Προσωπικές Σημειώσεις


ΟΨΕΙΣ ΑΠΟΨΕΩΝ
Η ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ
Η ΑΔΥΝΑΤΗ ΛΥΤΡΩΣΗ
ΤΑ ΠΕΗ ΤΩΝ ΕΠΩΝ ΤΑ ΕΠΗ ΤΩΝ ΠΕΩΝ
Ο ΦΘΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΦΘΟΝΙΑΣ
ΛΕΞΕΙΣ
ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

ΟΨΕΙΣ ΑΠΟΨΕΩΝ

Ο Κανένας Καθένας έχει διάφορες όψεις.  Όψεις στο φύλο, στην ηλικία, στην υγεία, στην εμφάνιση, στο περιβάλλον όπου γεννήθηκε κι όπου ζεί, στις εμπειρίες που απόκτησε, στις κληροδοτημένες κι επίκτητες ικανότητες κι ανικανότητές του.

Ο Κανένας Καθένας έχει απόψεις.  Οι απ-όψεις του είναι από όψεις του.  Αντιστοιχούν στις όψεις από ή με τις οποίες αντικρύζει τα φαινόμενα ή βιώνει τις καταστάσεις.

Εαν αναλογιστούμε, πως κανένας άνθρωπος δεν έχει επακριβώς το ίδιο σύνολο όψεων με κανέναν άλλον άνθρωπο, θα οδηγηθούμε στο συμπέρασμα, πως είναι αδύνατη η απόλυτη σύμπτωση  του συνόλου των απόψεων έστω και μεταξύ δύο μόνον ανθρώπων.  Η απόλυτη συμφωνία μεταξύ μας είναι αδύνατη, γιατί είναι αδύνατο να συμπίπτουν απόλυτα οι όψεις μας. Οποιαδήποτε διεκδίκηση  ομοφωνίας  ή του αλάθητου, όποιο πρόσχημα κι αν φέρει, φιλοσοφικό, θρησκευτικό, πολιτικό, επιστημονικό, μεταφυσικό, είναι λογικά άτοπη και βιάζει τη πραγματικότητα.
Όταν οι όψεις μας είναι κοινές, θα είναι και οι απόψεις μας κοινές.  Όταν οι όψεις μας είναι διαφορετικές, θα είναι και οι απόψεις μας διαφορετικές.  Ακόμα και μια κοινή πανανθρώπινη άποψη για ένα φαινόμενο υπάρχει το ενδεχόμενο να μεταβληθεί, αν αλλάξει πανανθρώπινα η όψη μας για αυτό το φαινόμενο.
Το σύνδρομο της Βαβέλ, της μερικής ασυνενοησίας μεταξύ μας, είναι ένα αναπόφευκτο φυσικό γεγονός, που απορέει από τη μερική διαφορετικότητά μας.  Η κατανόηση και παραδοχή αυτού του γεγονότος μπορεί ίσως να συμβάλλει στη μέγιστη δυνατή συνενόηση αναμεσά μας.

Μια διαφωνία στις απόψεις δε σημαίνει αναγκαστικά, ότι η μία είναι σωστή και η άλλη λαθεμένη, ότι κάποιος έχει δίκιο και κάποιος άδικο.  Μπορεί να συμβαίνει κι αυτό, μπορεί όμως  να συμβαίνει και οι δυό απόψεις να είναι εν μέρει σωστές κι εν μέρει λαθεμένες ή ακόμα να είναι και οι δύο λαθεμένες.
Επίσης, αν κάποιος έχει δίκιο ή άδικο σε μια άποψη, αυτό δε σημαίνει ότι θα έχει για όλες τις απόψεις δίκιο ή άδικο.  Ακόμα περισσότερο δε σημαίνει, ότι είναι υπαρξιακά ανώτερος ή κατώτερος  του άλλου.
Πολλές φορές τις απόψεις μας, για τις οποίες αισθανόμαστε περήφανοι ή και ταπεινωμένοι, δεν τις έχουμε επιλέξει.  Αφού δεν έχουμε επιλέξει όλες σχεδόν τις όψεις της ανήλικης ζωής μας και αρκετές από τις όψεις της ενηλικής μας ζωής, που παίζουν ρόλο στη διαμόρφωση των απόψεών μας.
«Σοφοί» και «ηλίθιοι», σε σταθερούς ή εναλλασσόμενους ρόλους, προκύπτουν κι εξελίσσονται σα μια γαρδένια, σα μια τσουκνίδα, σαν ένα κόκερ, μπουλντόγκ ή κανίς.


