ΠΟΙΟΣ Ή ΠΩΣ; (2)

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών πυροδοτούν, σε ένα πάντα ρευστό κι αβέβαιο πολιτκό σκηνικό, την εναγώνια αναζήτηση όλων των πολιτικών κομμάτων για την καλύτερη επιλογή επιβίωσης κι ανάδειξής τους.

Πως θα ανασυνταχθεί η κεντροδεξιά, πως θα καλύψει το κενό και πως θα συσπειρωθεί η κεντροαριστερά, πως θα διευρύνει την επιρροή του ο ΣΥΡΙΖΑ;
Κι ακόμα παραπέρα, τι είδους συμμαχική κυβέρνηση μπορεί να σχηματισθεί, όποτε γίνουν εθνικές εκλογές;

Αναμφίβολα η διαμόρφωση του πολιτικού τοπίου θα επιδράσει στην πραγματική ζωή των ανθρώπων.  Όμως πολύ περισσότερο θα επιρρεάσει την πραγματική ζωή, η συζήτηση και η λήψη άμεσων μέτρων για την ανακούφιση όσων ζουν στην ανέχεια και η συζήτηση και η διαμόρφωση προτάσεων μεσοπρόθεσμης μεταρρύθμισης σε όλα ανεξαίρετα τα πεδία της δημόσιας ζωής.

Με δυό λόγια το επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης θα έπρεπε να είναι και να μετατοπιστεί στο ερώτημα: ΠΩΣ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΚΙ ΟΧΙ ΠΩΣ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ.

Οι συμμαχίες, οι συνενώσεις, αύριο ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης συνεργασίας, θα πρέπει για νάναι οφέλιμες, στέρεες κι αποτελεσματικές, να στηριχθούν πάνω σε καλά κι έγκαιρα επεξεργασμένες πρακτικές θέσεις πολιτικής.

Αυτή δε η επεξεργασία δεν πρέπει να γίνει μόνο ή κυρίως μεταξύ πολιτικών κομμάτων.  Η διαδικασία της επαναστατικής μεταρρύθμισης της χώρας μπορεί και πρέπει να γίνει υπόθεση όσων γίνεται περισσότερο συνειδητών πολιτών, γιατί αυτό διασφαλίζει μεγαλύτερη πληρότητα κι αποτελεσματικότητα.

Η πολιτική δύναμη που θα επικεντρωθεί στο Πως; θα οφελήσει  και το λαό και τον εαυτό της.

27.5.2014

Advertisements

ΕΠΙΛΟΓΗ

Την οικονομική καταστροφή στην Ελλάδα δεν την έφερε το μνημόνιο και η κ. Μέρκελ. Την έφερε ο υπερδανεισμός της χώρας για δεκαετίες και το κόψιμο μετά των δανεικών και την επέτεινε η απουσία προγράμματος ανασυγκρότησης από όλες ανεξαίρετα τις πολιτικές δυνάμεις.

Τα συνθήματα «Go back κυρία Μέρκελ», «Μέρκελ ή ΣΥΡΙΖΑ», «κατάργηση της λιτότητας» είναι δημαγωγικά και παραπλανητικά. Ακόμα κι αν εξαφανίζονταν οι Γερμανοί από τη γη, η Ελλάδα θα χρειαζόταν αρκετά χρόνια για την οικονομική και κοινωνική της ανόρθωση. Σχετικά δε με τη λιτότητα το ζήτημα δεν είναι η μαγική εξαέρωσή της, αλλά η δίκαιη και δημιουργική διαχείρησή της.

Η ανασυγκρότηση της χώρας δεν μπορεί να γίνει, ούτε από τους ανίκανους και συχνά διεφθαρμένους πολιτικάντηδες που τη φέραν σε αυτό το χάλι, αλλά ούτε από τους αριστερούς πολιτικάντηδες που ναι μεν δεν κυβέρνησαν, αλλά δεν πήραν χαμπάρι από την επερχόμενη καταστροφή.

Η Ελλάδα χρειάζεται επανίδρυση. Μια καθολική πολιτισμική αναγέννηση. Αυτή δεν μπορεί να γίνει αν δεν είναι δημοκρατική, δίκαιη κι ενωτική. Ταυτόχρονα χρειάζεται άμεσα ένα πρόγραμμα ανθρωπιστικής αλληλεγγύης σε όσους ζουν στην ανέχεια.

Σε αυτή την προσπάθεια δεν περισσεύει κανείς. Ούτε καν από τις παλιές πολιτικές δυνάμεις φτάνει να μετρήσουν το μπόϊ τους και βέβαια να μην είναι διεφθαρμένοι. Δεν μπορεί όμως παρά να ηγηθεί της αναγέννησης, ένα νέο κίνημα πολιτών-πολιτικών που δεν έχει αυτοαναπαραγωγικά κομματικά και ιδεολογικά βαρίδια. Τέτοιοι πολίτες-πολιτικοί υπάρχουν τόσο έξω όσο και μέσα στα κόμματα, ενώ χρειαζόμαστε επειγόντως κι ένα νέο κύμα πολιτικής στράτευσης κυρίως από νέους ανθρώπους.

Το ζητούμενο δεν είναι η νίκη του κόμματος, αλλά η νίκη της συντριπτικής πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας και της χώρας. Χορτάσαμε στην Ελλάδα από κάθετες διαφωνίες κι από οριζόντιες απραξίες. Θέλει δουλειά πολύ, ενωτική και δημιουργική, για να αποτινάξουμε τους «μεγάλους» ντόπιους και ξένους δυνάστες. Μα τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει πραγματικά, αν ταυτόχρονα δεν αποτινάξουμε και το «μικρό» δυνάστη που κρύβει ο κάθε ένας μέσα του.

Στις αυριανές ευρωεκλογές θα ψηφίσω ΠΟΤΑΜΙ.

Από την επομένη των εκλογών θα ευχόμουν να ξεκινήσει ένας οργανωμένος διάλογος ανάμεσα σε κοινωνικές, πνευματικές και πολιτικές δυνάμεις με στόχο ένα πρόγραμμα καθολικής επαναστατικής μεταρρύθμισης σε όλους ανεξαίρετα τους τομείς της ελληνικής δημόσιας ζωής.

 

24.5.2014