι πολίτες, πολιτικοί, κόμματα το επιθυμούν με ίσα μεταξύ τους δικαιώματα.  Η συσπείρωση αυτή, εφ όσον υπάρξει η αναγκαία κρίσιμη μάζα, μπορεί να συμμετέχει στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αυτές, εμμένοντας πάντα στην  ανάγκη μετεκλογικής διακυβέρνησης πάνω σε ένα  μίνιμουμ ενωτικό πρόγραμμα εξυγίανσης κι ανόρθωσης της χώρας.

Η αρχική κίνηση πολιτών που θα προτείνει και θα διεκδικήσει αυτήν την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση, θα πρέπει να αναπτύξει παράλληλα κι ανάλογα με τις δυνάμεις της  το ευρύτερο δυνατό δίκτυο ενημέρωσης κι επικοινωνίας  για τη διεξαγωγή ενός απόντος σήμερα δημιουργικού διαλόγου μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Απέναντι σε όλα όσα ή παρμεφερή εκτέθηκαν προηγούμενα  υπάρχει και μια εναλλακτική λύση:  Να περιμένουμε μεμψιμοιρόντας και ρίχνοντας ο ένας την ευθύνη στον άλλον.  Να περιμένουμε να γίνουν οι εκλογές, να ξαναγίνουν οι εκλογές, να δυναμώσει το ένα κόμμα, να αποδυναμωθεί το άλλο κόμμα.  Να συζητάμε για το αν το κενό είναι άσπρο ή μαύρο και για το αν θα βγούμε από το τέλμα με πράσινα, μπλέ ή  κόκκινα άλογα.

Η επιλογή είναι ως συνήθως ατομική.

Advertisements

9 thoughts on “Θα μου άρεσε

  1. Καιρός για ΣΥΜΦΙΛΙΩΤΙΚΟ ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ (των 3 πρώτων ελληνικών Συνταγμάτων, της Ελβετίας και πλήθους συλλόγων)
    και κυβερνήσεις αλληλεγγύης, χωρίς λαμόγια, μίζες και διχόνοια!
    Μπορεί να αρχίσει πριν νομοθετηθεί, από πρωτοβουλίες ανά δήμο, βάζοντας ανεπίσημη κάλπη πριν τις εκλογές για να ψηφίζουν όσοι θέλουν, όσους από τους υποψήφιους θέλουν να αποτελούν το ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ, ώσπου να καταλάβουν όλοι πόσο καλύτερα είναι!
    Το εφάρμοσαν στη Μελίβοια Αγιάς το 2000:
    μαζεύτηκαν και έβαλαν σε ένα ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ τα ονόματα όσων ήθελαν να γίνουν δημοτικοί σύμβουλοι. Ύστερα ψήφισε ο καθένας όσους είχε δικαίωμα, σύμφωνα με τους κανόνες των επίσημων εκλογών.
    Και όσους βγήκαν πρώτοι σε ψήφους, ανεξάρτητα από ένταξη σε κόμμα ή όχι, τους έβαλαν στο μοναδικό ψηφοδέλτιο των επίσημων εκλογών, και αποτέλεσαν το δημοτικό συμβούλιο που ήθελε το χωριό και όχι οι γραφειοκράτες!

  2. Πράγματι αυτές οι αρχές μπορούν να είναι οδηγός.

    Ποια είναι όμως τα επόμενα βήματα; Εννοώ πρακτικά.

    Μαζευόμαστε και μιλάμε ας πούμε; Κάνουμε ένα δικτυακό δημοψήφισμα για να δούμε αν υπάρχει ενδιαφέρον; Παράδειγμα στο blog αυτό ή κάποιο άλλο καλούμε κόσμο να δηλώσει πρόθεση συμμετοχής;

  3. Υπάρχει ελπίδα να φτιάξουμε έναν ιδεατό κόσμο; Νομίζω, μπορεί να κάνω και λαθος, πως όχι. Υπάρχει ελπίδα να φτιάξουμε ένα διαφορετικό κόσμο; Νομίζω πως ναι.

    Η ερώτηση του basquez είναι καίρια. Μια γνώμη, συζητήσιμη πάντα, ως απάντηση: Το πρώτο βήμα είναι μία αρχική συσπείρωση πολιτών που συμφωνούν σε αυτή την κατεύθυνση. Το δεύτερο είναι μια δημόσια απεύθυνση αυτών των πολιτών σε όλη την ελληνική κοινωνία με στόχο τη μεγαλύτερη δυνατή μαζική αποδοχή αυτής της κατεύθυνσης.