Η ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

Ορισμένοι εκ των αρχαίων Ελλήνων χαρακτήριζαν ως «θεία ύβρη», προσβολή δηλαδή προς τους θεούς, την ψευδαίσθηση των ανθρώπων πως μπορούν να είναι παντογνώστες και παντοδύναμοι όπως οι θεοί και προειδοποιούσαν για τις καταστροφικές συνέπειες αυτής της αλλαζονείας.
Στην πρόσοψη του μαντείου των Δελφών, του μεγαλύτερου πνευματικού κέντρου της ελληνικής αρχαιότητας, υπήρχαν δύο επιγραφές.  Η μία έλεγε, «Μηδέν άγαν», που θα πεί «τίποτα το υπερβολικό».  Η άλλη «Γνώθι σ’ εαυτόν».  Βασικό στοιχείο της αυτογνωσίας είναι η παραδοχή της άγνοιας, που συνοδεύει πολλά από τα λόγια και πολλές από τις πράξεις μας, η παραδοχή των λαθών που όλοι έχουμε κάνει και που δεν μας επιτρέπει την έπαρση του αλάθητου και του παντογνώστη.
Ο αρχαίος ΄Ελληνας σοφός Σωκράτης δίδασκε το «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα», «Ένα γνωρίζω, ότι τίποτα δεν γνωρίζω».  Κάποιοι από τους συγχρόνους του δεν άντεχαν να ζούν μέσα σε τόση αβεβαιότητα και τον κατεδίκασαν σε θάνατο.
Ο αρχαίος Κινέζος σοφός Λάο Τσε υποστήριζε: «Το να πιστεύεις, ότι η γνώση είναι γνώση είναι βλακεία.  Το να πιστεύεις, ότι η άγνοια είναι γνώση είναι αρρώστεια».  Η άποψη αυτή αντιπαρατίθεται τόσο στον δογματισμό της απόλυτης γνώσης όσο και στον  δογματισμό της απόλυτης άγνοιας.
Βουδιστές μοναχοί στην ερώτηση: «Τι είναι ο Βούδας;», δίνουν την απάντηση: «Μμμ…».  «Μμμ…» πανανθρώπινο που εκφέρεται σφίγγοντας τα χείλη, όταν εκφράζουμε αμηχανία, απορία ή άγνοια.
Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ένας από τους τρείς ιεράρχες της χριστιανικής εκκλησίας, έλεγε: «Η συναίσθηση της άγνοιας είναι ένα μεγάλο βήμα προς τη γνώση».
Άραβες σοφοί, οι Σούφι, θεωρούν ότι: «Κανείς δεν είναι σε θέση να φτάσει στην Αλήθεια, αν δεν γίνει προηγούμενα ικανός να αναγνωρίσει ότι και η ίδια η Οδός μπορεί να είναι λαθεμένη».
Ινδιάνοι μάγοι κάνουν διάκριση ανάμεσα σε ακατανόητα και κατανοητά φαινόμενα.  Πιστεύουν, ότι γιά τα πρώτα επικρατεί η τρέλλα στον άνθρωπο και για τα δεύτερα η ελεγχόμενη τρέλλα ή λογική.
Μια βασική φιλοσοφική αρχή των Εσκιμώων αποδίδεται με την μονολεκτική φράση: «Ούπα».  «Ούπα» σημαίνει: «Ίσως ναι, ίσως όχι».
Ολοι οι μεγάλοι δημιουργοί όλων των τόπων κι όλων των εποχών που τα έργα τους έχουν μείνει αξέχαστα, αναδεικνύουν τη πανανθρώπινη απορία του «Μμμ…», την αδυναμία παντογνωσίας και παντοδυναμίας.  Ο Όμηρος, οι αρχαίοι Έλληνες τραγωδοί, τα Ινδικά έπη, ο Δάντης, ο Σαίξπηρ, ο Γκέτε, ο Ντοστογιέφσκι, ο Μαρκές, ο Σεφέρης, ο Ελύτης και πάρα πολλοί άλλοι.
Η επιστημονική μέθοδος γνώσης σε όλα τα πεδία εφαρμογής της αναγνωρίζει ως βασική της αρχή, τη πιθανότητα κάθε γνώση και κάθε ανακάλυψη να ανατραπεί εν όλω ή εν μέρει από μια καινούργια γνώση ή ανακάλυψη.  Παραδέχεται δηλαδή τόσο τον πεπερασμένο χαρακτήρα των συγκεκριμμένων γνώσεών μας, όσο και τον απεριόριστο, ανεξάντλητο χαρακτήρα της γνώσης γενικά.  Και οι δυό αυτές παραδοχές  αποκλείουν κάθε απολυτότητα, κάθε ψευδαίσθηση παντογνωσίας.
Η σύγχρονη θεωρία της απροσδιοριστίας στη φυσική επιστήμη υποστηρίζει επί πλέον, ότι για ορισμένα φαινόμενα είναι αδύνατη αυτή καθ’ εαυτή η αντικειμενική παρατήρηση.  Είτε γιατί αυτά  τα φαινόμενα δεν συμπεριφέρονται με σταθερό τρόπο, είτε γιατί η ίδια η παρατήρηση εξαρτάται από τη θέση του παρατηρητή, που δεν είναι πάντα η ίδια.  Διαπιστώνεται μάλιστα ότι, ορισμένες φορές  ο παρατηρητής επηρεάζει με τι ίδιο το γεγονός της παρατήρησής του τη κατάσταση του παρατηρούμενου.

