Καβάλα στην Ιστορία ή Ποδοπατημένοι από αυτήν

Η παραζάλη των εκλογών θολώνει την κρίση του μυαλού.  Πολιτικοί και ψηφοφόροι παρασυρόμαστε από τις ταυτίσεις και τις απωθήσεις μας, από τις νικηφόρες ή απλά επιβιωτικές προσδοκίες μας.  Η ανάγκη της εκλογικής επιλογής τροφοδοτεί τάσεις αντιπαράθεσης ή και διχασμού.  Το αμείλικτο όμως τελικό ερώτημα, μέσα στην τραγική κατάσταση που βιώνει η χώρα μας, δεν είναι ποιό κόμμα ή ποιοί ψηφοφόροι θα βρεθούν πρόσκαιρα καβάλα στην ιστορία. Αλλά αν η Ελλάδα θα βρεθεί καβάλα ή ποδοπατημένη από την ιστορία.

Όλα τα δεδομένα δείχουν ότι κανένα κόμμα δεν θα πετύχει αυτοδυναμία στις εκλογές.  Ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΝΔ θα έρθουν πρώτο κόμμα, αλλά θα χρειαστούν τη συνεργασία ή την ανοχή κι άλλων κομμάτων, για να μπορέσουν να σχηματίσουν  κυβέρνηση.

Από τα κόμματα που θα έχουν εκπροσώπηση στην ερχόμενη Βουλή, το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή αποκλείονται ή αυτοαποκλείονται από κάθε συνεργσία.  Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ και η  Δράση-Δημιουργία Ξανά, αν εισέλθει τελικά στη Βουλή, έχουν τοποθετηθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπέρ της επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου.  Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες υπέρ της καταγγελίας του.

Αν έρθει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ κι επιμείνει στη γραμμή καταγγελίας του μνημονίου, τότε η μόνη περίπτωση για να έχουμε κυβέρνηση, είναι να εξασφαλίσει τη συνεργασία των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ή την ανοχή τους.  Μικρή είναι ηπιθανότητα ανοχής του από την ΔΗΜΑΡ. Ή ανοχής από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ με στόχο το «άδειασμα» του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι διαθέσιμοι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες να αλληλοϋποστηριχθούν;  Και με ποιούς όρους;  Αυτό το ερώτημα πρέπει να απαντηθεί από τους ίδιους πριν τις εκλογές, τώρα και δίχως περιστροφές.  Η προσωπική μου εκτίμηση είναι πως είναι πολύ δύσκολη μια τέτοια συνεργασία.

Έστω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πάντα με αμετάκλητη τη γραμμή καταγγελίας του μνημονίου κατορθώνει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να σχηματίσει κυβέρνηση.  Θα έχει να αντιμετωπίσει:  Το περαιτέρω ξεχαρβάλωμα της κρατικής μηχανής λόγω της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου.  Μειωμένα έσοδα από φόρους.  Σημαντική μείωση των εσόδων από τον τουρισμό.  Δυσπιστία, αν όχι υπονόμευση, από τους ξένους δανειστές και πιθανότατα αναστολή του δανεισμού για κάποιο τουλάχιστο χρονικά διάστημα.  Αντιδράσεις από την εγχώρια επιχειρηματική τάξη, αλλά κι από τους ποικίλους πολιτικούς του αντιπάλους, που θα έχουν συγκεντρώσει αθροιστικά πάνω από το 50% των ψήφων στις εκλογές.
Πόσο καιρό θα μπορέσει ν’ αντέξει;  Και τι θα επακολουθήσει μετά για το λαό και τη χώρα;

Αν έρθει πρώτο κόμμα η ΝΔ, θ’ αναγκασθεί να σχηματίσει κυβέρνηση με τη συνεργασία ή την ανοχή του ΠΑΣΟΚ, της Δράσης-Δημιουργίας Ξανά κι ενδοχομένως και της ΔΗΜΑΡ.  Μια τέτοια κυβέρνηση μπορεί να έχει την υποστήριξη από τους ξένους δανειστές και την εγχώρια επιχειρηματική τάξη, θα βρεθεί όμως κι αυτή αντιμέτωπη με το ίδιο ξεχαρβάλωμα του κράτους και με την ίδια οικονομική καχεξία.  Κι επιπλέον θα έχει απέναντί της πάνω από το 50% του ελληνικού λαού και μάλιστα των πιο φτωχών, πιο νεανικών και πιο μαχητικών κοινωνικών τουστρωμάτων.
Αυτή η κυβέρνηση έχει περισσότερες πιθανότητες πολιτικής αντοχής, πολύ δύσκολα όμως θα μπορέσει, να συνενώσει και να συνεγείρει το λαό στην αναγκαία προσπάθεια οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής ανόρθωσης.