  4. Αλέξανδρος Φραντζής λέει:

    Πιστεύω ότι είμαι και εγώ ένας «αριστερός» με τη γενική έννοια (αν και οι σχετικές λέξεις και έννοιες έχουν χάσει το νόημα τους ή έχουν τόσο πολλά νοήματα που…) και ανήκω στο χώρο της οικολογίας ως επιστήμονας και πολύ λιγότερο ως πολιτικό κίνημα.

    Έχεις θέσει με όμορφο τρόπο πολλά ζητήματα. Αλλά νομίζω ότι η πρόταση σου μιλά πιο πολύ για τα απολύτως αυτονόητα σε μια ανθρώπινη κοινωνία, που όμως βρίσκονται έτη φωτός μακριά από την σημερινή πραγματικότητα. Έχω πάψει να πιστεύω ότι όλα αυτά είναι σίγουρα εφικτά, αλλά θέλω ακόμη να ελπίζω ότι ίσως και να είναι αν ξεκινήσουν οι σωστές πρωτοβουλίες.

    Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν τουλάχιστον δύο μεγάλα εμπόδια που κάθε τέτοια πρωτοβουλία πρέπει να συζητήσει και να καταλήξει σχετικά με αυτά πριν αφοσιωθεί στον αγώνα της:

    1) Πως θα χειριστεί τις ανθρώπινες φιλοδοξίες και τις «ενστινκτώδεις» προσπάθειες μεμονομένων ανθρώπων, που αν και έχουν καλές προθέσεις, καταλήγουν να βάζουν τη δική τους γνώμη πολύ ψηλότερα από αυτή των άλλων και τελικά να διασπούν την όλη προσπάθεια… Δεν ξέρω αν έχεις «ζήσει» έστω και για λίγο σε «αριστερές συλλογικότητες» όπου σχεδόν πάντα (όπως και γενικότερα στην ιστορία της ελληνικής αριστεράς) καταλήγουν μέχρι και στη διάσπαση του ατόμου στο τέλος….

    2) Πως αποφασίζει ότι θα αντιπαλέψει και θα συγκρουστεί με όλα τα μεγάλα συμφέροντα που θα υψώσουν «απόρθυτα φρούρια» μπροστά σε μια τέτοια πρωτοβουλία… Φοβάμαι ότι για να φτάσουμε ακόμη και σε μια κοινωνία έστω και ήπιου καπιταλισμού με μικρή μόνο εκμετάλλευση και αρκετές κοινωνικές παροχές θα χρειαστεί δυστυχώς αρκετό αίμα στους δρόμους. Μπορεί να λέμε ότι έχουμε «δημοκρατία», αλλά φαντάζομαι ότι θα συμφωνείς ότι έχουμε απλώς στιγνό καπιταλισμό και μια ιδιότυπη κοινοβουλευτική δικτατορία. Δεν νομίζω λοιπόν, ότι όταν και αν θα αρχίσει να δυναμώνει μια πρωτοβουλία όπως την ονειρεύεσαι και εσύ και εγώ, το υπάρχον σύστημα θα της πει «παρακαλώ περάστε, λόγω των δημοκρατικών αρχών μου σας παραχωρώ την εξουσία…». Όταν τα πράγματα θα γίνουν οριακά, θα πάρει και τα όπλα για να κρατήσει την εξουσία. Εκεί πως θα απαντήσει η «Συμπολιτεία» και κυρίως πως θα έχει οργανωθεί για να μπορεί να απαντήσει? Αν μου πεις «απλώς με τα γυμνά δημοκρατικά της στήθη», τότε νομίζω ότι είμαστε χαμένοι από την αρχή. Συνεπώς ανάλογα με το πως απαντάμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να ξαναπάμε στα αρχικά σχέδια και τις αρχές της «Συμπολιτείας» και να τα διαμορφώσουμε κατάλληλα. Και εκεί αρχίζουν οι πραγματικές δυσκολίες και πιθανές διασπάσεις ή και τα ολέθρια ιστορικά λάθη… Άλλος θα πει «με βία δεν μπορείς να χτίσεις έναν καινούργιο δίκαιο και ειρηνικό κόσμο». Άλλος: «χωρίς βία δεν μπορείς να αντιπαλέψεις την βία της εξουσίας…» και πάει λέγοντας…

