Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Μια πρόταση διεξόδου

 

Τη σύγχρονη εποχή ολοένα και περισσότερο η ζωή κάθε πολίτη της γης επηρεάζεται από τα παγκόσμια δεδομένα.  Αυτό είναι το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης.  Η παγκοσμιοποίηση δεν αναιρεί την γεωφυσική και την ανθρώπινη πολιτισμική ιδιαιτερότητα, όμως την επαναπροσδιορίζει με ένα καινούργιο τρόπο.

Μέτοχοι αυτής της νέας πραγματικότητας είναι όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη.  Διαχειριστές της όμως είναι ιδιοτελή ισχυρά παγόσμια οικονομικά συφέροντα πολυεθνικών εταιριών και ισχυρά τοπικά συμφέροντα οικονομικών και πολιτικών εξουσιών.  Αν η δημοκρατία χωλαίνει σε τοπικό επίπεδο, σε παγκόσμιο είναι ανύπαρκτη.

Το δίλημμα δεν είναι ναι ή όχι στην παγκοσμιοποίηση, αλλά ποιός και πως τη διαχειρίζεται.  Η διεκδίκηση μιας παγκόσμιας δημοκρατίας κι αντίστοιχων παγκόσμιων δημοκρατικών θεσμών εξυπηρετεί τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας της ανθρωπότητας.  Δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα παγκόσμιων κι ανεξέλεγκτων οικονομικών εξουσιών, αλλά και τοπικών οικονομικών και πολιτικών εξουσιών που διαιωνίζονται μέσω ποικιλότροπων ιδεολογημάτων.  Παγκόσμιες και τοπικές εξουσίες αν και αντιμαχόμενες δεν παύουν, να καταδυναστεύουν τους πολίτες της γης.  Αυτές οι εξουσίες μπορούν να έχουν τη μορφή μιας πολυεθνικής τράπεζας, μιας πολεμικής βιομηχανίας, ενός ιδιωτικού παγκόσμιου μέσου ενημέρωσης, ενός αγγλοσαξωνικού ή γερμανικού άξονα, ενός Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, ενός ορθόδοξου ή μουσουλμανικού τόξου κ.ο.κ.

Είναι σήμερα τόσο έντονη η παγκόσμια αλληλεπίδραση, ώστε το πανανθρώπινο αίτημα για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη να φαντάζει ακόμα περισσότερο ουτοπικό, όσο δε συνοδεύεται από το αίτημα της παγκόσμιας δημοκρατίας και δικαιοσύνης.  Αυτή επίσης μπορεί να εγγυηθεί με τον καλύτερο τρόπο την ανεξαρτησία των λαών και το σεβασμό των ιδιαιτεροτήτων τους.

Ένα παγκόσμιο δημοκρατικό κίνημα δεν μπορεί παρά να αγκαλιάσει και να αφορά το σύνολο των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, υλικών και πνευματικών.  Κι έχει επίσης ανάγκη ενός τόπου συνεύρεσης.

Η Ελλάδα, όχι γιατί οι Έλληνες είναι καλύτεροι ή χειρότεροι από άλλους λαούς αλλά για γεωγραφικούς και ιστορικούς λόγους, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα τέτοιο κεντρικό χώρο παγκόσμιας ώσμωσης και συνεύρεσης.

Γεωγραφικά αποτελεί σημείο συνάντησης τριών ηπείρων, της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής και των ποικιλότροπων πολιτισμών κάθε μιας από αυτές.

Ιστορικά αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της παγκόσμιας μνήμης της ανθρωπότητας.  Επίσης τη γενέτειρα της Δημοκρατίας.

Τέλος δεν συνιστά απειλή και δεν έχει διεκδικήσεις απέναντι σε καμμιά άλλη χώρα.

Αν υποθέσουμε ότι γινόταν μια παγκόσμια δημοκρατική ψηφοφορία, για τον τόπο όπου θα ήθελαν οι λαοί όλου του κόσμου να βρίσκεται η έδρα του ΟΗΕ ή η έδρα της ΟΥΝΕΣΚΟ, το παγκόσμιο σημείο συνάντησης όλων των ανθρώπινων πολιτισμών, ο Ελλαδικός χώρος θα ήταν μια πολύ ισχυρή υποψηφιότητα, ίσως η πιο ισχυρή.

Ή ας αναφέρουμε κάτι πιο απλό, λιγότερο μεγαλεπίβολο κι ενδεχομένως σχετικά άμεσα πραγματοποιήσιμο.  Θα μπορούσε στην Ελλάδα, να φτιαχτεί ένα παγκόσμιο πανεπιστήμιο ιστορίας ή γλωσσολογίας ή φιλοσοφίας ή πολιτικής.  Που θα δίδασκαν σε αυτό καθηγητές και θα φοιτούσαν σπουδαστές από όλο τον κόσμο, με χρήση της ελληνικής ή και της πιο διαδεδομένης ανά τον κόσμο αγγλικής γλώσσας.  Ή ένα διεθνές συνεδριακό κέντρο όπου να συναντώνται κατά περίπτωση και να διαλέγονται εκπρόσωποι διαφορετικών επιστημονικών, γνωστικών ή πολιτισμικών πεδίων από όλο τον κόσμο.

