Κοινωνία «Πυροβολημένων»

Όταν: Η επιδίωξη της ατομικής ευημερίας διαχωρίζεται τόσο στυγνά και ηλίθια από την συλλογική ευημερία.

Ο ένας, πολίτης και πολιτικός, κατηγορεί τον άλλον με στεντόρεια ανούσια κοκορομαχία πως αυτός και μόνο φταίει, δίχως κανείς να αναλαμβάνει τη δική του ατομική ευθύνη.

Τότε: Όλα γίνονται μπάχαλο. Τα δάση καίγονται.  Τα λαμόγια ξεσαλώνουν.  Οι δημαγωγοί παραληρούν.  Όλοι ανεξαίρετα οι τομείς της κοινής δημόσιας ζωής αφήνονται στο έλεος της τύχης και υποβαθμίζονται.

Κι έρχεται ο πυροβολισμός, ο θάνατος.  Ακραία έκφραση και φυσική συνέπεια μιας  κοινωνίας «πυροβολημένων».

Πολλαπλά πυροβολημένα και τα παιδιά εδώ και καιρό, ξεσπούν, τα σπάνε.  Τα παιδιά έχουν ανάγκη από στοργή, έχουν ανάγκη από φροντίδα.

Δίχως την αυτοαναίρεση όλων μας, αν δεν γίνουμε λιγότερο ιδιώτες, αλλαζόνες, ξερόλες, ανταγωνιστές, το δράμα θα επανέλθει και θα κορυφωθεί.  Νέοι επικίνδυνοι «σωτήρες» καιροφυλακτούν, νέες καταστροφές θα επέλθουν.

Μόνη λύση: Η άμεση μαζική συλλογική πολιτική παρέμβαση των λιγότερο ιδιοτελών, αδογμάτιστων, δημιουργικών πολιτών.  Οι υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις έχουν  αποδείξει λίγο ως πολύ όλες την ιδιοτελή αφασία τους.  Μπορεί κάποιες από αυτές να ακολουθήσουν, να συμμετέχουν, μα είναι ανίκανες να ηγηθούν.  Όλα είναι ανάγκη να τα αλλάξουμε.  Και πριν από όλα  την ψευδαίσθηση πως τα ξέρουμε όλα.  Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.  Αρετή, τόλμη, όχι ως σχήματα λόγου, αλλά ως επίπονη κι επίμονη, σεμνή, αυτοθυσιαστική πράξη.

Γνωστή από παλιά η ένσταση:  «Μα αυτά δεν γίνονται» ή «Ποιός θα τα κάνει;».

Με αυτή τη νοοτροπία είναι παραπάνω από βέβαιο ότι θα γίνει το «Έλα να δείς».

Κάθε πολίτης ας αναμετρηθεί με τη συνείδησή του και την επιθυμία του.

 

ΥΓ:  Μου ζητήθηκε από φίλη δημοσιογράφο ένα σύντομο σχόλιο σχετικά με τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα για λογαριασμό της κυπριακής εφημερίδας «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ».  Έγραψα αυτό το μικρό κείμενο.  Γνωρίζοντας ότι δεν απαντά σε αρκετές πλευρές του θέματος κι ότι είναι πολύ γενικό κι αφηρημένο, ως προς την κεντρική πολιτική πρόταση που διατυπώνει, αποφάσισα παρ’ όλα αυτά να το αναρτήσω στο μπλογκ.  Θα υπάρξει, όσο πιο συντομότερα γίνεται, συνέχεια.  Όποια, -ος, επιθυμεί, μπορεί να δει  μια ήδη προϋπάρχουσα αναλυτικότερη πολιτική προσέγγιση στο άρθρο με τίτλο «Θα μου άρεσε» του μπλογκ.

ΥΓ(2): Το κείμενο το δημοσίευσε και η «Ελευθεροτυπία»  στις 11.12.2008

Advertisements

12 thoughts on “Κοινωνία «Πυροβολημένων»

  1. Αρετή, τόλμη, όχι ως σχήματα λόγου, αλλά ως επίπονη κι επίμονη, σεμνή, αυτοθυσιαστική πράξη.

    «Γνωστή από παλιά η ένσταση: «Μα αυτά δεν γίνονται» ή «Ποιός θα τα κάνει;».

