«ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΕΣ» ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΙΟΥ-ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η πολιτική ζωή της χώρας επιβαρύνεται αρνητικά από το γεγονός, ότι πολλοί έντιμοι, ικανοί και μετριοπαθείς συμπολίτες μας αποφεύγουν να συμμετέχουν σ’ αυτήν, φοβούμενοι είτε τον υπερβολικό φόρτο εργασίας και την μεγάλη ευθύνη που συνεπάγεται είτε την φθοροποιά επίδραση της στη ζωή τους.

Αυτό διατρέχει όλες ανεξαίρετα τις πολιτικές τάσεις κι όλα τα κόμματα.
Εξαιρέσεις υπάρχουν παντού κι όχι λίγες,. Μα είναι οι 300 της Βουλής, οι ηγεσίες των κομμάτων, οι υπουργοί κι ο πρωθυπουργός, οι αξιότεροι των Ελλήνων;

Ίσως η πρωταρχική αιτία της χρεωκοπίας της χώρας είναι, ότι αφήσαμε κι αφήνουμε, αναθέτουμε, πετάμε τη διακυβέρνηση όχι στους καλύτερους αλλά στους πιο πρόθυμους, που δεν είναι συνήθως κι οι καλύτεροι. Και η πραγματικά δημιουργική πολιτική για την κοινωνία κι όχι για το κόμμα είναι δύσκολη και βαρειά εργασία.

Η αλήθεια είναι, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, ότι όση ευθύνη έχει ο πολιτικός, άλλη τόση ευθύνη έχει ο πολίτης που τον επέλεξε, του ανάθεσε , τον ακολούθησε.

Κατ’ αυτήν εδώ τη θεώρηση ο πρωταρχικός πολιτικός στόχος για την Ελλάδα και για κάθε χωριστό πολιτικό χώρο και κόμμα είναι η είσοδος νέων άξιων, έντιμων και μετριοπαθών συμπολιτών μας με διοικητικές ατομικές δυνατότητες στην πολιτική και στη διακυβέρνηση κομμάτων και χώρας.

Δεν μιλάμε εδώ για αριστοκρατία ή δεσποτεία, μα για ανθρώπους που τους παραδέχεται ο κοινωνικός τους χώρος, που ξεχωρίζουν για τις ικανότητες και την εντιμότητά τους, δημοκρατικά με ψήφο πάντα επιλεγμένους. Και που βέβαια έχουν τις δυνάμεις και τη διάθεση να προσφέρουν όχι μόνο το πνεύμα αλλά την ψυχή και το σώμα τους. Η Ελλάδα πράγματι έχει ανάγκη τη συνωμοσία του καλού. Τη συνωμοσία της φανερής πλειοψηφικής διεκδίκησης του έντιμου και ικανού. Του κυριολεκτικά ανα-γεννητικού. Της νέας ίδρυσής της. Αυτό είναι το διακύβευμα, αυτό είναι το ζητούμενο.

Η νοητική πολιτική διαχείρηση της αναγέννησης δεν συνίσταται στο αναμάσημα παλιών δοκιμασμένων συνταγών κάθε μίξης, που εν όλω ή εν μέρει απέτυχαν. Στηρίζεται στην κοπιαστική αλλ’ αναγκαία εργασία, της αξιοποίησης δίχως αγκυλώσεις της εμπειρίας, της συγκεκριμμένης ανάλυσης της συγκεκριμμένης κατάστασης, της συστηματικής ανίχνευσης ρεαλιστικών λύσεων με το μικρότερο δυνατό τίμημα και τη μεγαλύτερη δυνατή δημοκρατική αποδοχή και συμμετοχή.
Την εργασία αυτή ας τολμήσουν, αψηφώντας το προσωπικό κόστος ή καλύτερα διακρίνοντας την υπαρξιακή ανάγκη-σημασία και το τελικό υπαρξιακό όφελος, να την επωμιστούν οι αξιότεροι, με την ενίσχυση και την συμμετοχή όλων μας.