Η μετριοπάθεια, η συναίσθηση των ορίων της ανθρώπινης γνώσης ενυπάρχει σε όλους σχεδόν τους πολιτισμούς, στα περισσότερα ρεύματα σκέψης σε όλους τους χρόνους και τόπους.  Ταυτόχρονα όμως μέσα σε όλα ανεξαίρετα τα ρεύματα σκέψης μπορεί να γεννηθεί ο δογματισμός και ο φανατισμός.  Αρκεί κάποιοι μέσα σε αυτά, κι υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα κάποιοι, να καταληφθούν από την ανάγκη της παντογνωσίας και παντοδυναμίας, από τη ψευδαίσθηση της υπεροχής.  Είναι πολλές φορές και είναι πολλοί οι άνθρωποι στην ιστορία, που έχουν πολεμήσει και πολεμούν, συχνά μάλιστα μέχρι θανάτου, για το ποιός ορά καλύτερα το αόρατο.
Μάλλον όμως οι πόλεμοι δεν γίνονται για την αλήθεια.  Αυτή είναι το συνειδητό ή το ασυνείδητο πρόσχημα, το διανοητικό άλλοθι, που καλύπτει τον ατομικό και συλλογικό ανταγωνισμό για την επιβίωση και την αναπαραγωγή της επιβίωσης.

Η ΑΔΥΝΑΤΗ ΛΥΤΡΩΣΗ

Αν άλλα ζώα ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την επιβίωση και την αναπαραγωγή της επιβίωσης με νύχια και με δόντια, εμείς οι άνθρωποι ανταγωνιζόμαστε με νύχια και με δόντια, αλλά και με ιδέες, με απόψεις.  Η διανοητική μας υπόσταση μας οδηγεί, στην ανάγκη να εκλογικεύσουμε, να εξηγήσουμε, να δικαιολογήσουμε τον ανταγωνισμό, το πόλεμο και να θεμελιώσουμε ένα λόγο υπεροχής έναντι των αντιπάλων μας.  Σε ανταγωνίζομαι, σε φθονώ, σε σκοτώνω, όχι για πλούτο και έρωτα αλλά δήθεν για νοητικούς, ηθικούς, θρησκευτικούς, πολιτικούς κ.ο.κ. λόγους.

Ο ανταγωνισμός δεν είναι η μοναδική αιτία της διανοητικής υπερβολής, του δογματισμού και του φανατισμού.  Αυτή καθ’ εαυτή η διανοητική δραστηριότητα, όπως γεννά το παραλογισμό δίπλα στη λογική, γεννά και τις ψευδαισθήσεις παντογνωσίας δίπλα στη γνώση.  Η νόηση είναι ένα όπλο επιβίωσης που βοηθά τον άνθρωπο να ανταπεξέλθει σε δύσκολες καταστάσεις. Υπάρχουν όμως γεγονότα, δυσ-τυχή ή κακό-τυχα δίπλα στα ευ-τυχή ή καλό-τυχα, που καμμιά διανοητική παρέμβαση, καμμιά θεωρία ή επιλογή στάσης ζωής, δεν μπορεί να τα αποτρέψει.

