Ευρωπαϊκές Εκλογές ή Παρωδία της Δημοκρατίας;

                                           

 

                                            Το κύριο ερώτημα πριν τις Ευρωεκλογές είναι:

                                                            «Μετά τις Ευρωεκλογές τι;»

 

Έχει καμμιά ουσιώδη σημασία για τη ζωή μας η ψήφος μας στις ευρωεκλογές;

Το ευρωκοινοβούλιο, του οποίου καλούμαστε να ψηφίσουμε-καθορίσουμε τη σύνθεση του, έχει καμμιά ουσιαστική αποφασιστική αρμοδιότητα ή είναι κυρίως ένα διακοσμητικό όργανο  στα χέρια των κυβερνήσεων;

Οι κυβερνήσεις στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκλέγονται δημοκρατικά με την ισότιμη ψήφο όλων των πολιτών τους ή κατά κανόνα με διάφορα πλειοψηφικά συστήματα και σε συνθήκες ελέγχου της ενημέρωσης από ολιγάριθμους πολίτες με μεγάλη οικονομική δύναμη;

Αν συνοψίσουμε όλα τα παραπάνω ερωτήματα σε ένα: «Λειτουργεί δημοκρατικά η Ευρωπαϊκή Ένωση;», η απάντηση είναι πως «όχι».

 

Η επιλογή των Ευρωπαίων πολιτών να ψηφίσουν στις ευρωεκλογές κόμματα που δεν κυβερνούν στις χώρες τους, αλλά και η επιλογή του λευκού, του άκυρου και της αποχής, είναι επιλογή άρνησης του αντιδημοκρατικού τρόπου λειτουργίας της ΕΕ, άρνησης της κοροϊδίας σε βάρος όλων των Ευρωπαίων πολιτών, αφετηρίας για μια δημιουργική διεκδίκηση της Δημοκρατίας σε τοπικό, ευρωπαϊκό και γιατί όχι σε παγκόσμιο επίπεδο.

 

Είναι εντυπωσιακό ότι κόμματα, κυβερνητικά και μη, που αυτοαποκαλούνται δημοκρατικά, δεν ασχολούνται καθόλου ή σχεδον καθόλου με την καταπάτηση κάθε έννοιας δημοκρατίας στην λειτουργία της ΕΕ. Υπερεκμετάλλευση, ασυδοσία, διαφθορά, καταστροφή του περιβάλλοντος, ρατσισμός, αναξιοκρατία, δημαγωγία, απουσία δικαιοσυνης, όλες αυτές και πολλές άλλες κοινωνικες πληγές είναι άμεσα συνδεδεμένες, αν δεν απορρέουν, από τον ολιγαρχικό τρόπο που κυβερνούνται οι ευρωπαικές χώρες και η ίδια η ΕΕ.

Γιατί αυτή η θεμελιώδης παράλειψη στον πολιτικό διάλογο;

 

Μιά εξήγηση είναι η απουσία πραγματικής δημοκρατικής παιδείας και νοοτροπίας ανάμεσα στους Ευρωπαίους πολίτες κι ακόμα περισσότερο στους κομματικούς μηχανισμούς.

Δημοκρατική παιδεία και νοοτροπία σημαίνει να δίνεις στη γνώμη και στη ψήφο του άλλου, ακόμα και του αντιπάλου σου, ίδια ισχύ και δύναμη.  Είναι εύκολο ως επίκληση, εύκολο ως απαίτηση από τους άλλους, δύσκολο να το εφαρμόζεις για τον εαυτό σου ή για την συλλογική οντότητα όπου τυχόν εντάσσεσαι.  Τα παραδείγματα ατομικά, συλλογικά και θεσμικά αφθονούν.  Προσωπικές κοκορομαχίες, άρνηση διαλόγου, διακοπή κι αφαίρεση του λόγου, κατάχρηση του λόγου, κληρονομικές διαδοχές, κατ’ εντολή διαδοχές, άρνηση της ιδιότητας του μέλους χάριν της αυτοαναγορευόμενης ηγετικής ιδιότητας, διορισμός υποψηφίων με κριτήρια εσωκομματικών ισορροπιών, τηλεθέασης ή «αριστίνδην»(;),  κυβερνήσεις μειοψηφίας ελέω εκλογικού συστήματος.