Αν η παγκόσμια δημοκρατία είναι ένα ιδανικό, η παγκόσμια τουλάχιστον συνεύρεση είναι μια άμεση αναγκαιότητα.

Συμπτωματικά η Ελλάδα διαθέτει σήμερα κι ένα προνομιακό χώρο για την φιλοξενία τέτοιων διεθνών δραστηριοτήτων.  Κι αυτός δεν είναι άλλος από το παλαιό αεροδρόμιο του Ελληνικού.  Παγκόσμιο Πνευματικό Κέντρο Ελληνικού. Ή Έλληνικό Παγκόσμιο Πνευματικό Κέντρο.

Επίσης κατά σύμπτωση(;) οι δυό πιο σημαντικές οικονομικά δραστηριότητες στην Ελλάδα σχετίζονται με την παγκοσμιοποίηση.  Ο τουρισμός και η ναυτιλία.  Γιατί όχι και η παγκόσμια πνευματική, πολιτισμική και πολιτική επικοινωνία.

Στην άγρια χειμαζόμενη σήμερα οικονομικά, πολιτισμικά και πολιτικά Ελλάδα μια τέτοια στρατηγική σταδιακής μετατροπής της σε παγκόσμιο πνευματικό κέντρο θα μπορούσε, να αποτελεί την απάντηση στο αναπτυξιακό και υπαρξιακό κενό της.

Η απάντηση αυτή προϋποθέτει την πανελλήνια συστράτευση σε μια νέα απόπειρα, 200 περίπου χρόνια μετά το 21, αυτοθέσπισης μιας δημοκρατικής, δίκαιης, δημιουργικής κοινωνικής και κρατικής συγκρότησης.  Ένα παγκόσμιο πνευματικό κέντρο δεν μπορεί παρά να διέπεται από δημοκρατικά επεξεργασμένους παραδειγματικούς κανόνες σύγρονης γνωστικής, ηθικής, υπαρξιακής συμβίωσης.

Με αυτό τον τρόπο μπορεί επίσης να βρεί ανιδιοτελείς ή ακόμα και ιδιοτελείς συμμάχους μέσα στη διεθνή κοινότητα.

Πήραμε τη ζωή μας λάθος.  Αλλάξαμε ζωή;

Η ζωή μας δεν θ’ αλλάξει με ή χωρίς το μνημόνιο.  Με το ευρώ ή τη δραχμή.  Με την αριστερά, το κέντρο ή τη δεξιά.  Με την αλληφαγωμάρα ποιός είναι καλύτερος από τον άλλον.  Με την αποθέωση του παίρνω και την απαξίωση του δίνω.  Με το αναθέτω και καταγγέλω δίχως να συμμετέχω.  Με την αχαλίνωτη καπιταλιστική ατομικότα ή την αχαλίνωτη κομμουνιστική ισοπέδωση.  Όλα αυτά και πολλά άλλα ανήκουν στην παλιά μας ζωή.  Την καινούργια αλλαγμένη ζωή μας δεν μπορούμε παρά να την χαράξουμε βήμα βήμα, σκαλί σκαλί και με μόνη εγγύηση τη δημοκρατική μας πεποίθηση.

 