Όπως είναι ο θάνατος ενός προσφιλούς ανθρώπου, μια αρρώστεια, ένα ατύχημα, μια κακουχία προερχόμενη από τη φύση ή από άλλους ανθρώπους, μια μη ανατρέψιμη μειονεξία, μια ερωτική απογοήτευση.
Θεωρίες και επιλογές μπορούν σε αυτές τις περιπτώσεις μόνο να παρηγορήσουν, να προσφέρουν ελπίδα, κουράγιο, υπομονή, να ανακουφίσουν αλλά όχι να λυτρώσουν, να απαλλάξουν τον άνθρωπο από τη δυστυχία.
Η είσοδος της σελήνης στο ζώδιο του ταύρου, μια φανταστική ή όχι κοινωνική αλλαγή ή επανάσταση, μια νέα επιστημονική ανακάλυψη, ένας χριστιανικός ή μουσουλμανικός παράδεισος, μια ινδιάνικη καρτερία ή μια βουδιστική γαλήνη, μια ψυχανάλυση, το πρώτο λαχείο, ένα φάρμακο, μια ναρκωτική ουσία, όλα αυτά και πολλά άλλα μπορούν ενδεχομένως να βοηθήσουν, δεν επιστρέφουν όμως πίσω έναν θανόντα, δεν αλλάζουν τις κακές δίπλα στις καλές εμπειρίες της μέχρι τούδε ζωής, δεν μετατρέπουν έναν κοντό σε ψηλό, δεν φέρνουν αναγκαστικά κοντά μας έναν επιθυμητό ερωτικό σύντροφο, δεν μας απαλλάσουν από την προσπάθεια για τη διαχείρηση των δυσκολιών της ζωής.
Η γνώση και οι συνακόλουθες θεωρίες είναι ένα όπλο του ανθρώπου για την αντιμετώπιση αυτών των δυσκολιών.  Όποιος γνωρίζει και δύναται, μπορεί να νομίσει ότι γνωρίζει και δύναται τα πάντα. Αμ’ δε.
Εμπνευστές και ηγέτες λυτρωτικών θεωριών εκτός από τη παρηγοριά που αντλούν οι ίδιοι για τον εαυτό τους μέσω της θεωρίας, αντλούν και δύναμη, εξουσία, προνόμια, από τους οπαδούς τους.  Οπαδοί θεωριών αντλούν κι αυτοί παρηγοριά τόσο από τη θεωρία όσο κι από την ίδια την παρουσία του ηγέτη-λυτρωτή-φύλακα άγγελου.  Οι ηγέτες δεν θέλουν να χάσουν την ελπίδα και την εξουσία τους, οι οπαδοί επίσης την ελπίδα και τον προστάτη τους.  Θα αναμετρηθούν με αντίπαλες λυτρωτικές θεωρίες, εξουσίες, στρατούς.  Εν ονόματι της αληθείας τους θα αλληλοεξοντωθούν παρασέρνοντας στη δίνη της ελπιδοφόρας απελπισίας τους κι όλους τους άλλους, τους τρίτους.
Ο Τζωρτζ Λάντεν και ο Μπυν Μπους έναι το ίδιο δυστυχισμένο πρόσωπο. Μάλλον τουλάχιστον εν μέρει και το δικό μας.


ΤΑ ΠΕΗ ΤΩΝ ΕΠΩΝ  ΤΑ ΕΠΗ ΤΩΝ ΠΕΩΝ

Το περίεργο με τις συμπτώσεις είναι ότι υπάρχουν.  Αναγραμματίζοντας τη πρώτη συλλαβή της λέξης έπος που σημαίνει το δημιούργημα, το κατόρθωμα, τη συλλαβή δηλαδή «επ» σε «πε», σχηματίζεται η λέξη πέος, που είναι το αντρικό γεννητικό όργανο.  Έπος-Πέος.  Τα πέη των επών, τα έπη των πεών.
Τυχαία η όχι η σύμπτωση φαίνεται να εκφράζει τη πραγματικότητα.

Μια ειλικρινής θεώρηση της προσωπικής μας εμπειρίας, αλλά και των εμπειριών των διπλανών μας συνανθρώπων, αναδεικνύει το μεγάλο ρόλο που παίζει η ερωτική επιθυμία  στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μας και στις κάθε λογής επιλογές της, ήδη από πολύ νεαρή ηλικία.  Το τι δηλαδή θα γίνω, τι θα κάνω, για να είμαι αρεστός, για να προσελκύσω το άλλο ή και το ίδιο φύλο.
Πολλές εξιδανικεύσεις, πολλές ψευδαισθήσεις και φαντασιώσεις, πολλά δημιουργήματα, καταστροφές, κατορθώματα, έπη, έχουν ως αφετηρία τους τα πέη ή τα αιδοία.  Αυτό πολλοί δεν το παραδέχονται, γιατί θα ακύρωνε εν μέρει την αξία των επών τους.

Εκτός από τη προσωπική εμπειρία του καθένα και της καθεμιάς η αλληλοσυσχέτιση πεών-επών προκύπτει κι από πολλές άλλες μαρτυρίες προερχόμενες από τελείως διαφορετικά μεταξύ τους πεδία παρατήρησης:

Η σύγχρονη επιστήμη της ψυχολογίας διαπιστώνει το βασικό ρόλο που παίζει η σεξουαλικότητα στη διαμόρφωση του ανθρώπινου πολιτισμού από τις απαρχές του μέχρι σήμερα.

Βιολόγοι παρατηρούν συγκρίνοντας τον άνθρωπο με τα άλλα ζώα δύο σημαντικές διαφορές αναμεσά τους.  Ο άνθρωπος είναι το μόνο όν που χάρι στη διανοητική του δραστηριότητα, έχει τη δυνατότητα, να τροποποιεί διαρκώς τη σχέση του με τον εαυτό του και το περιβάλλον.  Είναι επίσης το μόνο όν που κάνει έρωτα όλες τις εποχές του χρόνου κι όχι μόνο σε καθορισμένα χρονικά διαστήματα, όταν το θηλυκό γένος βρίσκεται σε περίοδο οίστρου, όπως συμβαίνει με τα άλλα ζώα.  Από τη βιολογία προέρχεται και η παρατήρηση ότι ο άνθρωπος έχει τη μεγαλύτερη εσωτερική θερμοκρασία απά τα  άλλα είδη.  Μεγαλύτερη εσωτερική θερμοκρασία σημαίνει μεγαλύτερη ενέργεια, που εκδηλώνεται είτε διανοητικά είτε ερωτικά.

