Οι Άσχημες Πόλεις Άσχημα Καίγονται

                                         «Έξω από την τρέλλα δεν είχε κάτι να πιαστεί, 

                                           γιατί του τόχανε διαλύσει. 

                                           Κατρακυλάει στον προβολέα των σκοταδιών

                                           του, στη φρικαλέα ατραξιόν του.»

                                                            Διονύσης Σαββόπουλος


Η χειροβομβίδα ενάντια στο στέκι μεταναστών στα Εξάρχεια.  Οι τυφλοί πυροβολισμοί εναντίον αστυνομικών σε αστυνομικά τμήματα.  Η «αμερικανιά» του καψίματος βαγονιών, με αποκριάτικες  μάσκες, του πιό καλού μέσου μαζικής μεταφοράς εν ονόματι της σύγκρουσης των γενεών.  Τα διαγγέλματα καταπολέμησης της βίας, που συνοδεύονται από την κατά σύστημα μονομερή προβολή της βίας, από βίαιους κι αδίστακτους τηλεοπτικούς τενεκέδες-υπηρέτες εργοδοτών αφεντάδων.  Οι αφασικές ανακοινώσεις τύπου κατά  της βίας από τα πολιτικά κόμματα.  Η λογική καουμπόυδες, δηλαδή αγελαδάρηδες, της αστυνομίας ενάντια σε «Ινδιάνους» εξεγερμένους.  Η σιωπή των αμνών πολιτών.

Προσθέστε κι επόμενες σκηνές: Την διαγραφόμενη αύξηση της οικονομικής ανέχειας κι ανεργίας.  Τη νέα γενιά ανέργων κι απροστάτευτων μεταναστών. Την καθολική ιδεολογική σύγχυση πολιτών, εκπροσώπων πολιτών και διανοουμένων που σκιαμαχούν με απόλυτες βεβαιότητες,  για το ποιός ορά καλύτερα το αόρατο ή για το ποιός φωνάζει δυνατότερα ή «καλύτερα» μέσα στη ΒΑΒΕΛ.  Τα διεθνή γεωπολιτικά παιχνίδια και τη δράση, συχνά και αυτονομημένων συν τοις άλλοις, μυστικών υπηρεσιών.

Πρόκειται για ορισμένες σκηνές από ένα έργο που θα μορούσε να τιτλοφορείται: «Οι άσχημες πόλεις άσχημα καίγονται».

Οι περισσότεροι αποστρέφουν τα μάτια από το έργο.  Κάποιοι λιγότεροι έχουν την ψευδαίσθηση, ανεξάρτητα του ρόλου τους, πως είναι πρωταγωνιστές και το καθορίζουν.

Μοιάζουμε με κοκόρια μέσα στο ξεμάντρωτο κοτέτσι, που τσακωνόμαστε, ποιό λαλεί καλύτερα λίγο πριν ορμήσουν οι αλεπούδες.

Τα πιό αβόλευτα αλλά και τα πιό τρελλαμένα και φανατικά κοκόρια δραστηριοποιούνται.  Τα πιό βολεμένα αλλά και τα πιό αβέβαια και μετριοπαθή βαριούνται.

Υπάρχει ελπίδα το έργο να τελειώσει καλά;  Με βάση τη λογική όχι.  Αλλά επειδή σε μας τους ανθρώπους-κοκόρια η λογική είναι η άλλη όψη του παραλογισμού, ποτέ δεν ξέρεις. Τι μπορεί να γίνει, αν και οι «λογικοί» αφήσουν τους εαυτούς τους, να τρελλαθούν λιγάκι.  Να αρνηθούν την αφασία τους, να αποδεχτούν τη Βαβέλ μέσα τους και γύρω τους, για να μπορέσουν να την αντιμετωπίσουν και να τη διαχειριστούν, να συλλογιστούν ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν πέρα από τη καταστροφή τους.  Να αποπειραθούν εν τέλει, ταπεινά και δημιουργικά να συνθέσουν καταβάλλοντας και το ανάλογο τίμημα.  Να ομορφήνουν την πόλη.