Advertisements

6 thoughts on “Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

  1. Δημητρη ρωτάς : «… Ο τουρισμός και η ναυτιλία. Γιατί όχι και η παγκόσμια πνευματική, πολιτισμική και πολιτική επικοινωνία;…» Απαντηση: Διότι απλουστατα η Ελλάδα δεν είναι μόνο όσα ωραια ανεφερες, ουτε βρισκεται στη εποχή που μεγιστάνες σαν την Ευα Πάλμερ εθελοντικά δημεύουν τις περιουσιες τους για να κανουν Δελφικες εορτές για διάνοιες που ανηκουν στον κόσμο με τον τρόπο που ανηκει ο Σικελιανός, βρισκόμαστε σε εποχή που κρετινοι σαν τον Νίκο Παπανδρεου προτείνουν κατευθυνσεις στην λογοτεχνία (να συνδυαζει το φολκλορ με το εξοτικ για να τραβαει τουριστες), που το υπουργειο πολιτισμου λεγεται «πολιτισμου και τουρισμού» (κατά το Department of arts and farts) και που τα λεφτα τα δημου μεγιστανεύονται για να γινονται μεγιστανες οι υλικα και πνευματια ξεβρακωτοι, και αν γινοταν αυτό που προτείνεις θα θεμελιωνονταν πρωτα στις μιζες που θαπαιρναν από πλάι οι αναθετοντες στους Καλατραβες και Αθιμπιγιους , ο δε ιερός σκοπος σου θαταν όσο αθεατος οσο το φέρετρο της βασιλικης συζύγου γυρω από την οποια κτιστηκε το Τατζ Μαχάλ. Μα υπαρχουν και χειροτερα. Τι σόι παγκοσμιο όραμα θα προωθούσαν οσοι εχουν την εξουσια να υλοποιουν τετοιες εργολαβιες; Αν συγκεντρώνονταν οι ομολογοι του Βερέμη αλλων κρατων μαζί με τον εθνικο μας Βερέμη σαν καμαρι κι απαύγασμά μας , δεν θα ενιωθες σαν τον Αλεκ Γκινες στην γεφυρα του ποταμού Κβαϊ; Και ποιοι θα το διεδιδαν το μεγιστο αυτό επιστεγασμα; Όχι οι τιμης ενεκεν ανεργοι δημοσιογραφοι σαν και σενα αλλά η εργασιας ένεκεν ατιμοι δημοσιογραφοι που κανουν ολοσέλιδα από μια ειδηση μισης στηλης για να δικαιολογησουν την υπαρξη τους σε εφημεριδες που δεν θα επεβιωναν από τα εσοδα τους στα περιπτερα χωρις κρατικη επιχορηγηση αρα θα το καμαρωναν κι από πανω το τερατουργημα που θα προεκυπτε. Ο λόγος που λεω τοσο ωμα τα αρνητικα είναι ότι υπαρχει τροπος να διατυπωθει θετικότερα αυτό που προτεινες: Το κεντρο αυτό μπορει να γινει από την μια στιγμη στην άλλη με εξοδα μηδεν άρα και μηδεν συνδιαλλαγες με κρετινους , καθαρματα και εγκληματικά παρασιτα, και με αυτοματως υπερανω υποψιας στοχαστες, αν όσοι Έλλληνες ή ξενοι θα το απαρτιζαν αναρτησουν στο διαδικτυο τις αποψεις που θα διδασκαν και οι σπουδαστες που θα τους παρακολουθούσαν αναρτησουν τις αποριες τους και όσοι θα θεωρουσαν ότι θα έπρεπε καποιοι να τους πληρωναν για όσα πολύτιμα θα μαθαιναν στον κόσμο, τους στειλουν ηλεκτρονικά όσα κέρματα εχουν οι ιδιοι ευχαριστηση. Τοτε όσοι δεν θαχαν τιποτε να πουν απλως δεν θα πληρωνονταν , όσοι δεν θαχαν τιποτε να απαντησουν σε αποριες απλως δεν θα ξαναρωτούνταν, και όσοι δεν ειχαν καλυτερες προτασεις από άλλους απλως δεν θα μπορούσαν να απαντησουν στους καλυτερους. Τα κτιρια και τα κεντρα τι θα χρειαζονταν; Για να εισπρατουν πουρμπουαρ τα γκαρσονια στον Διονυσο μετα το ωράριο του σαμερ σκουλ; Σιγά την αναπτυξη! Πανω απ’όλα χαιρομαι, όπως κι αλλοι σου αναγνωστες υποθετω, που τον νεολογισμο «κανενας καθενας», τωρα που πλεον επαναληφθηκε τοσο ευρεως που έγινε νεος τροπος αδρανειας και κομφορμισμού, εσυ τον εκανες «εμένα-εσένα» που πάντα είναι η πιο άφθαρτη, υπεύθυνη και άμεση βραχυλογια για την σοβαροτητα. ¨Γιαννης Αλεβίζος

  2. Γεια σου Δημήτρη,
    Έχω κι εγώ μερικές «διακηρύξεις» για το τι πρέπει να γίνει, πώς να γίνει και πού θα μας πάει.
    Αν μη τι άλλο, δεν υπέπεσες στην κλασσική «πλατωνική» μέθοδο να περιγράψεις.

    Η δημοκρατία είναι το ζητούμενο. Και για πρώτη φορά, αφήνοντας έκπληκτους πολλούς (κι εμένα) , το πολιτικό ζήτημα, το πρόταγμα, το στόχο , τον έβαλε ο λαός, λίγο πριν αποσυρθεί από τους δρόμους και τις πλατείες.
    Δεν είχε παραλήπτη.
    Συνοδεύτηκε και από μια βαθιά περιφρόνηση προς αυτόν που το φώναξε και που ως τώρα, δεν ήταν αριστερός και «μαζί τα έτρωγε».

    Δεν είναι , λοιπόν, το θέμας μας «ποιος είναι ο στόχος» και το «τι μπορεί να κάμει η Ελλάδα».

    Είναι το «πώς» και η ευθύνη του καθένα μας, που δεν θέλουμε να γίνουμε κάποιοι, παρά μόνο ο κανένας μέσα σ’ ένα μεγάλο παιχνίδι.
    Δεν αρκούν, τα λόγια, οι διαπιστώσεις και οι διακηρύξεις.
    Η δύναμη, η θέληση, η ενότητα λείπουν.
    Ανήκουμε στους διαιρέτες.