    Με αυτή τη νοοτροπία είναι παραπάνω από βέβαιο ότι θα γίνει το «Έλα να δείς».

    Κάθε πολίτης ας αναμετρηθεί με τη συνείδησή του και την επιθυμία του. »

    Αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο.
    Ωραίο δια ταύτα. Αναμένω τη συνέχεια.

  2. Εκ γεννετης μη βολεμενος συμφωνω μαζι σου. Περιπου τα ιδια γραφω στο «ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗ ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ». Που ειναι και θα παραμεινει αναρτημενο οσο χρειαστει στην ιστοσελιδα «kiklonas».
    Σε αλλο σχολιο σου γραφω για το ντελαπαρισμα αυτο που παθαμε κι εμεις. Ετσι γινεται παντα αν δεν συμβαδιζει η ορμη με την πειρα. Χρειαζεται μετρο,σχεδιο,θεληση,αποφαση.
    ΕΥ.ΔΙ.

  3. ως «καμία» σταματησα να αγοράζω τη φυλλαδα ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ εδω και καιρο γιατι δεν περιμενω πια να φιλοξενει αρθρα με αληθεια έτσι μου διεφυγε το δικο σας και λυπαμαι.

    καλωσορίζω τους προβληματισμους και των υπολοιπων άρθρων σας και θα σας παρακολουθω συχνοτερα…

  4. Ο φίλος και σύντροφος από παλιά(1972-1980) ΕΡΜΗΣ μου έστειλε το παρακάτω κείμενο:

    «Δημήτρη καλημέρα

    Είδα το γράμμα σου σήμερα και αρπάζω την ευκαιρία να σου επικοινωνήσω κάποιες σκέψεις, χρήσιμες νομίζω, όσο τα γεγονότα τρέχουν.

    Πρώτα απ’ όλα: Δεν υπάρχουν «προοδευτικές κοινωνίες». Δεν υπήρξαν και ούτε πρόκειται να υπάρξουν ποτέ. Σε κανένα μέρος του κόσμου. Υπάρχουν μόνο προοδευτικά άτομα και προοδευτικά κινήματα. Όπως, φυσικά, και αντιδραστικά άτομα και κινήματα.

    Η κοινωνία είναι μηχανισμός και θεσμός «συντήρησης» ενός τρόπου παραγωγής και διανομής πλούτου. Όσο κάτι δεν την ενοχλεί σ’ αυτό τον βασικό προορισμό της, δεν αντιλαμβάνεται και δεν ασχολείται με τίποτα άλλο.
    Ο βασικός μηχανισμός που συνέχει μια κοινωνία είναι το «δίκαιο». Όσο μια κοινωνία θεωρεί πως ο τρόπος παραγωγής και διανομής πλούτου που υπηρετεί είναι «σωστός και δίκαιος», όλα όσα απορρέουν από αυτόν είναι καλά καμωμένα. Η κοινωνία κοιμάται τον ύπνο του «δικαίου».

    Αυτά γενικά για να πω ότι, η έννοια του ¨δικαίου» είναι θεμελιώδης, για την αφύπνηση της κοινωνίας και την ενεργοποίησή της, προς μια κατεύθυνση ανατροπής του «άδικου». Για το λόγο αυτό, είναι θεμελιώδης έννοια για την πολιτική δράση των προοδευτικών κινημάτων και ειδικότερα των νεολαιίστικων. Όταν η κοινωνία συνηδειτοποιεί, στιγμιαία έστω, ότι διαπράχτηκε κάτι άδικο, αυθόρμητα αντιδρά και είναι έτοιμη να κινητοποιηθεί για να αποκαταστήσει το «δίκαιο».

    Ο φόνος του Αλέξη ήταν μια τέτοια στιγμή.

    Και η κοινωνία βρέθηκε στο τσακ να αντιδράσει θετικά στην κατεύθυνση της παραδειγματικής τιμωρίας των αυτουργών και στο στιγματισμό των πολιτικών τους πατρόνων. Γύρω από τα αιτήματα αυτά, στιγμιαία, φάνηκε δυνατόν να δημιουργηθεί ένα μεγάλο κοινωνικό κίνημα με σοβαρές προοπτικές να πετύχει τους στόχους του.