Η Ελλάδα βιώνει μια κατα-στροφή.  Έχει επειγόντως ανάγκη από μια ανα-στοφή.  Μιαν αναγέννηση.  Είναι μια ένδοξη αλλά μικρή χώρα.  Έχει ανάγκη διεθνών συμμαχιών, διεθνούς υποστήριξης.  Σήμερα είναι παγκοσμίως αρνητικά δακτυλοδεικτούμενη.  Δεν φταίνε μόνο οι ξένοι γι’ αυτό, μόνο η ασύδοτη κερδοσκοπία, μόνο οι ανίκανοι και διεφθαρμένοι πολιτικοί.  Φταίνε.  Μα φταίμε κι εμείς όλοι οι Έλληνες, ο καθένα και η καθεμιά από μας ξεχωριστά, με ότι μικρό ή μεγάλο μερίδιο ευθύνης μας αναλογεί.  Για όσο λίγο ή πολύ βουτήξαμε το χέρι στο μέλι, για όσο αντικοινωνικά παρανομήσαμε, για όσο αδιαφορήσαμε, για όσο αφεθήκαμε να παρασυρθούμε από ιδιοτελείς κι ανίκανους δημαγωγούς, για όσο ανούσια κοκορομαχήσαμε.  Για να αναγεννηθεί η Ελλάδα, για να γίνει διεθνώς θετικά δακτυλοδεικτούμενη, δεν αρκεί να αναγεννήσουμε τους πολιτικούς μας, δεν αρκεί να αντιμετωπίσουμε τους ξένους ή εγχώριους υπονομευτές μας.  Πρέπει να αναγεννηθούμε εμείς οι ίδιοι, ατομικά και συλλογικά.  Να γίνουμε περισσότερο δημιουργικοί, συλλογικοί, αλληλέγγυοι, δημοκρατικοί.  Λιγότερο κομπιναδόροι, ατομιστές, ιδιοτελείς, διχαστικοί.

Έχουμε επιβιωτική ανάγκη από μια κυβέρνηση, από μια πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική νοοτροπία και διαχείριση, της ευρύτερης δυνατής συνεργασίας.  Που θα συγκροτηθεί από τους εντιμότερους κι ικανότερους συμπολίτες μας μέσα κι έξω από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό και η οποία θα καλέσει όλους τους Έλληνες σε συστράτευση.  Που θα μεριμνήσει για τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα, θα ασχοληθεί βήμα βήμα με την παραγωγική και πολιτισμική ανόρθωση της χώρας και θα απευθυνθεί ενιαία με αξιοπρέπεια, πρόγραμμα, πνεύμα συνεργασίας αλλά και δικαιοσύνης, στη διεθνή και στην ευρωπαϊκή κοινότητα.

Η συνεργασία επιβάλλεται από την ίδια την σημερινή άθλια κοινωνική πραγματικότητα.  Επιβάλλεται από τον σεβασμό της δημοκρατίας, από τα ίδια τα αποτελέσματα των εκλογών της 17ης Ιουνίου, όπως κι αν αυτά τελικά διαμορφωθούν.  Ήδη από τα τώρα τα πολιτικά κόμματα που προσβλέπουν στη συνεργασία, πρέπει να έρθουν σε συνεννόηση για την προετοιμασία της επόμενης μέρας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η ανερχόμενη πολιτική δύναμη της χώρας.  Είτε έρθει πρώτο κόμμα είτε δεύτερο, η δική του στάση στο ζήτημα της συνεργασίας θα κρίνει πολλά.  Από τι θα καθορισθεί αυτή η στάση;  Εύλογα υποθέτω από το συμφέρον και την επιθυμία του λαού.  Αν έρθει πρώτο κόμμα, αυτό το συμφέρον κι αυτή η επιθυμία επιβάλλουν,  να κυβερνήσει μόνο του;  Ή έστω σε συνεργασία με κάποιο άλλο κόμμα ή με την ανοχή του;  Αν έρθει δεύτερο κόμμα, αυτό το συμφέρον κι αυτή η επιθυμία επιβάλλουν, να κυβερνηθεί ο τόπος κυρίως από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ;