  3. Κατανοητή η επιχειρηματολογία σου για το δημοκρατικό ρόλο της Ελλάδας. Ωστόσο, έχει αποδειχθεί πως στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, μόνο οι μεγάλες δυνάμεις μπορούν να εξάγουν πολιτισμό και τούτο δυστυχώς με τον κακό τρόπο. Η Ελλάδα δεν έχει τις δυνάμεις να επηρεάσει το παγκόσμιο γίγνεσθαι…

  4. Από τον κ.Μπινιάρη έλαβα μέσω email το παρακάτω σχόλιο:

    «Οι σκέψεις του Δημήτρη Κουμάνταρου και ο αντί-λόγος του Γιάννη Αλεβίζου παρουσιάζουν την ευκαιρία να συλλογιστούμε το ζήτημα του πολιτισμού και τι θα μπορούσε να κάνει η Ελλάδα όχι μόνο για να βοηθηθεί στο παρόν οικονομικό της αδιέξοδο αλλά και να βάλει της βάσεις για ένα νέο κοινωνικό και συνάμα πολιτικό υποκείμενο.
    Η Ελλάδα έχει να διαχειριστεί μια τεράστια παρακαταθήκη και παράδοση του δικού της και του παγκόσμιου πολιτισμού. Λίγες χώρες έχουν τέτοιο προνόμιο και τέτοια κατάρα. Προνόμιο γιατί σου επιτρέπει να σκέπτεσαι τα «μεγάλο» και κατάρα γιατί σε υποχρεώνει να μαθαίνεις και να συγκρίνεσαι με αυτήν την απέραντη θάλασσα γνώσης, δουλειάς και δημιουργικής προσπάθειας.
    Στα προνόμια της παράδοσης αυτής υπάρχει και η παρουσία μνημείων τα οποία φέρνουν στον τόπο τουρισμό, δηλαδή συνάλλαγμα και δουλειά. Αυτό για πολλούς όπως για το Γιάννη είναι μια έκπτωση, σε υπηρεσίες πουρμπουάρ με κύριο σκοπό την αρπαχτή από τους τουρίστες.
    Σε αυτό το επίπεδο η καταγραφή μιας άναρχης και ασύντακτης τουριστικής συμπεριφοράς για εύκολο χρήμα δεν καταδικάζει την πρακτική του τουρισμού ως βιομηχανία και οικονομικό στόχο. Το ότι εμείς δεν αναπτύξαμε ένα τομέα της οικονομίας με σωστό και συγκροτημένο τρόπο δεν καταδικάζει τον τουρισμό. Οι υπηρεσίες που προσφέρονται δεν είναι για πουρμπουάρ αλλά η πεμπτουσία της σύγχρονης οικονομίας. Υπηρεσίες προσφέρει και ο καθηγητής ο οποίος διδάσκει στο σχολείο. Υπηρεσίες προσφέρει και ο καλλιτέχνης στο κοινό του. Προσοχή, όταν λέμε υπηρεσίες ας μην σκεφτόμαστε νεαρούς άνεργους με μαύρα νύχια οι οποίο σερβίρουν σε τουρίστες ντοματοσαλάτα βρίζοντας γιατί αισθάνονται πως είναι δούλοι για ένα ξεροκόμματο. Δεν θα προχωρήσω άλλο.
    Τι ακριβώς θέλει ο Δημήτρης; ένα κέντρο για τον παγκόσμιο πολιτισμό; Ένα κέντρο τέτοιου είδους είναι παντελώς ανέφικτο. Η Κίνα ιδρύει κέντρα Κομφουκιανισμού και η Τουρκία κέντρα τουρκικού πολιτισμού. Ο κάθε λαός αισθάνεται την υποχρέωση να εμφανίσει τα δικά του επιτεύγματα, τις δικές του προσπάθειες και να καρπωθεί το θαυμασμό και το οικονομικό και επικοινωνιακό κέρδος από αυτό. Την Ελλάδα ως παγκόσμιο κέντρο πολιτισμού δεν πρόκειται να την δεχτεί κανείς.
    Την Ελλάδα όμως ως κέντρο μελέτης, έρευνας και διάδοσης του αρχαίου, ελληνιστικού και βυζαντινού πολιτισμού, του χριστιανισμού του ίδιου αυτό όχι μόνον είναι εφικτό αλλά αναγκαίο. Χιλιάδες επιστήμονες μελετούν τα παραπάνω και χιλιάδες πηγαίνουν στην Οξφόρδη, στη Σορβόνη, ή στη Χαϊδελβέργη για αυτό το λόγο. Θα μπορούσαν να έρχονταν και εδώ. Θα μπορούσαν να δουλεύουν εδώ.
    Εδώ βεβαίως η Ακαδημία του Πλάτωνα είναι χωματερή και το Λύκειο του Αριστοτέλη πάρκινγκ. Εδώ είναι το ζητούμενο.
    Η Ελλάδα παραληρούσα ως κληρονόμος της μεγαλύτερης γραμματείας του αρχαίου και μεσαιωνικού κόσμου νομίζει πως με ιδεολογικές εξαγγελίες και αντί-λόγους έχει εξαντλήσει το τι ήθελε να πάρει από την κληρονομία της. Δημοκρατία, και έτερον ουδέν. Αλλά δυστυχώς επειδή ούτε για την αρχαία δημοκρατία γνωρίζει πολλά πράγματα μένει στο εύκολο σλόγκαν «άμεση δημοκρατία» και εκεί τελειώνουν οι αναλύσεις για το θέμα.
    Η Ελλάδα έχει άμεση ανάγκη της προσπάθειας να δημιουργήσει ένα πραγματικό διεθνούς κύρους κέντρο ερευνών, μελετών και συναντήσεων για την τεράστια κληρονομιά της. Δεν είναι θέμα μόνον οικονομικό, το οποίο είναι μια σημαντικότατη παράμετρος του όλου εγχειρήματος, είναι θέμα ουσίας της ύπαρξης της χώρας της ίδιας ως πολιτιστικό υποκείμενο.
    Η Ακρόπολη χτίστηκε με τα λεφτά του ταμείου των Συμμαχίας και ο Σωκράτης δειπνούσε στα σπίτια πλουσίων φίλων του. Δεν συζητούσε στην καλύβα του Εύμαιου. Ο πολιτισμός παράγεται από τον πλούτο και παράγει πλούτο. Όλες οι μεγάλες πόλεις διατηρούν μουσεία, κάνουν εκδηλώσεις, μονίμως. Η κατηγοριοποίηση των πόλεων και οι ικανότητα τους να προσελκύσουν θέσεις εργασίας και επενδύσεις βασίζεται στην ποιότητα ζωής από πλευράς πολιτισμού ευκαιριών να απολαύσει κανείς την πνευματική και αισθητική πλευρά της ζωής του.