Το ΠΟΤΑΜΙ σε αυτό το πεδίο βρίσκεται σε προνομιακή αφετηριακή θέση, ως νέο κόμμα δίχως παλιές αρνητικές αγκυλώσεις που και γι’ αυτό το πλησίασαν κατά κοινή ομολογία αρκετοί αξιόλογοι συμπολίτες μας.

Με το συνέδριό του δίνεται η δυνατότητα να κάνει ένα ποιοτικό άλμα και να πρωτοστατήσει. Ν’ απευθύνει δημόσιο κάλεσμα συμμετοχής σε όλους τους κατά καιρούς φίλους του και ν’αναδείξει τό ίδιο σε όλα τα επιτελικά του όργανα σε όλες τις βαθμίδες τους αξιότερους εκ των συνέδρων ανεξάρτητα από την πολιτική τους απόχρωση ή την τοπική τους προέλευση. Και ταυτόχρονα να γίνει το ίδιο στην οργανωτική του συγκρότηση πρότυπο δημοκρατικής αποτελεσματικότητας.

Όποιοα-ος στο ΠΟΤΑΜΙ ή δίπλα σ’ αυτό αισθάνεται ή είναι άξια-ος να αναλάβει οποιαδήποτε ηγετική θέση, επιβάλλεται ν’ αναλάβει πρόθυμα την ευθύνη. Να θέσει υποψηφιότητα ή να προταθεί.

Το κλειδί λοιπόν δεν είναι τόσο το α ή β σχήμα, αλλά οι άνθρωποι που θα το πλαισιώσουν. Και η διαφύλαξη ως κόρης οφθαλμού της δημοκρατικής συλλογικής κι ενιαίας λειτουργίας τους.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης ως επικεφαλής του ΠΟΤΑΜΙΟΥ μπορεί να πρωτοστατήσει σ’ αυτό το αξιοκρατικό αναγεννητικό οργανωτικό εγχείρημα. Που είναι ύψιστα πολιτικό. «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΠΑΝΤΟΥ-ΣΥΝΕΝΟΗΣΗ-ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ»

Advertisements

ΔΥΟ ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΑΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΜΑΣ ΣΤΟΧΟΣ