Είναι εύλογο όποιος δεν εφαρμόζει τη δημοκρατία στα του οίκου του, να την ξεχνάει, να μην της δίνει τόση σημασία, να μην απαιτεί την καθολική εφαρμογή της. Είναι άραγε όμως η «ολίγη δημοκρατία», δημοκρατία;  Ή αντίθετα προκάλυμμα για τη διαιώνιση κάθε λογής βαρβαρότητας, συμπεριλαμβανομένης και της υποκριτικής της καταγγελίας. 

 

Φαίνεται πως για να γυρίσει ο ήλιος δεν θέλει μόνο δουλειά πολλή, αλλά και δημοκρατία πολλή και ατομική δουλειά πολλή.

Δεν γνωρίζω ποιό θα είναι το πολιτικό σκηνικό που θα διαμορφωθεί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες μετά τις εκλογές της 7ης Ιουνίου.  Στην Ελλάδα από οτι φαίνεται, θα έχουμε μια σοβαρή αποδυνάμωση των δύο κομμάτων που εναλλάσσονται στη διακυβέρνηση,  μια ενδυνάμωση των  αριστερών κομμάτων, κατώτερη όμως των προσδοκιών τους, μια σημαντική ενδυνάμωση των οικολόγων κι ακόμα πιό σημαντική της αποχής.

 

Το κείμενο αυτό γράφεται επίτηδες πριν τις εκλογές για να θέσει από τώρα ορισμένα μετεκλογικά πολιτικά ερωτήματα:

Θα αρκεστούν οι πολίτες που θα απέχουν, που θα ψηφίσουν κάποιο αριστερό κόμμα ή τους οικολόγους, που θα ψηφίσουν ακόμα ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ αλλά δεν τους αρέσει η κληρονομική διαδοχή, η αντιδημοκρατική νοοτροπία, η ασυλία των απατεώνων κ.ο.κ., κι όλοι αυτοί ίσως ξεπερνούν το 50%, να περιμένουν εν όψει των επόμενων εθνικών εκλογών μια επανάληψη της ανάθεσης της εξουσίας, βάση ενός αντιδημοκρατικού εκλογικού νόμου, σε ένα απο τα δύο μεγαλύτερα χρεωκοπημένα κι αντιδημοκρατικά κομματα ;

Θα αρκεστούν οι αριστερές και οικολογικές δυνάμεις στην ομφαλοσκόπηση, πόσο λίγο αύξησαν τις δυνάμεις τους, ποιός ξεπέρασε ποιόν, και ποιός «δικός τους» ή «δικός μας» εξελέγη ευρωβουλευτής;

Είναι αδύνατη η σύνθεση και η συγκρότηση στην Ελλάδα μιας ευρύτατης συμπολιτειακής συσπείρωσης με στόχο την επανασυγκρότηση κι αναγέννηση της χώρας και με πρώτο κοινό αίτημα-άξονα τη διεκδίκηση της Δημοκρατίας;

Μπορούμε να ξεπεράσουμε για το κοινό μας συμφέρον τα κοινά αντιδημοκρατικά αυτοαναπαραγωγικά μας δαιμόνια;

 

 

Advertisements

3 thoughts on “Ευρωπαϊκές Εκλογές ή Παρωδία της Δημοκρατίας;

  1. Αν και ο Ρήγας πρότεινε στο Σύνταγμά του το ΣΥΜΦΙΛΙΩΤΙΚΟ ενιαίο ψηφοδέλτιο (χωρίς αυτό το όνομα, αλλά με τη φράση να γίνονται οι εκλογές κάθε πρωτομαγιά χωρίς κόμματα), Σ’ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ συμφωνώντας Κλεφτουριά και κοτζαμπάσηδες άρχισαν την επανάσταση και ΥΙΟΘΕΤΗΣΑΝ ΤΟ ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΣΤΑ ΑΠΟΣΙΩΠΗΜΕΝΑ 3 ΠΡΩΤΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑ, δυστυχώς ΠΟΥΘΕΝΑ δεν το διδάσκουν οι διχαστικοί… Το αντίθετο, το πολεμάνε ώσπου να εξαντληθούν.
    Με το ΣΥΜΦΙΛΙΩΤΙΚΟ ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ, που εφαρμόζει η Ελβετία και αμέτρητοι σύλλογοι, μπορούμε να προετοιμάσουμε το μέλλον που αξίζει στις νέες γενιές!