Σε τουλάχιστο πέντε από τις σημαντικότερες  ιστορικές πηγές, γραμμένες πριν από ορισμένες χιλιετηρίδες, υπάρχει αναφορά στη συσχέτιση ερωτικής και διανοητικής αλλά και πολεμικής δραστηριότητας, δηλαδή πεών και επών:
Η πρώτη πηγή είναι το έπος του Γκιλγκαμές, γραμμένο πριν από 4000 χρόνια σε σφηνοειδή γραφή πάνω σε πλάκες πηλού, από τους Σουμέριους που ζούσαν στη περιοχή του σημερινού ΙΡΑΚ.
Σε αυτό το κείμενο περιγράφεται η ιστορία του Ενκιντού, ενός πρωτόγονου ανθρώπου που ζεί μαζί με τα άλλα ζώα και τρέφεται όπως κι αυτά με χόρτα.  Κάποια στιγμή συναντά μια γυναίκα, τη Σαμχάτ, που τον μυεί στον έρωτα και μέσω αυτής της εμπειρίας ο Ενκιντού αποκτά γνώση και σοφία, διαχωρίζει τη ζωή του από τα ζώα και πάει να μείνει με τη Σαμχάτ σε μια περίφρακτη πόλη, ενώ τώρα πιά πιστεύει ότι μπορεί να τροποποιήσει τη μοίρα του.
Η ιστορία αυτή θα μπορούσε να εκληφθεί ως η πρώτη περιγραφή της γέννεσης του ανθρώπινου πολιτσμού.
Η δεύτερη πηγή είναι η Παλαιά Διαθήκη.  Σε αυτήν αναφέρεται, ότι ο όφις παρασέρνει την Εύα, να παρασύρει τον Αδάμ, να φάει καρπό από το δέντρο της γνώσης και τότε χάνεται ο παραδεδομένος παράδεισος.  Ας σημειωθεί ότι ο όφις είναι το ζώο με τη μεγαλύτερη ομοιότητα προς το πέος, ότι σε πολλούς πολιτισμούς θεωρείται σύμβολο της σοφίας, ενώ και αναγραμματιζόμενος παραπέμπει σε αυτήν, όφις- σόφι.
Η τρίτη πηγή είναι από την ιστορία του Ηρόδοτου.  Ο πρώτος ιστορικός της ανθρωπότητας θεωρεί ως αρχική αιτία πολέμου ανάμεσα σε Έλληνες και Φοίνικες, την αρπαγή γυναικών από παράλια της Ελλάδας από Φοίνικες ναυτικούς κι εμπόρους που είχαν καταπλεύσει με τα πλοία τους, για να πουλήσουν εμπορεύματα.
Η τέταρτη πηγή είναι τα Ομηρικά Έπη.  Ο πόλεμος ανάμεσα σε Έλληνες και Τρώες ξεκινά με το κλέψιμο μιας γυναίκας, της ωραίας Ελένης, ενώ και η μεγαλύτερη εμφύλια διαμάχη στο ελληνικό στρατόπεδο ανάμεσα στον Αγαμέμνονα και στον Αχιλλέα έχει ως αιτία της τη διεκδίκηση μιας άλλης γυναίκας, της Βρησιΐδας.
Η πέμπτη πηγή είναι η φιλοσοφική πραγματεία του Πλάτωνα πάνω στον έρωτα, όπως περιγράφεται στο «Συμπόσιο».  Παρουσιάζεται σε αυτό η ακόλουθη γενεαλογία του έρωτα: Ο Έρως είναι γιός του Πόρου και της Πενίας.  Πόρος είναι το πέρασμα ή και η τρύπα.  Πέρασμα για τη ζωή, για τη συντήρηση και την αναπαραγωγή της.  Υπάρχουν υλικοί, διανοητικοί κι ερωτικοί πόροι κι απορίες.
Πενία είναι η πείνα, η στέρηση, η α-πορία.  Penis λατινικά ονομάζεται το πέος.
Μητέρα του Πόρου είναι η Μήτις.  Η Μήτις είναι η μηχανευτική, η διανοητική ιδιότητα.  Πολυμήτις, πολυμήχανος αναφέρεται  ο Οδυσσέας στον Όμηρο.  Ο νούς μας μηχανεύεται λύσεις για τις βιοτικές κι αναπαραγωγικές του ανάγκες κι απορίες.