    Η Ελλάδα χρειάζεται άμεσα μια μεγάλη πολιτιστική αναβάθμιση και αυτό δεν γίνεται με το ίντερνετ. Η διδασκαλία και η έρευνα γίνονται μέσω της ανθρώπινης επαφής και της προσωπικότητας των ανθρώπων. Η τεχνολογία της μετάδοσης πληροφορίας και της επικοινωνίας είναι απολύτων χρήσιμη αλλά δεν είναι μέσον παιδείας. Χρειαζόμαστε κτίρια, χώρους, εργαστήρια, βιβλιοθήκες, υψηλή τεχνολογία. Χρειαζόμαστε να φέρουμε πίσω Έλληνες και να πείσουμε ξένους ειδικούς να έρθουν εδώ και να μελετήσουν. Ήδη ζουν στην Ελλάδα αρκετοί ειδικοί μελετητές της αρχαιολογίας και επισκέπτονται τη χώρα αρκετοί μελετητές άλλων ειδικοτήτων. Το να γίνει ένα μόνιμό κέντρο έρευνας, διδασκαλίας μελέτης μιας παράδοσης 3000 ετών είναι ένα τεράστιο εγχείρημα το οποίο απαιτεί πολλά χρήματα. Τα χρήματα υπάρχουν, όσο και αν σας φανεί παράξενο ή υπερβολικό, δεν υπάρχουν οι άνθρωποι και το όραμα, δεν υπάρχει ο συντονισμός και η οργάνωση. Πολλοί Έλληνες πλούσιοι, το ίδρυμα Νιάρχου, το ίδρυμα Γουλανδρή, Ωνάση έχουν διαθέσει πακτωλούς χρημάτων για θέματα πολιτισμού. Εκεί έξω και μέσα υπάρχουν πολλά χρήματα. Οι κληρονόμοι της HP άφησαν μεγάλα ποσά για να δημιουργηθεί το Traesorus Lingua Graeca, η συλλογή όλων των κειμένων στην ελληνική γλώσσα έως σήμερα.
    Αλλά εμείς είμαστε κυριολεκτικά χαμένοι στη μετάφραση. Από τα αρχαία ελληνικά και τα βυζαντινά γράφουμε γρικλις!!!
    Πολλοί «προοδευτικοί» θα πουν πως εγώ είμαι χαμένος στη νοσταλγία. Το σήμερα μετράει, το παρελθόν είναι νεκρό και περιέχει πολλά «αντιδημοκρατικά» στοιχεία τα οποία καλύτερα να τα ξεχάσουμε. Ο Αλέξανδρος και το Βυζάντιο είναι ιμπεριαλιστικές παρακαταθήκες, τι δουλειά έχουμε εμείς με αυτά.
    Παρατηρούμε όμως πως όταν τα Σκόπια άρχισαν να κατασκευάζουν εθνική υπόσταση την κατασκεύασαν γύρω από μια ιστορική και πολιτιστική οντότητα. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως οι κατασκευές της συλλογικής αντίληψης και συμπεριφοράς και ψυχολογίας χρειάζονται το παράδειγμα του παρελθόντος. Αυτό δεν μας άρεσε καθόλου. Βρεθήκαμε μπροστά σε μια τεράστια, μοναδική «υπεξαίρεση» του παρελθόντος μας, μια υπεξαίρεση η οποία έχει κόστος και οικονομικό και πολιτισμικό. Και πάνω σε αυτό χτίζεται δίπλα μας ένα έργο έρευνας και προβολής, πλαστών ή ανυπόστατων στοιχείων με κτίρια, συνέδρια, έργα τέχνης, κλπ.
    Το ίντερνετ ως άμεση επικοινωνία και μετάδοση στοιχείων είναι χρησιμότατο εργαλείο, παράγει και αυτό πλούτο, στη διαφήμιση και πώληση προϊόντων, πουλάει και τις σκέψεις πολλών σε πολλούς αλλά παράγει πολύ θόρυβο. Θόρυβο ο οποίος είναι και εύκολη παραπληροφόρηση και κορεσμός και άρνηση.
    Για εμάς η παράδοση, αν κάποτε την μελετήσουμε και κατασταλάξουμε στο τι αντιπροσωπεύει για μας, για το σύστημα αξιών μας, για τη ζωή μας θα έχει αξία μεγαλύτερη από τα θαλασσοδάνεια που ζητάμε, επαιτώντας στα σοκάκια της Ευρώπης. Αλλά η εσωτερίκευση αυτή είναι δύσκολη, η ερμηνεία για τους ιδεολογικούς ταγούς της χώρας, μαρξιστές δίχως προλεταριάτο και εκσυγχρονιστές δίχως λεφτά είναι επικίνδυνη.
    Ευχαριστώ και τους δύο, Δημήτρη και Γιάννη που μου έδωσαν την ευκαιρία να σκεφτώ πιο έντονα αυτό το θέμα. Και μα την αλήθεια αυτό είναι μια Αρχιμήδεια αρχή για να βάλουμε τις βάσεις για μια αλλαγή του κοινωνικού υποκειμένου της χώρας, το οποίο τώρα χορεύει καρσιλαμά, συζητάει χρόνια απέραντες σαχλαμάρες, και περνάει το κόκκινο, κάνοντας τον μάγκα, με τη μουσική στο διαπασόν και το κινητό στο αυτί. Με αυτό το κοινωνικό και πολιτιστικό υποκείμενο, θα ζητιανεύουμε χρόνια στην Ευρώπη, θα προτείνουμε τη φτώχεια ως λύση όλων των κακών γιατί οι πολιτικοί είναι κλέφτες και άρα τίποτα δεν γίνεται, και θα διαδίδουμε θεωρίες συνωμοσίας για τους κακούς Γερμανούς, Αμερικάνους, Εβραίους, μασόνους, Αρειανούς κλπ οι οποίοι θέλουν να καταστρέψουν τον περιούσιο λαό ο οποίος δεν κρατάει ανοιχτή ούτε και την Ακρόπολη, και ας πάνε να πνιγούνε οι Γιαπωνέζοι και οι Κινέζοι που είχαν όνειρο ζωής να τη δούνε. Δεν χρειαζόμαστε ούτε τα λεφτά τους ούτε τη γνώμη τους.»