    Καιρός για κυβερνήσεις αλληλεγγύης, χωρίς λαμόγια, μίζες και διχόνοια!
    Μπορεί να αρχίσει πριν νομοθετηθεί, από πρωτοβουλίες ανά δήμο, βάζοντας ανεπίσημη κάλπη πριν τις εκλογές για να ψηφίζουν όσοι θέλουν, όσους από τους υποψήφιους θέλουν να αποτελούν το ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ, ώσπου να καταλάβουν όλοι πόσο καλύτερα είναι!
    Το εφάρμοσαν στη Μελίβοια Αγιάς το 2000:
    μαζεύτηκαν και έβαλαν σε ένα ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ τα ονόματα όσων ήθελαν να γίνουν δημοτικοί σύμβουλοι. Ύστερα ψήφισε ο καθένας όσους είχε δικαίωμα, σύμφωνα με τους κανόνες των επίσημων εκλογών.
    Και όσους βγήκαν πρώτοι σε ψήφους, ανεξάρτητα από ένταξη σε κόμμα ή όχι, τους έβαλαν στο μοναδικό ψηφοδέλτιο των επίσημων εκλογών, και αποτέλεσαν το δημοτικό συμβούλιο που ήθελε το χωριό!

    http://apps.facebook.com/causes/61685
    http://antipariafwni.blogspot.com/2009/01/niki.html
    http://www.tvxs.gr/v2941
    http://www.kpad.gr/text/thesis/enieo1.htm
    http://edrana.blogspot.com/2007/06/blog-post_05.html