Τέλος η συσχέτιση πέους-έπους, ερωτικής και διανοητικής, δημιουργικής ή καταστροφικής, δραστηριότητας προκύπτει κι από την ετυμολογία και τη σύγχρονη χρήση ορισμένων κοινών λέξεων της ελληνικής  γλώσσας:
Η λέξη μαλακία σημαίνει την αυτοϊκανοποίηση μέσω του αυνανισμού, αλλά και την ανοησία.  Αν  διατυπωθεί αλλιώς την αδυναμία εξεύρερεσης ερωτικών ή διανοητικών πόρων.
Η λέξη ικανοποίηση σημαίνει την ικανότητα προς ποίηση, τέκνων ή δημιουργικών ή καταστροφικών έργων, ανδραγαθημάτων, επών.  Είναι συνώνυμη επίσης η ικανοποίηση με την ευχαρίστηση, που πολλοί άνθρωποι τη νοιώθουν στο μέγιστο βαθμό όταν συνουσιάζονται.
Η λέξη βία συγενεύει με το βίο, τη ζωή.  Οι εκδηλώσεις βίας στα ζώα και στους ανθρώπους κατά κανόνα σχετίζονται με τη διεκδίκηση υλικών κι ερωτικών πόρων, που εξασφαλίζουν τη διαιώνιση της επιβίωσης.

Μια απαραίτητη διευκρίνηση:  Υπάρχουν περισσότερο ικανοποιημένοι άνθρωποι και λιγότερο ικανοποιημένοι.  Δε φαίνεται να υπάρχει κανείς απόλυτα ικανοποιημένος.  Το ανικανοποίητο συναίσθημα συνυπάρχει με την ίδια την ικανότητα προς ποίηση, όπως συνυπάρχει η λογική με το παραλογισμό.
Από αυτή την άποψη το ερώτημα : «Ποιός Κανένας Καθένας είναι καλύτερος ή χειρότερος από τον άλλο Κανένα Καθένα;» μπορεί να αντικατασταθεί από το ερώτημα: «Ποιός μαλάκας είναι περισσότερο ή λιγότερο μαλάκας από τον άλλο μαλάκα;» ή «Ποιός ανόητος είναι περισσότερο ή λιγότερο ανόητος από τον άλλον ανόητο;».


Ο ΦΘΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΦΘΟΝΙΑΣ

Αφθονία είναι η υπερεπάρκεια αγαθών.  Αλλά είναι και η απουσία φθόνου, α-φθονία, από το στερητικό «α» και το «φθόνο».

Όποιος έχει αφθονία δεν έχει φθόνο.  Γιατί να έχει άλλωστε.

Όποιος δεν έχει αφθονία, έχει φθόνο.  Ποιός έχει απόλυτη αφθονία, απουσία κάθε φθόνου;  Μάλλον κανείς.

Όποιος δεν έχει φθόνο, έχει αφθονία.  Πρόκειται για την ιδεατή κατάσταση της απόλυτης αυτάρκειας, το να είναι δηλαδή κανείς ικανοποιημένος με ό,τι έχει.

Τα αγαθά γύρω από τα οποία περιστρέφονται η αφθονία και ο φθόνος είναι πολλών ειδών: η υγεία, σωματική, ψυχική και πνευματική, η εμφάνιση, τα υλικά μέσα για την επιβίωση, η ασφάλεια, η ερωτική και η αναπαραγωγική ανταπόκριση.

Κάθε άνθρωπος για κάθε ένα από αυτά τα αγαθά έχει, είτε εκ γεννετής είτε λόγω περιβάλλοντος,  πλέον έχοντα πλεονεκτήματα και μείον έχοντα μειονεκτήματα.  Άλλα από αυτά τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα αλλάζουν, άλλα όχι.

Ένα πλεονέκτημα όταν επαναπαύεται κανείς σε αυτό ή το υπερτιμά, μπορεί να μετατραπεί σε μειονέκτημα.  Ένα μειονέκτημα όταν προσπαθεί κανείς και δεν το παραβλέπει, ούτε το μεγενθύνει, μπορεί να μετατραπεί σε πλεονέκτημα.

Συχνά στη πράξη αλλά και στη φαντασία τα μειονεκτήματα σε ένα πεδίο αγαθών, έχουν τη τάση να εξισσοροπούνται από πλεονεκτήματα σε άλλο πεδίο αγαθών ή και αντίστροφα.

Κανείς δεν στερείται πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων, απόλυτα τέλειοι κι ατελείς δεν υπάρχουν.  Η αφθονία όπως και η αθανασία είναι για τους θεούς ή για τη φαντασία.  Κι ο φθόνος, μικρότερος ή μεγαλύτερος, πανανθρώπινος.

Όσο μεγαλύτερες είναι οι διακρίσεις μέσα σε μια κοινωνία ή ανάμεσα σε διαφορετικές κοινωνίες, τόσο μεγαλύτερος θα είναι ο φθόνος.  Κι αυτός θα στραφεί αργά ή γρήγορα κατά των σχετικά αφθονούντων.

Ο φθόνος συγγενεύει με το φόνο και το φθόνο.  Στις κοινωνίες με τη μεγαλύτερη συσώρευση ατομικού πλούτου και τις μεγαλύτερες κοινωνικές διαφορές εμφανίζονται οι υψηλότεροι δείκτες εγκληματικότητας.