  5. Ρε παιδια, Δημήτρη και Νίκο, στα ευγενέστατα σχέδιά σας συμφωνώ κι εγώ με τα χίλια (σιγά μην θεωρώ το σερφάρισμα καλύτερο τρόπο διάδοσης πολιτισμού όταν υπάρχει και η επιλογη που λετε!) όμως πουθενά δεν μας λέτε, ούτε ο ένας ούτε ο άλλος , με ποιόν τροπο θα κάνετε τα σημερινά υπουργεία να κάνουν το κέντρο να’ναι κέντρο πολιτισμού και όχι κέντρο ΕΛΙΑΜΕΠ, όπως δεν μας λέτε και με ποιό τρόπο οι συνδικαλιστές που εμποδίζουν Κινέζους να δουν την Ακρόπολη δεν θα τους εμποδίζουν και να μπούνε στο κέντρο αν υλοποιηθεί. Εγώ απλώς είπα ένα διαδικτυακό τρόπο που ούτε τα υπουργεία μπορούν να εμποδίσουν ούτε οι θυρωροί να τορπιλίσουν , και προφανώς ΚΑΙ αυτός ο τρόπος έχει τον τρόπο να ΜΗ λειτουργεί! Προσωπικά, όντας εκπαιδευτικός, τον γνωρίζω πρώτο χέρι τον τρόπο δυσλειτουργίας, αφού ξέρω ότι μπορεί μεν κάποιος να αναρτήσει αυτά που δεν θα κάνει ποτέ διδακτέα ύλη το υπουργείο Διαμαντοπούλο-παιδείας /Στυλιανιδο-παιδείας κλπ , και μπορεί να το κάνει με συστηματικότητα που ποτέ δεν θα επιτρέψουν στον εαυτό τους να μελετήσει οι μαθητές που κάνουν κατάληψη για κάπνισμα στο προαύλιο και για φτηνότερα σάντουιτς στο κυλικείο (αντί απλώς να φτιάξουν σάντουιτς σπίτι τους για μια βδομάδα για να ρίξουν τις τιμές) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άχρηστο το να αναρτηθούν τέτοια πράγματα (η λέξη ουτοπικός δεν σημαίνει μόνο κατι αρνητικό, σημαίνει και «Αρχιμηδειο σημείο» (δοσ’μοι πα στω κλπ ) , σημείο που αναπόφευκτα αναγκάστηκε να επικαλεστεί και ο Νίκος. Ανακεφαλαίωση και «δια ταύτα» : Αρχιμήδεια σημεία με υλικούς τοίχους και υλικές στέγες είναι αδύνατον να υπάρξουν χωρίς λεφτά και αλλαγή συστήματος. Αλλά αν για να δημιουργείται και να διαδίδεται το περιεχόμενο αυτών των κτιρίων περιμένουμε πρώτα να βρεθούν τα λεφτά και να έχει ήδη αλλάξει το σύστημα τότε θα’χουν προ πολλού πεθάνει (αν δεν πέθαναν ήδη) αυτοί που θα’χαν κάτι να πουν εκεί μέσα. Δεν ζουμε σε εποχή υπαρκτών πνευματικων ανθρώπων όπως το ’30 αλλά σε εποχή που προσπαθεί να τους γεννήσει εκ του σχεδόν μηδενός. Άρα ας τα γράφουν κι ας τα αναρτούν όσοι μπορούν, δεν θα πάνε χαμένα, δεν θα μείνουν αδιάβαστα από αυτούς που θα επανδρώσουν τα μελλοντικά σωστά κτίρια, αν ποτέ υπάρξουν. Αν ήδη δεν υπαρχουν πλέον νέοι που θα τα βρουν και θα τα διαβάσουν τότε είναι ήδη αργά ΚΑΙ για σοβαρά μελλοντικά κτίρια. Δεν λέω ότι πρέπει να’χουμε ταμπού στο να συζητάμε καν για υποθετικά σωστά κέντρα πριν υπάρξει σοβαρή πολιτική βούληση προς αυτό (άρα καλά κάνουν και συζητούν ο Δημήτρης και ο Νίκος) λέω όμως ότι δυο φορές άλλο τόσο θα πρέπει να μην έχουμε ταμπού να συζητάμε για το περιεχόμενο αυτών των κτιρίων πριν υλοποιηθούν , αν μη τι άλλο για να ξέρουν κι οι νέοι τι ακριβώς να στηρίξουν για να υπάρξει…Να πω κι ένα πολύ συγκεκριμένο τέτιο παράδειγμα και ας κρινουν και οι αναγνωστες και σχολιαστές και οι οι γράφοντες σε τι βαθμό στηρίζει