    Όμως τα παιδιά αποφάσισαν να κάνουν αλλοιώς. Και ότι κάνανε, έστειλε την κοινωνία ξανά πίσω στο καβούκι του φόβου και του «κάτσε στ’ αυγά σου».
    Είμαι μαζί τους αλλά γαμώτο παραγίναμε ιδιώτες και φιλόσοφοι και αφήσαμε το πεζοδρόμιο να γίνει βορρά, στην καλύτερη περίπτωση, των αφελών. Ίσως να μην είναι αργά. Ο κύκλος είναι ανοιχτός ακόμα. Αλλά χρόνος δεν υπάρχει πολύς σε ό,τι αφορά αυτή τη συγκυρία.

    Ήθελα να σου πω απλά πως οι γιοί μας και οι κόρες μας είναι εκεί έξω μοναχοί τους…

    Ερμής»

  5. Συμφωνώ. Δύο κείμενα σχετικά:

    ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ!

    Ντροπή Έλληνες! Πώς είναι δυνατόν να απαντήσουμε ως κοινωνία στην εξέγερση των παιδιών μας, ότι προτιμάμε να τους σπάσουμε το κεφάλι απ’ το να μας σπάσουν τις βιτρίνες; Τόσο πολύ έχουμε δεθεί με το αυτοκίνητό μας, που το προτιμάμε από το παιδί μας; Πώς ανεχόμαστε την αναίσχυντη αλητεία και την ξεδιαντροπιά σύσσωμου του πολιτικού κόσμου, που μας ξανασπρώχνει με κάθε τρόπο πίσω στην καταναλωτική αφασία και ιδιωτεία; Πώς δεν εξεγειρόμαστε, όταν αυτοί που τους ψηφίσαμε δεν διστάζουν να επικαλεστούν τα ίδια τα Άγια και Πανάγια Χριστούγεννα, για να μας ξαναμαντρώσουν στέλνοντάς μας για ψώνια και για δάνεια, όπως ακριβώς ο «συνήγορος» εξυβρίζει το Θεό σαν αυτουργό του φόνου, για να επιτελέσει στη δήθεν δημοκρατία μας το έργο της «δικαιοσύνης»;

    Έλληνες ντροπή! Η σημαία μας γράφει πάνω της με αίμα ηρώων (αίμα ίδιο με του τραγικού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου): Ελευθερία ή Θάνατος!

    Έλληνες ντροπή! Μη χάψετε το τελευταίο παραμύθι του εκπνέοντος ψευτορωμαίϊκου κράτους, του θανάσιμα πλέον απ’ τα παιδιά μας λαβωμένου συστήματος. Μη διατηρήσετε αυτό το πτώμα σάπιο. Θάψτε το! Αλλιώς θα στοιχειώσει! Και όταν στοιχειώσει κι η οργή, τα πράγματα αγριεύουν. Γιατι και τα παιδιά μας θα μας φωνάξουν αργότερα, αν τώρα δεν τα στηρίξουμε μένοντας πεισματικά στον καναπέ μας, σαν τον Κολοκοτρώνη, που πριν κάψει την Πελοπόννησο (τι βανδαλισμός!) φώναξε: Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους! Γιατί ο προσκυνημένος πλήρωσε το όπλο και το μισθό του φονιά αστυνομικού.

    Έλληνες πατριώτες, θάψτε άφοβα το πτώμα ενός τραγικά αποτυχημένου συστήματος, το οποίο τα παιδιά μας καταβαραθρώνουν με θάρρος:
    Θέλει αρετή και Τόλμη η Ελευθερία!
    Έχουν και αρετή και τόλμη τα δεκαπεντάχρονα παιδιά μας που μας υπερασπίζονται και πρωτοπορούν, δείχνοντας το δρόμο σ’ όλη την Ευρώπη. Ας τα βοηθήσουμε να ξεγεννήσουν την Ελευθερία μας, να μας λυτρώσουν από τη χυδαιότητα και την ψευτία στην οποία συνηθίσαμε να ζούμε τα τελευταία χρόνια. Ας βρούμε την αρετή και την τόλμη να παραδεχτούμε τη συλλογική ευθύνη. Και μόνο ενός είδους συλλογική ευθύνη δεν είναι φασιστική: Αυτή που αναλαμβάνει καθένας για τον εαυτό του! Αναλάβετε την ευθύνη! Κατεβήτε στο δρόμο!