Η συνεργασία δεν υλοποιείται δίχως αμοιβαίους συμβιβασμούς.  Η ιστορία θα δείξει αν θα καταστραφούν περαιτέρω ο λαός κι η χώρα ή αν και πότε θα αναγεννηθούν.  Και ποια θα είναι και η τύχη των ενδεχομένως ασυμβίβαστων.  Εμείς μόνο ιστορική εμπειρία έχουμε.  Από δυό-τρείς εμφύλιους τα τελευταία κοντά διακόσια χρόνια της νεότερης ιστορίας μας.  Με τα γνωστά αποτελέσματα.

Η Συνεργασία Είναι Πάντα η Μόνη Λύση

Το άθροισμα των αριστερόστροφων ψήφων στις εκλογές ( ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ) έφτασε το 36.45%. Εξ αυτών το 9,67% του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ τοποθετείται αρνητικά απέναντι στο Ευρώ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Απομένει το 26,78%. Οι αριθμοί δείχνουν, ότι όσο κι αν αυξήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τη δύναμή του στις επόμενες εκλογές, ακόμα κι αν έρθει πρώτο κόμμα, είναι αδύνατο να σχηματίσει αριστερή κυβέρνηση με ευρωπαϊκό προσανατολισμό.

Το άθροισμα των κεντροδεξιών ψήφων με ευρωπαϊκό προσανατολισμό στις εκλογές (ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ, ΔΡΑΣΗ) έφτασε το 28,26%. Και η κεντροδεξιά είναι αδύνατο να μπορέσει να σχηματίσει μόνη της κυβέρνηση στις ερχόμενες εκλογές, με όποια μορφή κι αν κατέλθει σ’ αυτές, ακόμα κι αν έρθει πρώτο κόμμα.

Μετά τις νέες εκλογές θα υπάρξουν οι ακόλουθες εναλλακτικές δυνατότητες σχηματισμού κυβέρνησης:
Συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ, ΠΑΣΟΚ, εφ’ όσον υπερβούν τις 150 έδρες.
Συνεργασίας Κεντροδεξιάς και ΠΑΣΟΚ, εφ’ όσον υπερβούν τις 150 έδρες.
Συνεργασίας Κεντροδεξιάς, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ με ή χωρίς τους Οικολόγους.
Συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ, Κεντροδεξιάς, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ.

Είναι αυτονόητη η προεκλογική υποχρέωση κάθε κόμματος, να μας πει ποιά από τις τέσσερες αυτές μορφές κυβέρνησης υιοθετεί και με ποιά σειρά προτίμησης, για να ξέρουμε οι ψηφοφόροι τι θα πάμε να ψηφίσουμε. Μισόλογα, υπεκφυγές, λαγοί και πεταχήλια πια δεν χωράνε. Κανένα κόμμα δεν θα πρέπει να επιτρέψει στον εαυτό του να κινηθεί σε θολά νερά. Κι αν το πράξει, θα πρέπει άμεσα δημόσια να διαπομπευθεί. Το κενό διαχείρησης μέχρι τις εκλογές που αναπόφευκτα θα επιτείνει το ήδη υπάρχον ξεχαρβάλωμα της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας, δεν μπορεί ούτε στιγμή να συνεχισθεί μετά από αυτές.

Κι εσύ ως πολίτης τι προτιμάς;
Προτιμούσα και προτιμώ την τέταρτη από τις παραπάνω λύσεις. Την συγκρότηση μιας κυβέρνησης ευρύτατης συνεργασίας με ότι εντιμότερο και ικανότερο διαθέτει ο τόπος μέσα κι έξω από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό.
Γιατί αυτό επιτάσσει η δημοκρατία, η εφαρμογή δηλαδή των αρχών της ισοτιμίας της ψήφου (απλή αναλογική) και του σεβασμού της πλειοψηφίας. (Οι λύσεις 1. και 2. σίγουρα και μάλλον και η 3. δεν συγκεντρώνουν την πλειοψηφία των ψηφοφόρων).
Γιατί είναι τόσο πολύπλευρη και βαθειά η κρίση της ελληνικής κοινωνίας, που μόνο η δημιουργική κι αλληλέγγυα συνέργεια όσο γίνεται περισσότερο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, μπορεί να μας οδηγήσει σε μια αναγεννητική διέξοδο. Με ποιό πρόγραμα; Με αυτό που θα προκύψει από μια τέτοια συμβιβαστική συνέργεια.