όσα λένε οι Δημήτρης και Νίκος και σε τι βαθμό στηρίζει το μη τελείως αντιφάσκον προς αυτά σχόλιο στο οποίο επιμένει ο γράφων: Την Δευτέρα (23 Ιανουαρίου, πριν τέσσερις μέρες) έδωσαν διάλεξη στο Ευγενίδειο δυο διασημοι Έλληνες μαθηματικοί, ο θρυλικός Δημήτρης Χριστοδούλου και ο Αντώνης Μελάς της αμέσως επόμενης γενιάς. Οι διαλέξεις και των δυο μαζί για τον ρόλο της γεωμετρίας στις μαθηματικές ανακαλύψεις, διήρκεσαν σχεδόν τέσσερις ώρες και δεν υπήρχε ούτε ένα κάθισμα ελεύθερο, ο Χριστοδούλου ήταν με τσιρότο από ορό στο χέρι γιατί ειχε πάρει άδεια από νοσοκομείο όπου νοσηλευονταν από την προηγούμενη για να’ρθει και να μη ματαιωθεί το δικό του τμήμα (η σχέση σκέψεων του Πένροζ για τα μαθηματικά του Μπιγκ Μπανγκ, το ’65 ,με μαθηματικά επιχειρήματα για άλλο θέμα του Απολλώνιου πριν 22 αιώνες) . (και αμέσως μετά γύρισε στο νοσοκομείο. Ευτυχώς είναι πλεον εξω, δεν εννοοούμε ότι είναι υπέργηρος , κάθε άλλο (η ερευνητική καριέρα του ξεκινησε από 17 ετών) απλώς λέμε με τι ενθουσιασμό ήρθε. Όσον αφορα τι ενθουσιασμό μετέδωσαν στο ακροατηριο και γέρων καθηγητών και νέων φοιτητών και νέων μαθητων απλώς αναφέρουμε ότι κάποιοι έφηβοι μαθητές φίλου μου μαθηματικού που τους το ανέφερε αλλά δεν μπορούσε να παρευρίσκεται ο ίδιος, όχι μόνο πήγαν , κατά διαφορα γκρουπ αλλά, ένα εξ όλων των γκρουπ, του έστελνε και δείγματα του πίνακα με i-phone. Πολλά συγχαρηρηρια στο υπαρκτό Ευγενίδειο βεβαιότατα, αλλά η τόση ορμή για θετικά πράγματα θα έμενε μη υλοποιημένη αν δεν υπήρχε Ευγενίδειο; Η γεωμετρία δεν είναι μεν θέμα σαν την ποίηση που ο Θεοδωράκης «πήρε από τα αμφιθέατρα για να την πάει στις αλάνες και τα γήπεδα» αλλά ο Ελληνικός ενθουσιασμός εξ ίσου θερμά θα την αγκάλιαζε και στις αλάνες του ιντερνετ κλπ (απ’όπου φυσικα και ενημερωθηκε. Δεν ενημερωθηκε από τα ΜΜΕ, όπως δεν ενημερωθηκε όταν το καλοκαίρι που τηλεοπτικό συνεργείο από την Κίνα, στην οποία ο Χριστοδούλου πήρε ένα τεραστίου παγκοσμίου κύρους μαθηματικό βραβειο, ήρθε για τριήμερες λήψεις για βιογραφικό και μέχρι και για αναγνώσεις Πλάτωνα στο ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο και που επίσης βρέθηκε εκτός Ακρόπολης λόγω απεργιακού κλεισίματος ς αλλά έκανε τις λήψεις εστω από το Αστεροσκοπείο. (Η ταινία παίχτηκε στην τηλεόραση στο Χονγκ-Κονγκ, όχι εδώ). Αν υπάρχει αυτό το είδος βούλησης που γεμίζει έτσι τα Ευγενιδεια, τότε τύφλα ναχει η πολιτική βούληση και της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης και της μη αξιωματικής αντιπολίτευσης και των εξωκοινοβουλευτικών. Αυτό εννοούμε και όχι καμιά μανία τύπου Στηβ Τζομπς ή καμια μόδα κιντλμπουκς όταν λέμε να μη περιμένουμε τη δημιουργία διεθνούς αίγλης κέντρων πολιτισμού και σε αυτό είμαστε σίγουροι δεν έχουν αντιρρήσεις ούτε ο Δημήτρης ούτε ο Νίκος ούτε οι φίλοι συ-σχολιαστές ούτε οι αναγνώστες της ανάρτησης και των σχολίων της…/Γιάννης Αλεβίζος