  2. Δύσκολοι δρόμοι.
    Έχουμε ένα σύστημα, που κατέρρευσε από μόνο του και ανασυγκροτείται, με τη στήριξη όλων των πολιτικών.
    (Πολιτική δράση, που δεν αμφισβητεί το σύστημα εκτύπωσης, διακίνησης, δανεισμού, κατοχής και εμπορευματοποίησης του χρήματος, είναι μέρος του συστήματος, ότι κι αν δηλώνει σαν ταυτότητα).
    Είναι η πρώτη φορά στη σχετικά μεγάλη διάρκεια της ζωής μου, που δε βρίσκω κάποιο σοβαρό λόγο, να φτάσω μέχρι την κάλπη.
    Οι ερωτήσεις σου έχουν αυτονόητες απαντήσεις.
    ΡΟΕΣ ΠΟΛΙΤΩΝ
    Στην Ε.Ε. παίρνονται, από καιρό, οι εξοντωτικές για τους λαούς αποφάσεις. Και οι ευρωπαϊκοί λαοί, θύματα μιας καλά σχεδιασμένης προπαγάνδας είχαν υιοθέτησει το ΝΑΙ στην Ευρώπη, με εκπληκτικά ποσοστά. Το ίδιο και στην Ελλάδα. Δεν ξέρω τι γίνεται αλλού, αλλά στην Ελλάδα, όχι, πιά.
    57% των πολιτών είναι ευρωσκεπτικιστές, χωρίς έστω κι ένα τουλάχιστον από τα κόμματα του «ευρωπαϊσμού» να έχει μετατραπεί σε τέτοιο. Η πλειοψηφία των πολιτών, μέσα στο ψέμα, μέσα στην έλλειψη πληροφόρησης, περισσότερο από ένστικτο, λέει όχι σ’ αυτή την Ευρώπη.
    Μια άλλη μετακίνηση ψηφοφόρων είναι αυτή, που κατευθύνθηκε προς τον ΣΥΡΙΖΑ, επέστρεψε στο ΠΑΣΟΚ και σήμερα κινείται προς τους Οικολόγους Πράσινους, με προφανή σκοπό την «ψήφο διαμαρτυρίας» ενάντια στο κομματικό σύστημα, που κυβερνά και αντιπολιτεύεται, όπως αντιπολιτεύεται.
    Σε αυτούς, τώρα, θα προστεθούν και όσοι δεν θα ψηφίσουν, σαν διαμαρτυρία απέναντι στην κατάσταση.
    Οι μετακινήσεις δεν έχουν θετικό πρόσημο, για το κόμμα που πάνε. Γι’ αυτό και το εγκαταλείπουν εύκολα. Είναι αρνητικοί ψήφοι προς αυτό που υπάρχει.
    Αυτό το ποσοστό ανθρώπων πρέπει να υπερβαίνει το 10% του εκλογικού σώματος.
    Είναι η αρχική κρίσιμη μάζα ανθρώπων, που περιμένει κάτι άλλο. Όχι γενικά κάτι άλλο, αλλά το άλλο με σαφή χαρακτηριστικά βιώσιμης ανατροπής της κατάστασης. Σ’ αυτές τις εκλογές, εμφανίστηκαν καλοπροαίρετες κινήσεις, που δηλώνουν κάτι άλλο. Εϊναι προφανές, ότι κάτι τους λείπει και δεν συσπειρώνουν.
    Όπως, επίσης, δεν πρέπει να υποτιμηθεί το παιχνίδι των ολιγαρχικών δημοσκοπήσεων στη «φούσκα» των Ο-Π, όπως παλιότερα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι σαφές ότι υπάρχει πριμοδότηση, για τα δικά τους παιχνίδια και τους δικούς τους λόγους.
    Το πού θα κατασταλάξουν αυτοί οι «περιπλανώμενοι» ψήφοι εξαρτάται από το πώς και το τι των πολιτικών σχηματισμών, που πρωτοεμφανίζονται. Όλο και θα μεγαλώνει η πεποίθηση στους πολίτες ό,τι η υπάρχουσα κατάσταση δεν πάει άλλο.
    Η «φούσκα» των Ο-Π είναι ένα ηχηρό χαστούκι στα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς.
    Καμία σημασία δεν έχει το πού θα πάνε αύριο.
    Είναι ΤΥΧΑΙΟ.Και ως ένα βαθμό «καθοδηγούμενο» από δυνάμεις, που νομίζουν ότι μπορούν να παίζουν ακόμα χωρίς αντίπαλο.

  3. Απάντηση νίκου ηλιόπουλου

    Κάθε προβληματική, η οποία προτείνει ως βασικό στόχο τη διεκδίκηση της δημοκρατίας (με μικρό δέλτα), με βρίσκει σύμφωνο.
    Μένει όμως να συζητήσουμε δημοκρατικά τι σημαίνει δημοκρατία και πώς θα την διεκδικήσουμε.