Ανατρέχοντας όλη την περίοδο των 20 μηνών από την ίδρυση του ΠΟΤΑΜΙΟΥ μέχρι σήμερα δεν νομίζω ότι διαπράξαμε κάποιο σοβαρό πολιτικό λάθος, που να έχει αρνητικό αντίκτυπο στη συνολική πολιτική ζωή της χώρας. Αντίθετα η συμβολή, μπορεί όχι όσο θα θέλαμε, ήταν θετική.
Θέλω επίσης να σημειώσω πως είχαμε ορισμένα σημαντικά ελαφρυντικά: 4 εκλογικές αναμετρήσεις. Πολιτική κι οργανωτική απειρία. Ανάγκη του επικεφαλής που ίδρυσε το κόμμα, να τεστάρει στην πράξη την επάρκεια και τη διαθεσιμότητα όλων όσων τον πλαισιώσαμε, αυτό είχε σα συνέπεια να πέφτει, εν μέρει κι αντικειμενικά, δυσανάλογα μεγάλο βάρος στις πλάτες του.
Δεδομένων των συνθηκών, δηλαδή του χρόνου ύπαρξης του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, του εύρους και της δυναμικής των δυνάμεων που είχε ήδη συσπειρώσει, της αποχώρησης της δραχμικής εξτρεμιστικής τάσης στο ΣΥΡΙΖΑ, του εκλογικού νόμου, της πόλωσης και του κλίματος ντερμπι των δημοσκοπήσεων, τα αποτελέσματα των εκλογών θα μπορούσαν να είναι καλύτερα αλλά όχι ριζικά διαφορετικά.
Οι αιτίες για την εκλογική πτώση του ΠΟΤΑΜΙΟΥ είναι πιο χρήσιμο, να μην αναζητηθούν κυρίως στην τελευταία προεκλογική περίοδο αλλά στο σύνολο της παρουσίας του.
Μετά από αυτή την εισαγωγή θέλω χωρίς περιστροφές, να συνεισφέρω τις δικές μου εκτιμήσεις για τη συνολική παρουσία μας εν όψει του συνεδρίου μας.
Αν είναι αλήθεια πως το ΠΟΤΑΜΙ φτιάχτηκε για ν’ αναγεννήσει την πολιτική ζωή της χώρας και κατά συνέπεια και την ίδια τη χώρα, αυτό το αναγεννητικό στίγμα δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να το υπηρετήσει και να το καταδείξει επαρκώς.
Παρουσίασε διάφορες αναγεννητικές ιδέες και προτάσεις, δίχως όμως να μπορέσει να τις συνθέσει σε ένα σαφές συνεκτικό αναγεννητικό πρόγραμμα. Οι επιμέρους τομείς πολιτικής φτιάχτηκαν με καθυστέρηση κι άλλοι δούλεψαν καλά, άλλοι λίγο κι άλλοι καθόλου. Ακόμα κι αυτοί που παρήγαγαν σημαντικό έργο, δεν κατάφεραν να το μετουσιώσουν σ’ ένα συνοπτικό κι αντιληπτό πολιτικό μήνυμα. Οι επιμέρους επίσης τομείς δεν συνδέονταν μεταξύ τους και δεν καθοδηγούνταν από ένα γενικότερο επιτελείο γενικής πολιτικής. Φτιάχτηκε πάλι καθυστερημένα μια γενική πολιτική επιτροπή κι αυτή όμως παρασύρονταν από τις ανάγκες της τρέχουσας πολιτικής διαχείρησης.
Συχνά δείχναμε ασάφεια, τσαλαβουτούσαμε, κάναμε λάθη τακτικής που θα μπορούσαμε μέσα από μια συνεκτική επιτελική και συλλογική λειτουργία ν’αποφύγουμε κι είχαμε επίσης μέσα στο χρόνο αντιφατικές τακτικές επιλογές.
Επίσης η οργανωμένη παρουσία μας τόσο ως εσωτερική λειτουργία όσο κι ως δημόσια εικόνα δεν απέπνεε ένα αναγεννητικό στίγμα.
Την καλύτερη λειτουργία είχε η κονοβουλευτική μας ομάδα, όμως είναι λάθος η κύρια πολιτική δουλειά να γίνεται μέσω αυτής κι όχι μέσω του κόματος. Γιατί έτσι περιοριζόμαστε μόνο στην τρέχουσα πολιτική διαχείρηση, αποδυναμώνουμε τη στρατηγική πολιτική διαχείρηση και τελικά και την ίδια την κοινοβουλευτική παρουσία μας.
Το στρατηγικό πολιτικό στίγμα του ΠΟΤΑΜΙΟΥ πρέπει να είναι η Αναγέννηση της χώρας, η επανίδρυση του ελληνικού κράτους, η επαναθεμελίωση όλων ανεξαίρετα των τομέων της δημόσιας ζωής. Ο στόχος αυτός υπερβαίνει κατά πολύ τους μέχρι τώρα πολιτικούς διαχωρισμούς και ως πρόταγμα και ως συνθετική δυνατότητα. Το πρώτο πολιτικό εργαλείο, επίσης στρατηγικής σημασίας, για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι η Δημοκρατία στη χώρα και στο ίδιο το ΠΟΤΑΜΙ.
Οι δύο αυτές στρατηγικές επιλογές της Αναγέννησης-Επανίδρυσης και της Δημοκρατίας πρέπει να διαπνέουν το σύνολο της παρουσίας και της δράσης μας.
Στο δρόμο αυτόν έχουμε ν’ αναζητήσουμε τις νέες ιδεολογικές, πολιτικές κι οργανωτικές συνθέσεις που ανταποκρίνονται στα σημερινά κοινωνικοπολιτικά δεδομένα περιφρονώντας το πολιτικό κόστος κι αδιαφορώντας για τη στενόμυαλη κομματική αυτοαναπαραγωγή του ΠΟΤΑΜΙΟΥ. Το ΠΟΤΑΜΙ θα εκπληρώσει το ρόλο του, μόνο αν γίνει η προμετωπίδα της συνθετικής χάραξης κι εφαρμογής ενός νέου πολιτισμικού- πολιτικού λόγου για τη χώρα. Λόγου ειλικρίνειας κι αυτογνωσίας, λόγου επιτελικού και πρακτικού μακριά από κάθε σωτηριολογική δημαγωγία.
ΥΓ: Το σημείωμα αυτό είναι μια πρώτη υποκειμενική (πως αλλιώς;)πολιτική αποτίμηση εν όψει του συνεδρίου του ΠΟΤΑΜΙΟΥ. Αναπόφευκτα ελλιπής, στοχεύει στη σύνθεση. Θ’ ακολουθήσει κι άλλο ένα σημείωμα για τις οργανωτικές μας προτεραιότητες.

ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΑΚΤΙΚΗ

Πριν τις εκλογές το ΠΟΤΑΜΙ υποστήριζε και σωστά κατά τη γνώμη μου, ότι η χώρα έχει ανάγκη από μια κυβέρνηση Εθνικής Ελλάδας που να εκφράζει τουλάχιστον το 51% του εκλογικού σώματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές και χάρις στον καλπονοθευτικό εκλογικό νόμο σχημάτισε κυβέρνηση μειοψηφίας με τους ΑΝΕΛ με μόλις το 39,15%(αθροιστικά) των ψήφων.
Μετά τις εκλογές το ΠΟΤΑΜΙ δηλώνει συχνά προς πάσα κατεύθυνση, πως το 4% που πήρε στις εκλογές, δεν του επιτρέπει να συμμετέχει σε οποιαδήποτε κυβέρνηση και πως με την παρούσα Βουλή θα είναι μονίμως στην αντιπολίτευση. Αυτό πρακτικά σημαίνει, ότι δέχεται κανείς σαν αναγκαίο κι αναπόφευκτο κακό την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και προσδοκά στην αλλαγή της είτε χωρίς τη συμμετοχή του ΠΟΤΑΜΙΟΥ είτε μέσω των επόμενων, όποτε κι αν γίνουν, εκλογών.
Μπορεί να σφάλλω εγώ, αλλά θεωρώ αυτή την τοποθέτηση λαθεμένη. Η χώρα είχε κι έχει πάντα ανάγκη από μια κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας, Εθνικής Ελλάδας, για ν’ αντιμετωπίσει τα τεράστια προβλήματά της, από μια κυβέρνηση που να εκφράζει πραγματικά την πλειοψηφία του κοινωνικού σώματος. Όσο πιο γρήγορα καταρρεύσει η τωρινή κυβέρνηση κι αναγκαστεί η τωρινή Βουλή να συγκροτήσει μια κυβέρνηση πραγματικής εθνικής εμβέλειας, δίχως να ξαναπάμε άμεσα σε εκλογές, τόσο το καλύτερο για τη χώρα. Κι ανεξάρτητα από την συμμετοχή του με άτομα σε μια τέτοια κυβέρνηση, το ΠΟΤΑΜΙ μια τέτοια λύση πρέπει να επιδιώκει και να υποστηρίζει. Ανεξάρτητα από το εαν θα εισακουστεί. Είτε έχει 10, 4 ή 1%. Προφανώς με ανυποχώρητους όρους: Εντιμότητα, αξιοκρατία, μη κομματική στελέχωση, αλλαγή εκλογικού νόμου.
Μια τέτοια πολιτική εκτός του ότι είναι ωφέλιμη για τη χώρα, είναι ωφέλιμη και για την αξιοπιστία του ΠΟΤΑΜΙΟΥ. Κι αποκαλύπτει με τον καλύτερο τρόπο την αυτοαναπαραγωγική, διχαστική, αναποτελεσματική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και την ανεκδιήγητη για δεύτερη μάλιστα φορά συμμαχία του με τους ΑΝΕΛ.
Αν θέλουμε ν’ αναγεννηθεί η χώρα χρειάζεται ν’ αναγεννήσουμε και τον πολιτικό λόγο, αυτός πρέπει να υπηρετεί σταθερά αρχές κι όχι εφήμερους τακτικισμούς. Αυτή δεν είναι μόνο η σωστή στρατηγική αλλά και η σωστή κι ανταποδοτική τακτική.
ΥΓ: Αν το ΠΟΤΑΜΙ είχε απώλειες στις εκλογές αυτό, πέρα από τις αντικειμενικά δύσκολες συνθήκες, δεν οφείλεται πρωτίστως στο φλερτ με το ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι αυτό το κύριο πρόβλημά μας, που πρέπει ν’ αντιμετωπίσουμε. Αλλά η απουσία πιο συγκροτημένου κι επεξεργασμένου γενικού και ειδικού πολιτικού λόγου και η σταθερή, ενιαία και πιο συλλογική του έκφραση. Απέναντι σε καταφανώς αναξιόπιστους αντιπάλους δεν καταφέραμε, όσο οι δύσκολες συνθήκες και το νέο ενός κινήματος το επέτρεπαν, να πείσουμε όσο μπορούσαμε κι έπρεπε για τη δική μας αξιοπιστία.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑ

Τι έχει ανάγκη σήμερα η χώρα; Από αυτό που είχε ανάγκη και χθες και προχθές.
Κάθε δημόσιος τομέας, κάθε υπουργείο, έχει ανάγκη από τη συγκρότηση δύο επιτελείων, που θα βρίσκονται σε συνενόηση μεταξύ τους. Το πρώτο επιτελείο κάθε τομέα θ’ ασχολείται με την τρέχουσα διαχείριση του και το δεύτερο με την καθολική μεταρρύθμιση-επαναθεμελίωσή του.
Τα επιτελεία αυτά θα πλαισιωθούν από τους ικανότερους κι εντιμότερους συμπολίτες μας, που έχουν σχέση με κάθε τομέα. Η επιλογή τους θα γίνει μέσω διαβούλευσης με τους εμπλεκόμενους κοινωνικούς φορείς και με τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Τόσο η τρέχουσα διαχείριση όσο και η καθολική μεταρρύθμιση θα τροφοδοτείται από ένα συνεχή διάλογο με όλους τους εμπλεκόμενους πολίτες. Στην Παιδεία π.χ. με τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων, τους φοιτητές, τους μαθητές, τους γονείς, τους φορείς που εμπλέκονται με τον πολιτισμό, τις επιστήμες και την οικονομία. Ο στόχος είναι να γίνουν παντού οι πολίτες κοινωνοί της αναγεννητικής έγερσης.
Η σύνθεση της δουλειάς όλων των επιτελείων θ’ αποτελέσει, αυτό που ονομάζεται Σχέδιο Εθνικής Ανασυγκρότησης, Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο κ.ο.κ.
Ποιός θα είναι ο πολιτικός προσανατολισμός αυτών των επιτελείων; Θα είναι δεξιός, αριστερός ή κεντρώος, σοσιαλιστικός ή φιλελεύθερος; Θα είναι απλά δημοκρατικός. Που θα πει δημοκρατική επιλογή, δημοκρατική διαβούλευση, δημοκρατική έγκριση. Εξυπηρέτηση του μακροπρόθεσμου συμφέροντος της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού όπως ο ίδιος θα το ορίσει.
Ένα πολιτικό κόμμα αξίζει να υπάρχει, αν υπηρετεί με όλες του τις δυνάμεις το παραπάνω σχέδιο.
Η Ελλάδα και οι κάτοικοί της θα προκόψουν, αν μειώσουν στο ελάχιστο δυνατό τον ατομισμό, την ανούσια λεκτική κοκορομαχία, την τσαπατσουλιά, τη λογική του κοντόθωρου συμφέροντος. Αν καταφέρουν 200 χρόνια κοντά μετά το 21, να θεμελιώσουν την Ελληνική Δημοκρατική Συμπολιτεία, τμήμα μιας επιζητούμενης Ευρωπαϊκής και Παγκόσμιας Δημοκρατικής Συμπολιτείας.