  6. Προσπάθησα να διαβάσω, με πολλή προσοχή, όλη την αλληλουχία: ανάρτηση-σχόλια. Και ομολογώ πως αυτή, (η προσοχή μου), διασπάστηκε από τον δικαιολογημένο πλατειασμό στις επί μέρους σκέψεις κι αναζητήσεις των συμμετεχόντων.
    Η αξιολογότης των συνομιλητών δεδομένη, καθώς και η αγωνία τους γιά το αύριο, η ανασφάλεια κι η αναζήτηση διεξόδων.
    Δυστυχώς, (εννοείται κατ’ εμέ), οι απόψεις του κ. Κουμάνταρου, είναι πάρα πολύ καλές, σχεδόν ιδανικές, γιά να μπορέσουν να υλοποιηθούν μέσα σε μία παγκόσμια κοινότητα πλήρως εξαχρειωμένη και υποτεταγμένη, πλέον, στην άμεση προτεραιότητα της φυσικής επιβίωσης. Σχεδόν φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Σήμερα το ένστικτο κυριαρχεί στο συναίσθημα. (Δος ημίν σήμερον και άφες….).
    Δυστυχώς επίσης, η τεχνική παιδεία μου, (μοιραία υλιστική και ρεαλιστική), με κρατεί καθηλωμένο σε οπτικά παρατηρητήρια που η ψυχή μου θα ευχόταν να είναι … άλλα.
    Συνοψίζοντας, σαν ευχής έργον, κρατώ την τελευταία φράση: «Την καινούργια αλλαγμένη ζωή μας δεν μπορούμε παρά να την χαράξουμε βήμαβήμα, σκαλί σκαλί και με μόνη εγγύηση τη δημοκρατική μας πεποίθηση».
    Όμως όπως σε κάθε έξαρση ιατρικού περιστατικού η ουσιαστική επέμβαση γίνεται όταν ηρεμήσει η κατάσταση του ασθενούς, πιστεύω πως θα πρέπει να αναμένουμε, μαζεύοντας σκέψεις και κάνοντας αυτοκριτική γιά τα λάθη του παρελθόντος. Με νηφαλιότητα, περίσκεψη και, κατά το δυνατόν, αντικειμενικότητα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s