Η ευκαιρία σχηματισμού μιας ευρύτατης κυβέρνησης συνεργασίας που δόθηκε μετά τις πρώτες εκλογές, δυστυχώς χάθηκε. Από φόβο, διχαστική και μικροκομματική λογική. Δεν έχουμε παρά να την ξαναδιεκδικήσουμε στις ερχόμενες εκλογές. Με αποτρεπτικό οδηγό το γκρίζο, αδιέξοδο ή κι επικίνδυνο τοπίο όλων των λοπών πρακτικών εναλλακτικών λύσεων. Τι θέλει η Αριστερά αφού δημοκρατικά δεν μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση; Μια κυβέρνηση με άξονα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ; Τι θέλει η Κεντροδεξιά; Μια συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ κι απέναντί τους όλους τους άλλους;
«Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας». Όσες φορές πήγαμε να το χωρίσουμε, εμείς ή αυτοί, αυτοί ή εμείς, χάσαμε και το χωράφι και την τσάπα.

ΥΓ 1: Θα μπορούσε άμεσα, τώρα, να συγκροτηθεί μια εθνική επιτροπή από διακεκριμμένους «σοφούς» εκπροσώπους κοινωνικών φορέων, επιστημονικών και πνευματικών ιδρυμάτων, πολιτικών κομμάτων, η οποία θα αναλάμβανε να επεξεργαστεί ένα πρόγραμμα ενιαίων ή κι εναλλακτικών, άμεσων και μακροπρόθεσμων προτάσεων για την ανασυγκρότηση κι αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Με στόχο αυτό το πρόγραμμα να είναι διαθέσιμο προς χρήση από την επόμενη κυβέρνηση. Η συγκρότηση μιας τέτοιας επιτροπής μπορεί να ξεκινήσει με πρωτοβουλία ενός ή περισσότερων από τους προαναφερόμενους φορείς και να αποτελέσει ένα θετικό αντίβαρο στην απώλεια πολύτιμου χρόνου, στη διάλυση και στην κοκορομαχία.

ΥΓ 2: Το πρόβλημα της αντιδημοκρατικής πριμοδότησης από τον εκλογικό νόμο του πρώτου κόμματος με 50 έδρες και του αντιδημοκρατικού ορίου του 3% για την εκλογή βουλευτών μπορεί να αντιμετωπισθεί με την απαίτηση προεκλογικής δέσμευσης για παρουσία στην ερχόμενη βουλή, με δικαίωμα τουλάχιστον λόγου, εκπροσώπων όλων των κομμάτων, που θα συγκεντρώσουν πάνω από το 0,33 (100 δια 300) των ψήφων

Η επόμενη μέρα: Από το ΟΧΙ στο ΝΑΙ

Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών, όποια κυβέρνηση κι αν σχηματισθεί, ακόμα κι αν οδηγηθούμε σε επαναληπτικές εκλογές, υπάρχουν ορισμένες δράσεις, που συγκεντρώνουν ήδη τη θέληση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και που αν δεν υιοθετηθούν, είναι αδύνατο να οδηγηθεί η κοινωνία μας σε μια σταδιακή έξοδο από την κρίση που την μαστίζει.

Αυτές οι εκ των ουκ άνευ δράσεις είναι:

  1. Η αλληλεγγύη προς τους φτωχότερους συμπολίτες μας εκφραζόμενη με την μεταφορά οικονομικών πόρων προς αυτούς από τους πλουσιότερους.
  2. Η καταπολέμηση μέχρι εξαφάνισης της φοροδιαφυγής.
  3. Η απόλυτη διαφάνεια σε όλες τις δημόσιες δραστηριότητες, κρατικές και ιδιωτικές.
  4. Η συστράτευση όλων των κοινωνικών δυνάμεων σε μια προσπάθεια δημιουργικής παραγωγικής οικονομικής ανασυγκρότησης.
  5. Η επανίδρυση του κράτους με κριτήριο τη δημόσια ανταποδοτικότητά του.
  6. Η δημοκρατική αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος και του Συντάγματος της χώρας μέσα από δημοκρατικό διάλογο.
  7. Η αντιμετώπιση του προβλήματος της μαζικής μεταναστευτικής εισροής στη χώρα με εγχώριες και διεθνείς πρωτοβουλίες ανθρωπιστικού χαρακτήρα.
  8. Η επίτευξη της μέγιστης δυνατής δυναμικής εθνικής ενότητας στο εσωτερικό και η ανάληψη διεθνών δράσεων στο εξωτερικό με στόχο την εξασφάλιση της καλύτερης δυνατής θέσης της χώρας και της διακαιότερης διεθνούς αντιμετώπισης του χειμαζόμενου ελληνικού λαού.

Ποιά πολιτική διαχείρηση, ποιά διακυβέρνηση, ποιά κυβέρνηση μπορεί να εγγυηθεί την αποτελεσματικότερη εφαρμογή των παραπάνω δράσεων; Μια κυβέρνηση συνεργασίας που θα συγκροτηθεί για να εφαρμόσει αυτό το πολιτικό πρόγραμμα των 8 σημείων και που θα απαρτίζεται από τα ικανότερα κι εντιμότερα στελέχη που διαθέτει η ελληνική κοινωνία μέσα αλλά και έξω από το δεδομένο πολιτικό προσωπικό. Μια κυβέρνηση αναγέννησης με ορίζοντα τετραετίας που θα μπορεί να ενώσει και να συνεγείρει τον ελληνικό λαό, να ανασκουμπώσει κυριολεκτικά τη χώρα. Μια τέτοια κυβέρνηση θα μπορούσε να έχει υποστήριξη από ψηφοφόρους που ξεκινούν από τον ΣΥΡΙΖΑ, περνούν από τη ΔΗΜΑΡ, τους Οικολόγους, το ΠΑΣΟΚ, τη Δράση, τη Δημοκρατική Συμμαχία, τη ΝΔ και φτάνουν μέχρι το ΛΑΟΣ και τους «Ανεξάρτητους Έλληνες». Από δημοκράτες αριστερούς μέχρι δημοκράτες δεξιούς. Αλλά κι από πολιτικούς του ιδίου ευρύτατου πολιτικού φάσματος. Φτάνει να συνειδητοποιούσαν ότι εδώ που φτάσαμε δεν μπορεί πια να λειτουργήσει η κοινωνία και η χώρα με τη μέθοδο της «Κάθετης Διαφωνίας κι Οριζόντιας Απραξίας».  Έργα χρειαζόμαστε κι όχι λόγια. Συλλογική κι όχι ατομική δικαίωση. Έργα συγκροτημένα ενωτικά δίκαια.

Κι αν το πολιτικό προσωπικό αποδειχτεί για μια ακόμα φορά ανίκανο και διχαστικό, τώρα, εμείς οι πολίτες δεν θα έχουμε καμμιά δικαιολογία για να αποσείσουμε από πάνω μας τη δική μας ευθύνη. Απλά κι έτσι κι αλλιώς πρέπει να ασχοληθούμε με την πολιτική, τη διαχείσηση των κοινών μας υποθέσεων. Αλλιώς δίκαια θα φέρουμε τον τίτλο του ιδιώτη ηλιθίου.

Όταν ο Ζαχαριάδης κομμουνιστής εξόριστος του δικτάτορα Μεταξά καλούσε τον ελληνικό λαό να συστρατευθεί με το Μεταξά στο ΟΧΙ στην ιταλογερμανική εισβολή, ξεπερνούσε για το κοινό καλό τον εαυτό του. Σήμερα αν θέλουμε κι εμείς να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας κι όχι απλά να παραστήσουμε ότι τον ξεπερνάμε, δεν έχουμε να πούμε ΟΧΙ σε κάποια ξένη εισβολή, στρατιωτική ή οικονομική. Αλλά ΝΑΙ στην επανασυγκρότηση κι αναγέννηση της Ελλάδας. Αυτός είναι κι ο μόνος δρόμος για να αντιμετωπίσουμε κάθε ξένη επιβουλή αλλά και για να ξεφύγουμε πια από το μαράζι 200 χρόνων ψωροκώσταινας.