    Τέλος, πιο πολύ αστειευόμενος, θα ήθελα να σου πω ότι στο πρόγραμμα της «δικής» μου Συμπολιτείας για έναν καταρχήν δικαιότερο και ηπιότερο «καπιταλισμό» πριν πάμε σε ένα δημοκρατικότερο σοσιαλισμό και ακόμη παραπέρα…, θα υπήρχε ένα υποχρεωτικό ανώτερο όριο πλουτισμού και περιουσίας για όλα τα φυσικά πρόσωπα της κοινωνίας (και βέβαια ένας ειδικός χειρισμός των εταιρειών και των δικαιωμάτων τους). Αυτό θα το τοποθετούσα στο να έχει κάποιος ένα μεγάλο σπίτι, ένα μεγάλο εξοχικό, ένα καλό αυτοκίνητο, ένα μικρό σκάφος και ένα σεβαστό αλλά όχι υπερβολικό ποσό στην τράπεζα ή σε μετοχές… «Διάολε», τι τα χρειάζεται τα παραπάνω καπιταλιστικά αγαθά ένα ανθρώπινο όν??? Όποιος λοιπόν θα έφτανε αυτό το όριο, θα ήταν ανγκασμένος να αποδίδει οποιοδήποτε παραπανίσιο κέρδος στην κοινωνία ως φόρο 100%. Μάλλον κανείς δεν θα είχε κίνητρο για μεγάλες κομπίνες και απάτες και ακόμη και οι πλουσιώτεροι θα έβρισκαν χρόνο για να κάνουν τους εαυτούς τους πιο ποιοτικούς ανθρώπους… Πως σου φαίνεται?

    Ο δεύτερος νόμος που θα ψήφιζε η «δική¨μου Συμπολιτειακή κυβέρνηση θα αφόρούσε την κατάργηση και απαγόρευση της διαφήμισης οποιουδήποτε προιόντος και όλου του παρασιτικού κόσμου του «promotion» κλπ. Η διαφήμιση προσπαθεί απλώς να σου πει ψέματα ή υπερβολές στην καλύτερη περίπτωση και παράλληλα να σου δημιουργήσει τεχνητές ανάγκες. Σήμερα που έχουμε το internet, όλα τα προιόντα θα μπορούσαν να είναι σε ένα και μόνο υπερδιαδικτυακό τόπο, όπου θα παρουσιάζονται αυστηρά και σοβαρά όλα τα ελεγμένα χαρακτηριστικά τους και φωτογραφίες ή βίντεο. Όποιος χρειάζεται ή ψάχνει κάτι, θα βρίσκει και θα διαλέγει με τα δικά του κριτήρια και όχι με αυτά που του αυθυποβάλλουν ο πλασματικός κόσμος του marketing και των διαφημίσεων. Τι λές και γι’αυτό?

    Ελπίζω να ξέρεις ότι ο δρόμος της συνύπαρξης και της συναπόφασης με άλλους ανθρώπους είναι πάρα πολύ δύσκολος, πολύ κουραστικός και πολύ ολισθηρός. Φαντάζομαι θα έχεις συμμετάσχει σε συνελεύσεις (που να είναι πραγματικά δημοκρατικές) για να διαπιστώσεις πόσο δύσκολο είναι να συμφωνήσουν 10 ή 100 ή 200 άνθρωποι (που έχουν και κάποιο μορφωτικό επίπεδο…) που εν γένει μάλλον συμφωνούσαν και από πριν…. και είχαν μάλλον καλή πρόθεση… Πόσο μάλλον αν δεν υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις. Εδώ σε μια ενδιαφέρουσα φιλική κουβέντα είναι δύσκολο να καταλήξουμε κάπου χωρίς εντάσεις… Χρειάζονται πραγματικοί «ηγέτες» με το χάρισμα όχι μόνο να συναρπάζουν το «πλήθος», αλλά και να το επαναφέρουν στο δρόμο του στόχου και των απαραβίαστων αρχών του!

    Φιλικά,
    Αλέξανδρος

  5. Θα μπορουσαμε να φτιαξουμε ενα καλυτερο κοσμο απο αυτο το εκτρωμα.
    Προσυπογραφω το κειμενο σου Δημητρη.
    Ας ψαξουμε δυνατοτητες.

  6. Και μένα θα μου άρεσε… Το πρόβλημα είναι πως δεν είμαστε μόνοι και αποκομμένοι απο τον υπόλοιπο κόσμο που χρησιμοποιεί πρακτικές οι οποίες μεταβιβαζονται σε μας. Χρειάζεται λοιπόν να υπάρξει κάτι τι γενικότερο, σε διεθνή βάση -νομίζω.

  7. γράψε με σε παρακαλώ στην «κίνηση».
    Και θα έλεγα «από παιδείας άρξασθαι».
    Να καταργηθούν οι εξετάσεις, μέχρις ότου αποφασίσουμε τι σχολείο θέλουμε.
    Από πολλές μεριές, έχω ακούσει το αίτημα και την ανάγκη αυτή, που βάζεις εδώ.

  8. Συμφωνώ απολύτως. Σε μια εξ αντικειμένου διεθνοποιημένη ζωή, η όποια αναζήτηση και διεκδίκηση δεν μπορεί να είναι γόνιμη αν δεν είναι ταυτόχρονα και τοπική και διεθνής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s