    Τέλος, προς τους πνευματικούς ανθρώπους, που καμώνονται τάχα πως δεν αναγνωρίζουν στην ομόθυμη κραυγή των νέων καμμιά εξέγερση, κανένα αίτημα για γνήσια Ελευθερία, προς όλους αυτούς, οι οποίοι τολμούν να ψελλίσουν ότι το μέλλον δε χτίζεται με βία, μια μόνο απάντηση ίσως καταλάβουν, την πιο ιερή:

    Σε γνωρίζω από την κόψη
    Του σπαθιού την τρομερή,
    Σε γνωρίζω από την όψη,
    Που με βία μετράει την γη.

    Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη
    Των Ελλήνων τα ιερά,
    Και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
    Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

    Εναπομείναντες Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

    ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

    Είναι επιτακτικό σήμερα όσο ποτέ, ο κοινωνικός αναβρασμός, που έχει δημιουργηθεί από την πρωτόγνωρη και πρωτοποριακή εξέγερση των νέων, να αποκομίσει ένα συγκεκριμένο και θετικό πολιτικό αποτέλεσμα. Γι’ αυτό και χρειάζεται αυτή τη στιγμή, η οργή και η κραυγή των νέων και όλων, όσοι πιστεύουν ακόμα στη δυνατότητα πραγματικής κι όχι ψευδεπίγραφης ελευθερίας, να αποκτήσουν ένα συγκεκριμένο νόημα. Είναι αναγκαίο η οργή, απέναντι στο σύστημα που προκάλεσε το φόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, να μη μείνει βουβή και η κραυγή να γίνει απαίτηση και αίτημα.
    Μία και μόνη απαίτηση φαίνεται καθαρά να είναι σήμερα σαφής και να τίθεται ομόθυμα από τους εξεγερμένους νέους, μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους. Μια απαίτηση, η οποία στηρίζεται στην αποδεκτή από κάθε λογικό άνθρωπο θέση, ότι η δ η μ ο κ ρ α τ ί α δ ε ν δ ο λ ο φ ο ν ε ί. Η απαίτηση να μην επαναληφθεί, π ο τ έ ξ α ν ά, το οδυνηρό γεγονός της εν ψυχρώ εκτέλεσης πολίτη από όργανα του κατασταλτικού μηχανισμού του κράτους. Οδυνηρό γεγονός που κάθε άλλο παρά μεμονωμένο είναι. Είναι τραγικά επαναλαμβανόμενο.

    Για να ικανοποιηθεί όμως μια τέτοια απαίτηση πρέπει να τεθεί σαφώς και κατηγορηματικά ένα αίτημα: τ ο α ί τ η μ α της ε λ ε υ θ ε ρ ί α ς ! Η ελευθερία δεν είναι δικαίωμα ατομικό. Είναι δικαίωμα της κοινωνίας των πολιτών. Είναι δικαίωμα που διεκδικούν σήμερα οι νέοι, ό λ ο ι μ α ζ ί, με ενότητα, ανεξάρτητα από ό,τι χώριζε και διαιρούσε και κομμάτιαζε την κοινωνία μέχρι χθές, μέχρι πριν να ξεσπάσει η εξεγερτική έκρηξη που βιώνουμε. Γι’ αυτό και αντιδρά εναντίον σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος, ανοιχτά ή συγκεκαλυμμένα, με όλα τα μέσα και κάθε μεθόδευση, προκειμένου να καταστείλει το αγωνιστικό φρόνημα των εξεγερμένων και να τους ξαναστείλει τον καθένα στο μαντρί του, στο σπίτι του, στο σχολείο του, στην καριέρα του, στα ψώνια του, στα δάνειά του, στην αφασία του, στον θλιβερό ιδιωτικό και απομονωμένο κόσμο του. Κάθε εξέγερση κινητοποιώντας ενώνει και η ενότητα απειλεί το σύστημα και το καθεστώς ανελευθερίας, το οποίο διαιρεί και καθιστά ευάλωτη την κοινωνία στους κάθε λογής δυνάστες της. Γι’ αυτό η βία που ασκείται άμεσα, με τις δυνάμεις καταστολής, ή έμμεσα, με την παραπλάνηση, τη χυδαιότητα και την ψευτιά των ΜΜΕ, είναι τώρα εντονότερη παρά ποτέ.
    Αυτή η βία εξαγριώνει! Αυτή η βία βεβαιώνει ότι θα ξανασκοτώσουν! Αυτή η βία εγγυάται στο καθεστώς της αδικίας την επιβίωσή του. Εγγυάται στην ανισότητα και την εκμετάλλευση τη διατήρησή τους και στο αδιέξοδο του πολιτικού συστήματος τη συντήρησή του. Σ’ αυτή τη βία πρέπει να αντισταθούν και να αντιταχθούν οι πολίτες. Γι’ αυτό πρέπει να κατέβουν ό λ ο ι σ τ ο υ ς δ ρ ό μ ο υ ς και να αρνηθούν στο τωρινό καθεστώς κάθε συνέχιση.
    Αυτός ο αγώνας πρέπει να δικαιωθεί! Και η εξέγερση δεν πρέπει να κατασταλεί! Τώρα είναι που κανείς δε θα σκύψει το κεφάλι και δε θα προδώσει την ελπίδα και δε θα παραδώσει σκοτωμένο το όνειρο! Κανείς δεν έχει τέτοιο δικαίωμα. Κανείς δεν μπορεί να στηρίξει αυτό το καθεστώς και το σύστημα που το ρυθμίζει. Αυτό τ ο σ ύ σ τ η μ α πρέπει τ ώ ρ α ν α κ α τ α π έ σ ε ι.

