Η «ΚΑΛΗ» Η «ΚΑΚΗ» ΚΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΛΥΣΗ

Πολλές και πολλούς συμπολίτες μας τους διατρέχει η αγωνία, για το ποιό θάρθει πρώτο κόμμα στις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΝΔ. Ορισμένοι μάλιστα ανάλογα με το αποτέλεσμα μιλούν για καταστροφή ή για σωτηρία. «Με τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο θ’ αποτραπεί η διεφθαρμένη παλαιοκομματική παλινόρθωση και θα διασφαλιστούν δίκαιοι όροι στην ανασυγκρότηση της χώρας» λένε οι μεν. Και οι δε, «με τη ΝΔ πρώτη θα διασφαλιστεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα τα κάνει πάλι όλα μπάχαλο και θα υπάρξει μεγαλύτερη σταθερότητα και σιγουριά».
Και τα δύο επιχειρήματα έχουν μια βάση δίχως οπαδικές παρωπίδες.
Η λύση ΣΥΡΙΖΑ πλεονεκτεί, γιατί δίνει περισσότερα εχέγγυα, έστω κι ως διακήρυξη, στην καταπολέμηση της διαφθοράς και σε μια πιο δίκαιη κατανομή των κοινωνικών βαρών. Μειονεκτεί, γιατί η 7μηνη διακυβέρνησή του επέδειξε στην πράξη μέγιστη ανικανότητα και σύγχυση. Τώρα μάθαμε –νε, λένε οι υποστηριχτές αυτής της λύσης.
Η λύση ΝΔ πλεονεκτεί, γιατί στην πράξη διακυβέρνησε ατελώς μεν πάντως καλύτερα από τον ΣΥΡΙΖΑ, με μεγαλύτερη συγκρότηση κι ασφάλεια. Μειονεκτεί γιατί χρεώνεται διαχρονικά, όπως και το ΠΑΣΟΚ, τον διεφθαρμένο παλαιοκομματισμό. Τώρα διορθωθήκαμε –νε, λένε οι υποστηριχτές.
Ισχυρίζομαι, πως αυτή η μάθηση ή η διόρθωση είναι, από κούνια, τουλάχιστον ατελής κι ανίκανη να βγάλει τη χώρα από το τέλμα. Δεκαετίες τώρα, αν όχι εκατονταετίες, η διχαστική κομματική αυταναπαραγωγή τρώει τα σωθικά της χώρας. Υπονομεύει τη δημιουργική αξιοσύνη της. Με το επιχείρημα «εμείς είμαστε καλύτεροι», κυβερνούν εναλλάξ οι «χειρότεροι» και πάντως μόνο αυτοί.
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ ή με κορμό τη ΝΔ. Έχει ανάγκη από μια κυβέρνηση, με κορμό ότι καλύτερο, αξιότερο κι εντιμότερο υπάρχει μέσα κι έξω από τα κόμματα. Αυτό είναι το μέγα πολιτικά ζητούμενο για να ξεκολλήσει η χώρα. Αυτή είναι η πραγματικά αριστερή, φιλελεύθερη, δημοκρατική λύση, που θα προέκυπτε έτσι κι αλλιώς δίχως τον αμοιβαία αποδεκτό από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ καλπονοθευτικό εκλογικό νόμο.
Ακόμα όμως κι έτσι υπάρχει πάλι λύση. Κι αυτή είναι η όσο μεγαλύτερη γίνεται αποδυνάμωση και του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, η όσο μεγαλύτερη ενίσχυση του ΠΟΤΑΜΙΟΥ. Αν αυτό συνέβαινε σε υπερθετικό βαθμό, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα θα συγκέντρωναν χαμηλά ποσοστά και θ’ αναγκάζονταν να συνεργαστούν. Αν είτε ο ΣΥΡΙΖΑ είτε η ΝΔ σχηματίσουν κυβέρνηση με το ΠΟΤΑΜΙ και το ΠΑΣΟΚ, πάλι όσο πιο δυνατό είναι το ΠΟΤΑΜΙ τόσο μεγαλύτερα είναι τα εχέγγυα για τη συγκρότηση αξιοκρατικής κυβέρνησης. Ελπίζω να μην το λέω για λόγους κομματικού πατριωτισμού. Δεν έχει τόση σημασία, αν θα είναι πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΝΔ, όσο έχει, το να είναι δυνατός, αυτός που θα συνεργαστεί μαζί του. Και στη σύγκριση των συνεργατών, ΠΟΤΑΜΙ, ΠΑΣΟΚ, το πρώτο υπερτερεί κατά πολύ ως προς το αξιοκρατικό αίτημα.
Και ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ μπάζουν μονοκομματικά, αλλά και οι δυό έχουν τύχη για μια καλύτερη διακυβέρνηση. Πότε μόνο; Αν δίπλα τους υπάρχει μια δύναμη που θα τους εξαναγκάσει, θέτοντάς το κι ως όρο, σε μια αξιοκρατική μη κομματική διακυβέρνηση. Η ενίσχυση αυτής της δύναμης παρά τις ατέλειές της είναι το κλειδί για ν’ αφεθούν ελεύθερες οι δημιουργικές δυνάμεις της χώρας.