Advertisements

9 thoughts on “Οι Άσχημες Πόλεις Άσχημα Καίγονται

  1. Εύστοχες οι παρατηρήσεις του άρθρου. Συμφωνώ ότι ακόμα και υπό τις χειρότερες συνθήκες υπάρχει πάντα η ελπίδα για καλύτερη διαχείριση ορισμένων ζητημάτων έστω και σε μεμονωμένα ζητήματα. Συνεπώς, έστω ένας σοβαρός πολίτης ή πολιτικός (αν υπάρχει) θα έχει πάντα νόημα να υψώνει την φωνή του και να πιέζει. Έτσι και αλλιώς δημοκρατία δεν είχαμε ποτέ. Οι ισχυρές μειοψηφίες πάντα κυβερνούσαν και οι επίμονες μειοψηφίες ορισμένων «τρελών» ιδεολόγων αντιπολιτεύονταν.

  2. Παιδιά τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα φοβάμαι το μέλλον της Πατρίδας μας.
    Δεν είμαι Ελληναράς είμαι Έλληνας και για να μείνεις Έλληνας σε μια χώρα Βαρβάρων που καίει το πολιτισμό της πρέπει να είσαι αληθινός και ήρεμος για να μείνεις καθαρός απο τις βρωμιές που γίνονται.
    Όλες οι βίαιες ενέργειες έχουν ένα στόχο να γίνει εμφύλια σύρραξη μεταξύ αναρχικών-αριστερών-δεξιών-αστυνομίας και να έχουμε νεκρούς…

    Κύριε Δημήτρης Κουμάνταρος είμαι μαζί σας, είμαι νέος άνθρωπος και έχω όνειρα, θα τα ζήσω όπως και να έχει…

    Χάρηκα για την γνωριμία…

  3. Elektra λέει:

    Μαρτίου 13, 2009 σε 9:44 μμ διόρθωση

    Όπως έγραψα και στο e-mail μου είναι ό,τι καλύτερο και ό,τι πιο ειλικρινές έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό σε σχέση με το προσωπικό μας χάλι. Μόνο που λυπάμαι γιατί μέσα στην οχλαγωγία όλων αυτών που μονοπωλούν ανερυθρίαστα μέσα, έδρανα, δρόμους και βήματα, περήφανοι για το απόλυτο τίποτα το οποίο εκπροσωπούν, για τη διαλογική τους αναπηρία, για τις παρωπίδες τους, και για τη δειλία τους να προτείνουν κάτι (ο,τιδήποτε!) που δεν τους κατατάσσει αυτόματα σε κάποιο «στρατόπεδο» το κείμενο αυτό έφτασε σε εμένα κατά τύχη. Ενώ ήμουν (και είμαι) εγκλωβισμένη ανάμεσα σε λαμόγια και επαναστάτες, επικίνδυνους ηλίθιους και ακόμα πιο επικίνδυνους «εξυπνάκηδες», όλους λίγο έως πολύ βέβαιους για τους εαυτούς τους σε βαθμό εξαιρετικά ανησυχητικό! Τέλος πάντων, δεν ξέρω αν μπορεί να βρεθεί «λύση» στο «πρόβλημα» και ποια θα είναι αυτή, αλλά ακόμα και η απλή περιγραφή του με τρόπο τόσο εύστοχο και άμεσο είναι τόσο σπάνια στο δικό μας το κοτέτσι, που και μόνο η ανάγνωσή του κειμένου έφτιαξε τη δική μου μέρα.

  4. Κάνω μια αφελή σκέψη: Λέω, τί θα γινότανε αν σήμερα, αντί να στεναχωρηθώ γιατί μου έλαχε στη ζωή μου η αναποδιά να ζω στη σημερινή χώρα των ελλήνων, πάρω μια γλάστρα με λουλούδια και την πάω στα παιδιά που κατέλαβαν το πρώην parking στην οδό Χαριλάου Τρικούπη – Ζωοδόχου Πηγής – Μεσολογγίου και το μετέτρεψαν σε πάρκο. Νομίζω θα χαιρόμουν πολύ. Λέω να το κάνω.
    Νομίζω, τελικά, πως τα ωραία πράγματα γίνονται ωραία όταν τα κάνεις. Πιο πριν δεν είναι τίποτα.

    Καλημέρα σας

  5. είναι ώρα για «παράλογες» διεκδικήσεις.
    Για πραγματικά, «ασύμμετρες» διεκδικήσεις.
    Τίποτα λιγότερο δεν βολεύει και τίποτα λιγότερο δεν μπορεί να βολευτεί, κάτω από τούτο τον ήλιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s