    Ήρθε η ιστορική στιγμή ο κοινοβουλευτισμός να ξεπεραστεί προς το δημοκρατικότερο. Η κοινωνία ζητά και απαιτεί τη χειραφέτησή της από τη δεσποτεία του κράτους. Η κοινοβουλευτική ψευτοδημοκρατία δεν μπορεί παρά να δώσει τη θέση της στη Δημοκρατία. Να δώσει τη θέση της στη θεσμοθέτηση της Ελευθερίας. Σ’ ένα πολίτευμα που θεμελιώνεται στην ενότητα και την κοινωνία του συνόλου των πολιτών κι όχι στη διευθέτηση των θεσμοθετημένων αντικρουόμενων ομάδων των ιδιωτών και των ατομικών τους συμφερόντων. Τώρα, πρέπει η κοινωνία να αναλάβει αυτά που το κράτος απέτυχε να διαχειριστεί προς όφελος των πολιτών. Τώρα, πρέπει η κοινωνία να αναλάβει την παιδεία, τον πολιτισμό, το περιβάλλον, την υγεία, τη διαχείριση του πλούτου της, τη διακυβέρνηση του εαυτού της! Η κοινωνία, όχι το κράτος!
    Είμαστε υποχρεωμένοι απέναντι στο ίδιο μας το μέλλον, να αλλάξουμε αυτό που μέχρι χθες, για να μας ελέγξει, μας στερούσε τη ζωή, την αξιοπρέπεια, την πρόοδο, την Ελευθερία. Είμαστε γι’ αυτό αναγκασμένοι να προτείνουμε και να στήσουμε ένα πολίτευμα, όπου οι πολίτες νομοθετούν, στη θέση αυτού εδώ, όπου οι νομοθέτες πολιτεύονται. Ένα α ν ο ι χ τ ό π ο λ ί τ ε υ μ α ελευθερίας και αυτονομίας του προσώπου, αντί για ένα καθεστώς απομόνωσης και περιχαράκωσης του ατόμου. Ένα πολίτευμα-υπερασπιστή του κ ο ι ν ο ύ σ υ μ φ έ ρ ο ν τ ο ς, κι όχι ένα σύστημα-διαιτητή της ιδιοτέλειας. (Και μάλιστα, διαιτητή πουλημένο σ’ αυτόν που έχει να τον αγοράσει.)
    Έχουμε τώρα τη δύναμη και τη βούληση, να θεσμοθετήσουμε μια Δημοκρατία, με βάση ένα ι σ χ υ ρ ό π ο λ ί τ η κι όχι ένα πολιτευόμενο «ισχυρό». Μια Δημοκρατία, όπου οι πολίτες αποφασίζουν και εφαρμόζουν κατ’ ευθείαν τη θέλησή τους, χωρίς το επικίνδυνο και παραμορφωτικό φίλτρο της αντιπροσώπευσης. Μια Δημοκρατία, που ελέγχει ά μ ε σ α τον εαυτό της, και όχι ένα κράτος, που ελέγχεται έμμεσα από τους αντιπροσώπους, στους οποίους η κοινωνία έχει απολέσει δια παντός κάθε εμπιστοσύνη. Έχουμε τη βούληση και τη δύναμη να ενταφιάσουμε το διεφθαρμένο κοινοβουλευτισμό, όπου μια ελάχιστη και ανάξια συντεχνία επαγγελματιών αντιπροσώπων εναλλάσσεται στη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία, ρυθμίζοντας σχεδόν κληρονομικά τις τύχες και το μέλλον των ανίσχυρων υπολοίπων. Ας στήσουμε στη θέση του μια Δημοκρατία, στην οποία οι εκλογές δεν είναι ένα περιττό και αδύναμο άλλοθι της διαιώνισης των ίδιων πάντοτε κρατούντων. Ας δημιουργήσουμε, από τις στάχτες του παλαιού καθεστώτος, μια Πολιτεία, όπου οι πολίτες δε ζητούν ν’ αποφασίσουν άλλοι γι’ αυτό που είναι δικό τους, αλλά το διαχειρίζονται οι ίδιοι, με γνώμονα το κ ο ι ν ό κ α λ ό! Μια Πολιτεία των σχέσεων κι όχι των αντιθέσεων, της συνεργασίας κι όχι του ανταγωνισμού, των αποφάσεων και των νόμων κι όχι των συναλλαγών, των συνελεύσεων και των εκλογών κι όχι των διαβουλεύσεων. Έχουμε τη β ο ύ λ η σ η και τη δ ύ ν α μ η, το έδειξε η δυναμική εξέγερσή μας!