    Για κάτι που μας αφορά όλους αποφασίζουμε όλοι. Η ζωή μας σε μια χώρα, σε μια υπερεθνική ενότητα, σε μια κοινωνία, σε μια γειτονιά, σε ένα γραφείο, σε ένα σχολείο, σε ένα σπίτι, στον πλανήτη γη, μας αφορά. Αφορά τον καθένα.
    Κανένας δεν είναι καλύτερος γνώστης των προβλημάτων ούτε μπορεί να προτείνει την καλύτερη λύση.
    Η λογική του σημερινού πολιτικού καθεστώτος είναι ακριβώς η αντίθετη. Υπάρχουν μερικοί που διατείνονται ότι ξέρουν τα προβλήματα και θα τα λύσουν. Το έχουν κάνει μάλιστα αυτό δουλειά τους, όπως το λένε και οι ίδιοι.
    Η διάκριση μικροί ή μεγάλοι, κυβερνητικά κόμματα ή μικρά κόμματα, δεν έχει έτσι μεγάλη σημασία. Όλοι αποδέχονται την ίδια, πανομοιότυπη, λογική. Έχουν μάλιστα τους ειδικούς των ειδικών, που λέγονται αρχηγοί.
    Αν θέλουμε, λοιπόν, αν πράγματι θέλουμε, μια άλλη λογική, αν θέλουμε τη δημοκρατία, δηλαδή να αποφασίζουμε όλοι, τότε η συμμετοχή μας στο υπάρχον πολιτικό καθεστώς πρέπει κατηγορηματικά να απορριφθεί. Για λόγους αρχής.
    Δεν είναι το παν, είναι η αρχή.
    Δημοκρατία σημαίνει να αποφασίζουμε όλοι, και όσο αυτό δεν γίνεται, αρνούμαστε την ολιγαρχία. Είναι το πρώτο βήμα της διεκδίκησης. Όσοι κάνουν αυτό το βήμα, μπορούν να κάνουν μερικά επόμενα. Να διεκδικηθεί η δημοκρατία με συμμετοχή σε αντιδημοκρατικό πολιτικό καθεστώς είναι έξω από αρχές και τελείως αναποτελεσματικό. Αν όμως δεν είναι δυνατό να γίνει ούτε αυτό το πρώτο βήμα, τότε σημαίνει ότι δεν είμαστε ακόμα στην πολιτεία του καθένα (όλων μας) ούτε στην πολιτεία του κανένα (αρχηγού, ειδικού, κλπ., κλπ.). Δεν είμαστε στη βαρβαρότητα ή το χάος, αλλά πολύ απλά στη σημερινή Ελλάδα.
    Αν γίνει το πρώτο βήμα, το οποίο δεν είναι απάθεια αλλά άρνηση ευπείθειας στο υπάρχον πολιτικό καθεστώς, θα έχουμε όλη τη δυνατότητα να είμαστε συνεπείς, και να πούμε : θέλουμε να πάψουμε να είμαστε ψηφοφόροι, πάψαμε ήδη, θέλουμε να γίνουμε πολίτες. Αρχίζουμε από τώρα τη συζήτηση για τα μικρά και μεγάλα προβλήματα και καλούμε όλους να συμβάλουν με προτάσεις για τη λύση τους. Καθένας θα μπορεί να συμβάλλει, και κανένας δεν θα μπορεί να επιβάλλει. Δημοκρατία και διεκδίκηση της δημοκρατίας είναι ένα και το αυτό. Με άλλα λόγια, αν κανείς ή έστω ένας ικανοποιητικός αριθμός πολιτών δεν την θέλει, δεν γίνεται.
    Οι «ρεαλιστές» θα πουν πως αυτά είναι ουτοπικά. Μα υπάρχει πιο ου-τοπική κατάσταση από αυτή στην οποία έχουν οδηγήσει οι επαγγελματίες της λύσης των προβλημάτων ;

    Προσφέρεται η ευκαιρία να καταγραφεί έντονα η έκδηλη απαξίωση της καθεστωτικής ολιγαρχικής μη-πολιτικής σε ένα συλλογικό κείμενο πολιτών που θα δηλώνουν σαφέστατα ότι δεν ψηφίζουν πια. Είναι η ευκαιρία να απορριφθεί όχι μόνο ο δικοματισμός αλλά και ο κομματισμός. Επιτροπές δημοκρατικών πολιτών που μπορούν να δημιουργηθούν παντού, θα δώσουν έτσι την πρώτη και αναγκαία απάντηση στο ερώτημα : μετά τις εκλογές τι ; Η απάντηση θα είναι : ο πολιτικός χρόνος παύει να είναι πριν και μετά. Όπως και η ζωή μας, όταν μας αφορά.

    Διεκδικώντας τη δημοκρατία, θα ήταν ασυνεπές να προταθούν εκ των προτερών οι γενικοί στόχοι μιας συλλογικής προσπάθειας που αρχίζει. Αρκεί να επιβεβαιωθούν οι γενικές αρχές της ισότητας και της ελευθερίας, που μπορούν να τα εμπνεύσουν όλα.

    Με φιλικούς χαιρετισμούς
    νίκος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s