Ο φθόνος είναι το τίμημα της αφθονίας, η επίδειξή της τον ενισχύει. Συμβαίνει επίσης ορισμένες φορές, ο φθόνος να είναι η προϋπόθεση, το κίνητρο, για την απόκτηση αφθονίας.

Ακόμα κι αν υπήρχε μια ιδεατή αφθονία στα υλικά αγαθά, οι άνθρωποι θα αλληλοφθονούμασταν για τα ερωτικά αγαθά.  Όπως δεν μας αρέσουν όλοι, δεν αρέσουμε σε όλους.  Κι επίσης, άλλοι προσελκύουν περισσότερο κι άλλοι λιγότερο.  Στα ερωτικά ζητήματα σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία μέχρι και οι θεοί αλληληλοφθονούνταν.


ΛΕΞΕΙΣ

ΛΟΓΟΣ
«Εν αρχή ην ο λόγος»
Λόγος σημαίνει σκέψη, ομιλία, διαίρεση κι αιτία.  Συγγενεύει και με το είδος, υπάρχουν πολλών λογιών λόγοι.

ΑΝΤΙΛΗΨΗ
Οι αντι-λήψεις  εξαρτώνται από τις λήψεις  κι από τις προσληπτικές ιδιότητες των ληπτών.  Υπάρχουν κοινές και διαφορετικές λήψεις  και προσληπτικές ιδιότητες.

ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ-ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ
Υποκειμενικό είναι ότι υπό κείται.  Αντικειμενικό ότι αντί κείται.

ΑΛΗΘΕΙΑ
Συντίθεται από το στερητικό «α» και τη «λήθη», που είναι η απώλεια της μνήμης, το ξέχασμα.  Α-ληθές είναι ότι το αξέχαστο.  Η αλήθεια μου, σου, μας είναι η μνήμη μου, σου, μας.  Τα λάθη προέρχονται από τη λήθη.  Για πρωτόγνωρες καταστάσεις και φαινόμενα για τα οποία δεν υπάρχει προηγούμενη εμπειρία και μνήμη, τα λάθη δικαιολογούνται. Για αυτό και το ρητό λέει: «Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού» και όχι το «εις».

ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ
Βέβαιος στα αρχαία ελληνικά εκτός από σίγουρος και ασφαλής, σημαίνει επίσης μόνιμος, σταθερός, αμετάβλητος.  Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για μόνιμα, σταθερά, αμετάβλητα φαινόμενα, που λόγω αυτών τους των ιδιοτήτων επαναλαμβάνονται πάντα με τον ίδιο τρόπο και για αυτό μένουν αξέχαστα, οδηγώντας μας στη διαπίστωση αληθειών ή βεβαιοτήτων.
Αντίθετα είμαστε αβέβαιοι για προσωρινά, ασταθή, μεταβλητά φαινόμενα, που λόγω αυτών τους των ιδιοτήτων δεν επαναλαμβάνονται πάντα με τον ίδιο τρόπο και για αυτό ξεχνιούνται, οδηγώντας μας σε λάθη ή αβεβαιότητες.

ΠΛΑΝΗ
Σημαίνει κίνηση, σημαίνει και ξεγέλασμα.  Ωσάν οι πλάνες μας, τα ξεγελάσματά μας, να οφείλονται σε πλάνες, κινήσεις φαινομένων.

ΔΙΑΦΟΡΑ
Από τη διαιρετική πρόθεση «δια» και τη «φορά» που είναι η κίνηση ή η κατεύθυνση της κίνησης.  Οι διαφορές είναι, οφείλονται σε, διαιρέσεις των κινήσεων ή των κατευθύνσεων των κινήσεων.

ΒΟΗΘΕΙΑ
Βοή στα θεία

ΘΕΩΡΙΑ
Η όραση του θεού.  Πολλοί ερίζουν, συχνά και μέχρι θανάτου, για το ποιός ορά καλύτερα το αόρατο.

ΕΘΟΣ
Αναγραμματίζοντας τη πρώτη συλλαβή της λέξης θεός, παίρνουμε τη λέξη έθος.  Έθος είναι το είδος, ή όψη, η μορφή.  Συγγενεύει με το ήθος, το έθνος, το έθιμο.  Ο θεός, «ποιητής ορατών τε κι αοράτων», είναι αντιστρεφόμενος όλα τα είδη, οι όψεις, οι μορφές.  Κι όλα μαζί τα είδη, οι όψεις, οι μορφές, συνιστούν το θεό.

ΣΥΜΠΑΝ
Το συν και παν του σύμπαντος.

ΥΠΑΡΧΩ
Υπό άρχω.  Εαν γνωρίζαμε υπό τι άρχουμε, τότε δεν θα υπήρχαμε αλλά θα ήρχαμε.  Πολλοί άνθρωποι επειδή δυσκολεύονται στην ύπαρξή τους, για να αισθανθούν πιό ισχυροί, ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν την «Αρχή».  Κάποιοι από αυτούς επιπλέον θέλουν και να άρχουν, εν ονόματι της αρχής που επινόησαν.

ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ
Α-να-σφάλεια.  Δύο στερητικά «α» δίνουν τη διπλή άρνηση, που είναι η  κατάφαση του «σφάλειν».
Αν έχετε προσέξει, τα παιδιά για να αισθάνονται πιο ασφαλή, έχουν τη τάση να δογματίζουν.

ΔΗΜΑΓΩΓΟΙ
Οι αγωγοί, οι οδηγοί του δήμου έχουν ταυτισθεί ως έννοια με τους δημαγωγούς.

ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ
Το να λες την αλήθεια.  Στα αρχαία ελληνικά σημαίνει και την καθαρότητα.

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Σημαίνει ισορροπία.  Σύμβολο της δικαιοσύνης είναι ο ζυγός.

ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ
Η γνώμη της φύσης.

ΧΑΡΑΚΤΗΡ
Ο χαραγμένος χαρακτήρ.

ΗΛΙΚΙΑ
Συναρτάται με τις περιφορές του ήλιου.

ΑΛΛΑΓΗ
Άλλα ζουν κι αλλάζουν.

ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ
Έτυμος στα αρχαία ελληνικά θα πεί πραγματικός, αληθινός.


ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

» Ο κόσμος της πάχνης
κόσμος της πάχνης είναι
κι ωστόσο κι ωστόσο»

Γιαπωνέζικο χαϊκού, τρίστιχο ποίημα, του 18ου αιώνα, του Κομπαγιάσι Ίσσα.

*

«Αν είχανε τα βόδια, τ’ άλογα και τα λιοντάρια χέρια, για να μπορούν σαν τους θνητούς να ζωγραφίζουν έργα, τα βόδια όμοια με βόδια, τ’ άλογα όμοια με τ’ άλογα θα ζωγραφίζαν τις μορφές των θεών και σώματα θα φτιάχναν τέτοια καθώς η ειδή του καθενός τους θάταν.
Οι Αιθίοπες λένε πως οι θεοί τους είναι σιμοί και μαύροι κι οι Θράκες κοκκινόμαλλοι, γαλανομάτες.»

Ξενοφάνης, αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος

*

«Γιατί οι καμήλες δεν έχουν φτερά.
«Καθημερινά» είπε ο Νασρεντίν στη γυναίκα του, «εκπλήσσομαι όλο και περισσότερο με τον τρόπο που είναι οργανωμένη η φύση και με το κάθε τι πάνω σ’ αυτή τη γη, που είναι έτσι σχεδιασμένο ώστε να ωφελεί το ανθρώπινο είδος.»
Εκείνη ζήτησε ένα παράδειγμα.
«Λοιπόν παρατηρείς λόγου χάρη, ότι οι καμήλες δεν έχουν φτερά από θεία πρόνοια.»
«Και πως μας βοηθάει αυτό;»
«Δεν βλέπεις;  Αν είχαν φτερά μπορεί να κούρνιαζαν στις στέγες και θα κατέστρεφαν τις οροφές, για να μην αναφέρω το θόρυβο και την ενόχληση από τα μασουλήματά τους και από το πλύσιμο των μικρών τους με σάλιο.»

Ίντρις Σαχ: Οι απίστευτες ιστορίες του Μουλά Νασρεντίν

*

«Πιό έξυπνος από όλους είναι κατά τη γνώμη μου εκείνος που έστω και για μια φορά θ’ αποκαλέσει τον εαυτό του βλάκα.»

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

*

«Ο κόσμος συχνά έχει κατηγορηθεί ως αποτρόπαιος, επειδή κάποιος κοιμήθηκε άσχημα ή έφαγε πάρα πολύ.  Ο κόσμος συχνά έχει εξυμνηθεί, επιεδή κάποιος μόλις φίλησε ένα κορίτσι.»

Έρμαν Έσσε

*

«Όποιος δεν θεωρεί τον Έρωτα μεγάλο θεό
και ανώτερο από όλες τις θείες δυνάμεις
ή είναι άχαρος άνθρωπος ή είναι άπειρος της ωραιότητας
αφού δεν γνωρίζει τον μεγαλύτερο για τους ανθρώπους θεό.»

Ευριπίδης

*

«Αυτό που τώρα αποδεικνύουν κάποτε μόνο το φαντάζονταν.»

Ουΐλλιαμ Μπλαίηκ

*

«Κάποτε τα βουνά ήταν βουνά.
Μετά πάψαν να είναι βουνά.
Μετά ξαναγίναν βουνά.»

Γιαπωνέζικο χαϊκού

*

«Οι γνώμες είναι σαν τις κωλοτρυπίδες.  Όλοι έχουν από μια.»  (1)

Κλίντ Ίσγουντ

(1) Η σκέψη αυτή προφανώς αφορά και τις σκέψεις, που εκτέθηκαν στα παραπάνω κείμενα.

One thought on “Προσωπικές Σημειώσεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s