    Έχουμε πάντως τη βούληση και τη δύναμη ν’ α γ ω ν ι σ τ ο ύ μ ε και να παλέψουμε στους δρόμους, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, π α ν τ ο ύ! Μακάρι να το πετύχουμε μόνο με πέτρες, μακάρι να μη μας νικήσουν ούτε με σφαίρες! Μπορούμε! Αρκεί όλοι μαζί, νέοι και γέροι, προνομιούχοι και απόκληροι, εργαζόμενοι και άνεργοι (και προ παντός η έτσι λεγόμενη μεσαία τάξη), να αποσύρουμε την εμπιστοσύνη μας από το κράτος, που δολοφονεί για να υπάρχει, από το σύστημα, που καταπιέζει και καταστέλει για να συντηρείται. Μπορούμε, αν υπεύθυνα αναλάβουμε την Ελευθερία μας. Μπορούμε, γιατί εμείς είμαστε η δύναμή τους. Ας τους στερήσουμε αυτή τη δύναμη. Ας απαλλάξουμε την κοινωνία μας από την εξουσία τους!
    Γ.Γ.

    Αθήνα, 14 – 12 – 2008. Οχτώ μέρες μετά.

  6. Ω, φίλοι,
    Δεν φταίνε τα παιδιά φτεροπόδαρε Ερμή.
    Η απουσία κυριολεκτική και μεταφορική των πάλαι ποτέ αριστερών κομμα΄των φταίει.
    Η ιδεολογική και πολιτική φτώχια φταίει.
    Τα κινήματα έχουν την αυτονομία τους. Οι εξεγέρσεις επίσης. Οι εξεγέρσεις γίνονται κινήματα, όταν διαμορφώσουν θέσεις συσπείρωσης του μέγιστου αριθμού ανθρώπων γύρω από αυτές. Όταν ο θυμός και η εξέγερση ντυθεί πολιτικά, πειστικά και αυθεντικά γίνεται κίνημα.
    Όμως, οι εξεγερμένοι ή γενικώς οι άνθρωποι διαμορφώνουν θέσεις με βάση αυτό που η ιστορία, τα κόμματα, η παιδεία, οι διάφοροι θεσμοί έχουν βάλει στο τραπέζι των συζητήσεων και στα μυαλά των ανθρώπων νεώτερων και παλαιότερων.
    Όταν η παρεμβαίνουσα στην εξέγερση «αριστερά» θεώρησε ικανά αιτήματα για να γίνει η εξέγερση ένα κίνημα διαρκείας τα συνθήματα: «να αφοπλιστεί η αστυνομία» και «να ρίξουμε την κυβέρνηση», δεν φταίνε τα παιδιά που τα έγραψαν στα πανό.
    Εμείς φταίμε που τους λέμε και τα διδάσκουμε μαλακίες.
    Αυτοί που έ βαλαν τέτοια συνθήκατα σε τούτο το «παιχνίδι» το έκαμαν για να το ξεφουσκώσουν.