Advertisements

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ Ή ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ

Το φετεινό καλοκαίρι η Ελλάδα βρέθηκε στα πρόθυρα της ολοσχερούς κατάρρευσης, της εξόδου της από τη ζώνη του Ευρώ και της άτακτης χρεωκοπίας της.
Την ευθύνη γι αυτό τη φέρει η απελθούσα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την αλλοπρόσαλη, δημαγωγική, τυχοδιωκτική κι αναξιοκρατική πολιτική της. Τη διαχρονική βέβαια ευθύνη για την κατάσταση της χώρας τη φέρουν πάνω απ’ όλους, όσοι την κυβέρνησαν τα τελευταία 40 χρόνια, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, δευτερευόντως κι όσοι ήσαν στην αριστερή αντιπολίτευση και δεν άρθρωσαν κουβέντα για τον υπερδανεισμό μας και την πολιτισμική μας εξαχρείωση. Άμοιρος δεν είναι ο ελληνικός λαός, οι ψηφοφόροι, που με τη ψήφο τους διάλεξαν τέτοιους ηγέτες, για να υπηρετούν τη συλλογική μας ψευδαίσθηση και το κοντόθωρο ατομικό συμφέρον της καθεμιάς και του καθενός.
Την τελευταία στιγμή πριν από το γκρεμό η πλειοψηφία των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ λογαριάζοντας και καλώς το προσωπικό τους κόστος από την καταστροφή έκανε πίσω.
Με την μεγάλη πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ, του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, του ΠΑΣΟΚ και των ΑΝΕΛ η χώρα υπέγραψε με την Ευρωπαϊκή Ένωση μια συμφωνία, που την δεσμεύει για τα επόμενα τρία χρόνια.
Το βασικό ερώτημα που τίθεται προς απάντηση τις ερχόμενες εκλογές είναι: Με ποιά κυβέρνηση μπορεί η Ελλάδα να πετύχει την καλύτερη δυνατή υλοποίηση της συμφωνίας, ν’ ανορθώσει την ημικατεστραμμένη οικονομία της και τον ημιδιαλυμένο κρατικό της μηχανισμό, ν’ αντιμετωπίσει επιπρόσθετα το μεγάλο διεθνές-εσωτερικό πρόβλημα της μετανάστευσης;
Η απάντηση είναι προφανής, δίχως τις κομματικές αυτοαναπαραγωγικές παρωπίδες που κατέστρεψαν τη χώρα. Είναι τέτοια τα μεγέθη της κρίσης, τέτοιο το διεθνές πλαίσιο, τέτοια η μονοκομματική ανικανότητα και κατεπείγων ο χρόνος, που μόνο μια ισχυρή κυβέρνηση εθνικής ανάγκης-σωτηρίας-συνεργασίας όλων των κομμάτων που συνυπέγραψαν την 3ετή συμφωνία με την ΕΕ, μπορεί να δώσει τη λύση. Με επιστράτευση ότι πιο ικανού, έντιμου και συνεργατικού σε προσωπικό διαθέτουν αυτά τα κόμματα αλλά κι εκτός αυτών η ελληνική κοινωνία. Και δίχως αλληλοϋπονόμευση.
Λύση θα μπορούσε να προκύψει κι από μια κυβέρνηση συνεργασίας του πρώτου κόμματος με τα μικρότερα ευρωπαϊκού προσανατολισμού κόμματα, με το δεύτερο κόμμα στην αντιπολίτευση. Όμως η λύση αυτή δεν θα είναι ούτε έντιμη, ούτε όσο οι περιστάσεις το απαιτούν αποτελεσματική. Δεν θα είναι έντιμη, γιατί όλοι υπέγραψαν τη συμφωνία με την ΕΕ και κανείς δεν δικαιούται να κάνει την πάπια. Επίσης γιατί ο ελληνικός λαός τους χρειάζεται τώρα όλους, δεν τον βοηθούν οι ριψάσπιδες. Δεν θα είναι όσο απαιτείται αποτελεσματική, γιατί θα συντηρείται η γάγγραινα του αναίτιου διχασμού στο πολιτικό και κοινωνικό σώμα και γιατί θα υπάρχει απώλεια αξιοποιήσιμων δυνάμεων.
Σε μια χαμένη χώρα, όπως είναι σήμερα η Ελλάδα κι όλοι ας ντρεπόμαστε γι αυτό, οι εκλογές δεν γίνονται για δοξάσουν κανένα. Μα για να μας δοθεί η ευκαιρία να βρούμε και να ξαναχτίσουμε τον εαυτό μας.
Όλα τα κόμματα έχουν υποχρέωση να τοποθετηθούν προεκλογικά με σαφήνεια και δίχως μισόλογα για τον κυβερνητικό τους στόχο. Η στόχευση σε μια κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας δεν τα αποστερεί από τον ιδιαιτερό τους ρόλο, ίσα ίσα τον ενισχύει. Και οι πολίτες ας κρίνουν. Θα ψηφίσουν με κριτήριο τη σωτηρία της ομάδας σε μια ημικατεστραμμένη χώρα ή για τη σωτηρία της ίδιας της χώρας; Αν αυτό το πλαίσιο κι αυτός ο στόχος είναι σαφή, καλοδεχούμενη κάθε επιμέρους διακριτή πολιτική επιλογή.
Η δική μου ατομική φανερή θέση: Θα ψηφίσω ΠΟΤΑΜΙ, γιατί πιστεύω ότι η ενίσχυσή του, είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για την μετεκλογική συγκρότηση μιας όσο γίνεται πιο αποτελεσματικής, αξιοκρατικής κι έντιμης κυβέρνησης εθνικής συνεργασίας.