  7. Μπορεί οι δεινόσαυροί της παρούσης ελληνικής πολιτικής να μην λαμβάνουν και πολλά μηνύματα, αλλά η ελληνική Αριστερά ελπίζω να έχει πιο ανοιχτά αυτιά. Διότι το βασικό μήνυμα τον τελευταίων δύο εβδομάδων είναι ότι τόσο η Αριστερά, όσο και ο αναρχικός χώρος σάστισαν με το μέγεθος των οδομαχιών και του γενικότερου συναισθηματισμού. Τώρα μόνο αρχίζουν και τρέχουν ιδρωμένοι μπας και προλάβουν τις εξελίξεις και τους πιτσιρικάδες.

    Σε γενικές γραμμές θα συμφωνήσω τόσο με το αρχικό post, όσο και με τα γραφόμενα του Ερμή. Να προσθέσω μόνο, ότι ακόμα και αν αναλάβουν θέσεις ευθύνης τα σωστά πρόσωπα, πάλι θα χρειαστεί συλλογική προσπάθεια για τη στήριξη αυτών των προσώπων και των ιδεών τους. Και ρεαλιστικά μιλώντας, νομίζω ότι ως κοινωνία είμαστε ακόμα σε βαθύ σκοταδισμό για να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε έστω και στοιχειωδώς συλλογικά.

    Ευελπιστώ ότι οι πιτσιρικάδες που είναι στους δρόμους, θα εκμεταλευτούν την «ένταση» ώστε να αποκτήσουν πολιτική συνείδηση και ενδεχομένως να είναι η πρώτη γενιά που θα μπορέσει να προσφέρει κάτι θετικό στον τόπο. Αλλιώς, έχουμε καιρό ακόμα να ιδρύσουμε την Βαλκανική Ένωση, λίγο πριν μας πετάξουν κλωτσηδόν οι της άλλης Ένωσης, μπας και μείνει τίποτα όρθιο.

  8. Συγχαρητήρια για το θάρρος της γνώμης σας. Χαίρομαι που σας ανακάλυψα. Καλές γιορτές και καλή χρονια!

  9. Οκτώ χρόνια δημιουργικής λογιστικής επί Σημίτη και πέντε χρόνια επί Καραμανλή μας πουλάνε την καραμέλα της λιτότητας, του σφιγμένου ζωναριού, των ιδιωτικοποιήσεων για να μην αυξηθεί το δημόσιο χρέος, για νάχουμε «πρόσωπο» στας Ευρώπας, και εν μια νυχτί δίνουν 28 δις ευρώ στους τραπεζίτες.

    Εχει χαθεί η κοινωνική συνοχή, την παιδεία την θέλουν ιδιωτική τα δύο μεγάλα κόμματα, λεφτά για την υγεία δεν βρήσκουν, η άμυνα εικονική προσοδοφόρα μόνο για τους προμηθευτές, η αγροτιά αφανίζεται, ο τουρισμός και η ναυτιλία σε χέρια λίγων, η αστυνόμευση του εντυπωσιασμού και με μεγάλα ελλειματα. Η Εκκλησία αφορολόγητη τόριξε στις bysiness. Την ίδια ώρα τα ασφαλιστικά ταμεία επενδύουν σε τοξικά ομόλογα, ο γενικός πολιτισμού σαλιαρίζει, οι δουλιές φύγαν Τουρκία και Βαλκάνια, οι μαγαζάτορες εξαφανίζονται πολύ πριν τα χθεσινοβραδινά γεγονότα, Εμπορικά κέντρα των αγορών της πλουτοκρατίας ξεφυτρώνουν περισότερα από τις ανάγκες μας.
    Η ηχώ του Θεού επί της γής κάνει Real Estate. Η δικαιοσύνη παρουσιάζεται με δεμένα χέρια συνήθως αργή, αναποτελεσματική και ενδεικτική της ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s